บทที่ 933 เอาใบหน้านี้จริงหรือ

มู่ซืออวี่จิบชา รอให้ประตูลับเปิดออก

หลังจากนั้นไม่นาน ประตูลับก็เปิดออก คนสองคนเดินออกมาจากข้างใน

มู่ซืออวี่มองไปยังคนทั้งสองคนที่อยู่ตรงหน้า

ใบหน้าทั้งสองเรียกได้ว่าธรรมดาทั่วไป

“พวกเจ้าผู้ใดคือฉาวจิ่ง?”

ทั้งสองคนมองหน้ากันแล้วเปิดปากขึ้น “พระชายา พวกเราล้วนไม่ใช่ขอรับ”

“ฉาวจิ่งเล่า?” มู่ซืออวี่ถาม

ทั้งสองคนมองไปทางห้องลับ

ทันใดนั้นเองก็มีคนผู้หนึ่งเดินออกมา

คนผู้นั้นก็ธรรมดาทั่วไปเช่นกัน เพียงแต่มีไฝสีดำที่หางตา ไฝสีดำทำให้ใบหน้านั้นดู…

น่าเกลียดไปบ้าง

“ฉาวจิ่ง?” มู่ซืออวี่เอ่ยถามอย่างไม่มั่นใจ

ลู่ฉาวจิ่งยิ้มแล้วกล่าว “ท่านแม่ ข้าเอง”

มู่ซืออวี่ “…”

“มีอะไรหรือ? ท่านแม่” ลู่ฉาวจิ่งเห็นสีหน้าท่าทีของมู่ซืออวี่ดูแปลกไปเล็กน้อย ไม่รู้ด้วยเพราะเหตุใด

สาวใช้ที่อยู่ข้าง ๆ หยิบกระจกขึ้นมาส่งให้เขา

ลู่ฉาวจิ่งรับมันมาและส่องดู แววตาเขาเต็มไปด้วยความตกใจ “น่าทึ่งยิ่งนัก!”

“ฉาวจิ่ง แม่เข้าใจความคิดของเจ้า เพียงแต่ไม่จำเป็นต้องทำให้ตนเอง… เช่นนี้กระมัง?”

“ท่านแม่ ข้าจะไปเล่าเรียน มีใบหน้าเช่นนี้ ช่วยลดปัญหาไปได้มาก นี่เป็นเรื่องดีนะขอรับ!” ลู่ฉาวจิ่งเอ่ย “นอกจากนี้ ข้าไม่ได้สวมหน้ากากหนังมนุษย์ เพียงแค่ใช้ตัวยาต่าง ๆ ผสมกันแล้วทาลงบนใบหน้า อย่างน้อยต้องใช้เวลาหนึ่งปีจึงจะกลับคืนสู่สภาพเดิม ดังนั้นแม้นท่านแม่จะไม่ชินก็ต้องอดทนแล้ว”

“ดูเหมือนเจ้ามีปัญหากับรูปโฉมตนเองจริง ๆ จึงได้มุ่งมั่นถึงเพียงนี้” มู่ซืออวี่เอ่ย “เอาเถอะ แม่แล้วแต่เจ้า!”

ลู่ฉาวจิ่งพาผู้ติดตามคนหนึ่งไปเล่าเรียนที่สำนักบัณฑิตถงหยาง

ภายหลังเขาจากไปแล้ว จวนลู่ก็ยิ่งว่างเปล่ายิ่งกว่าเดิม

ทว่าไม่นาน นางก็ได้รับจดหมายจากลู่จื่ออวิ๋น บอกว่าทั้งครอบครัวพวกเขาจะมาเยี่ยมเยียนที่อาณาจักรฮุ่ย

ลูกคนที่สองของลู่จื่ออวิ๋นเป็นธิดา ตอนนี้อายุได้หนึ่งขวบพอดี เมื่อรวมกับระยะเวลาระหว่างการเดินทางแล้ว เมื่อมาถึงเมืองหลวงอาณาจักรฮุ่ย เด็กน้อยคงอายุได้หนึ่งปีครึ่งแล้ว

ขณะที่มู่ซืออวี่กำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมห้องหับสำหรับครอบครัวของลู่จื่ออวิ๋น ลู่ฉาวอวี่ก็ถูกคนหามกลับมาเมืองหลวง

“ฉาวอวี่บาดเจ็บเพียงนี้ได้อย่างไร?” มู่ซืออวี่ยืนอยู่ข้างเตียง มองดูท่านหมอรักษาลู่ฉาวอวี่ พลางเอ่ยถามผู้ติดตามที่อยู่ข้าง ๆ เขา

“นักโทษที่ใต้เท้าตามจับครานี้เจ้าเล่ห์เพทุบายยิ่งนักขอรับ นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะมีผู้สมรู้ร่วมคิด พวกเราจึงตกหลุมพรางของอีกฝ่าย”

“ล้วนโทษข้า” ลูกน้องผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น “ใต้เท้าบอกว่านี่เป็นแผนลวง บอกให้ข้าน้อยอย่าได้ทำอะไรบุ่มบ่าม แต่ข้าน้อยตกหลุมพรางการยั่วยุของอีกฝ่าย พาลูกน้องไล่ตามไปล้อม เพื่อข้าน้อยแล้ว ใต้เท้าจึงเสี่ยงอันตรายไปด้วย นี่ล้วนเป็นความผิดของข้าน้อย พระชายา ท่านโปรดลงโทษข้าน้อยเถอะขอรับ!”

“ไม่ว่าเจ้าจะทำผิดหรือไม่ นั่นเป็นเรื่องของใต้เท้า รอเขาฟื้นขึ้นมา ย่อมจัดการกับพวกเจ้าเอง” มู่ซืออวี่เอ่ย “พวกเจ้าไปจัดการคนอื่น ๆ ให้ดีก่อนเถิด”

ลู่ฉาวอวี่ไม่ได้มีอันตรายถึงชีวิต ในคืนเดียวกันนั้นเขาก็ฟื้นขึ้นมาแล้ว เพียงแต่ครั้งนี้อาการบาดเจ็บหนักอยู่บ้างจึงจำต้องพักอยู่บนเตียงช่วงหนึ่ง

“ท่านแม่ ข้าทำให้ท่านกังวลแล้ว” ลู่ฉาวอวี่เห็นมู่ซืออวี่ยกน้ำแกงมาให้ก็เอ่ยด้วยความรู้สึกผิด

“หลายปีมานี้ เจ้าไตร่ตรองเรื่องต่าง ๆ ได้ดีอยู่เสมอ ทำเรื่องอะไรล้วนไม่ต้องให้ข้ากังวล ครานี้กลับบาดเจ็บเพียงนี้ ช่างทำให้ข้าประหลาดใจจริง ๆ” มู่ซืออวี่กล่าว

“ภายหน้าข้าจะระวัง”

“หากเจ้ามีภรรยา บาดเจ็บแล้วก็คงไม่ต้องให้แม่แก่ ๆ คนนี้ต้องเป็นห่วง เช่นนั้นคงดียิ่งนัก” มู่ซืออวี่ยื่นน้ำแกงให้เขา

ความคิดเห็น