บทที่ 934 นางเห็นขาอ่อนเจ้าแล้ว

ลู่ฉาวอวี่ดื่มชาแล้วกล่าวว่า “ขออีกถ้วย”

สิงเจียซือรินน้ำให้เขาอีกถ้วย

“ใต้เท้าลู่ อาการบาดเจ็บของท่านไม่ได้ร้ายแรงกระมัง?”

“ไม่ทราบได้” ลู่ฉาวอวี่กล่าว “ท่านหมอบอกว่าถูกแทงที่ขา เสียเลือดมากเกินไป จะลุกขึ้นยืนได้หรือไม่นั้น ขึ้นอยู่กับการรักษาในระหว่างนี้ หากการรักษาเป็นไปด้วยดี อาจไม่มีอะไรร้ายแรง แต่หาก…”

“ใต้เท้าจะต้องไม่เป็นอะไรอย่างแน่นอน” สิงเจียซือเอ่ยด้วยความเคร่งเครียด

“ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติเถอะ หากสวรรค์ต้องการรับข้าไป ข้าก็ไม่อาจทำอะไรได้” ลู่ฉาวอวี่เอ่ยด้วยสีหน้าไม่ยี่หระ

“ใต้เท้า ท่านไม่อาจละเลยร่างกายตนเองเช่นนี้ได้” สิงเจียซือแย้ง “หากเกิดอะไรขึ้นกับท่าน ท่านอ๋องและพระชายาจะต้องเสียใจมากเป็นแน่! ท่านเป็นกระดูกสันหลังของจวนลู่ ภายหน้าจวนลู่ขึ้นอยู่กับท่านแล้ว”

“เจ้าซื้ออะไรมา? ข้าได้กลิ่นหอม”

“เป็นไก่ย่างจากร้านที่ท่านชอบกิน” สิงเจียซือเอ่ย “ข้ารู้ว่าตอนนี้ท่านไม่ควรกินไก่มันเยิ้ม แต่ตอนที่ข้าผ่านมา ข้าคิดว่าท่านชอบทานอาหารร้านนั้นมากจึงเผลอซื้อมาด้วย”

“เอามาสิ ข้าหิวแล้ว”

“ตอนนี้ท่านกินได้แล้วหรือ?”

“วางใจเถอะ ไม่เป็นอะไรหรอก” ลู่ฉาวอวี่โบกมือ “นำมาให้ข้า”

ลู่ฉาวอวี่ผมเผ้ายุ่งเหยิง สวมเพียงเสื้อและกางเกงตัวโปร่ง เนื่องจากเสียเลือดมากเกินไป ใบหน้าของเขาจึงซูบซีด แต่ดูไปแล้วกลับงดงามอย่างน่าทึ่ง

ลู่จื่ออวิ๋นเป็นที่เลื่องลือในฐานะสตรีงดงามเป็นที่หนึ่งในใต้หล้า ในฐานะพี่ชายฝาแฝดของนาง รูปร่างหน้าตาของลู่ฉาวอวี่ย่อมพอจินตนาการได้ เพียงแต่เขามักจะทำหน้าตาถมึงทึงอยู่เสมอ คนส่วนใหญ่ล้วนไม่กล้าเอ่ยถึงรูปร่างหน้าตาของเขา

สิงเจียซือเปิดห่อกระดาษออก ย้ายโต๊ะเล็กข้าง ๆ ไปไว้บนเตียงของลู่ฉาวอวี่ วางไก่ย่างไว้บนเตียงเขา

“เจ้าก็กินด้วยสิ”

“ข้าไม่ต้อง…”

สิงเจียซือกลืนคำปฏิเสธลงไป

ลู่ฉาวอวี่ดึงน่องไก่ออกมาชิ้นหนึ่งแล้วยื่นมันมาตรงหน้านาง น่องไก่ชิ้นนั้นกำลังส่งกลิ่นหอมเย้ายวนชวนน้ำลายสอ

นางหิวแล้วจริง ๆ

นางเองก็ไม่ใช่สตรีเหนียมอายอะไร ในเมื่อหิวแล้ว มิหนำซ้ำอีกฝ่ายยังหยิบยื่นบางอย่างให้กับนาง หากจะกล่าวปฏิเสธคงเสแสร้งเกินไปแล้ว

ทั้งสองคนจัดการไก่ทั้งตัวจนหมด เหลือไว้เพียงกระดูกอยู่บนโต๊ะ

สิงเจียซือเก็บกวาดของเหล่านั้น

“ไม่จำเป็นต้องเก็บ บ่าวรับใช้จะเข้ามาทำความสะอาดในภายหลัง” ลู่ฉาวอวี่กล่าว “เจ้ากลับมาเมืองหลวงตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“เมื่อสามวันก่อน ครั้งนี้ข้ามาขายสินค้าบางอย่าง หลังจากขายแล้วก็จะเตรียมตัวออกเดินทาง” สิงเจียซือกล่าว

“บางครั้งข้าก็อิจฉาเจ้า หลายปีที่ผ่านมาเจ้าไปเที่ยวที่ต่าง ๆ มากกว่าข้าเสียอีก” ลู่ฉาวอวี่เอ่ย “มีชาดีอยู่ในตู้ตรงนั้น เจ้านำมาชงสิ ข้ากินไก่มากเกินไปรู้สึกเลี่ยนเล็กน้อย…”

เดิมทีสิงเจียซือกำลังจะออกไป ทว่าเมื่อได้ยินคำพูดของลู่ฉาวอวี่ นางก็ตั้งใจจะชงชาให้เขาก่อนแล้วค่อยลากลับ

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่นางเปิดตู้ออก ขวดหยกขวดหนึ่งก็หล่นลงมา

“ระวัง” ลู่ฉาวอวี่ลุกขึ้นจากเตียง กระโดดไปรับขวดหยกนั้นไว้อย่างรวดเร็ว

“ใต้เท้า ขาของท่าน…” สิงเจียซือรีบกอดเขาไว้อย่างทำอะไรไม่ถูก “จะทำอย่างไรดี? เลือดออกแล้ว! ท่านรีบนอนลงเถอะ”

บาดแผลของลู่ฉาวอวี่ฉีกออกอีกครั้งให้ความรู้สึกเจ็บอยู่บ้างจริง ๆ ทว่า…

หญิงสาวกอดเขาไว้เช่นนี้ ร่างกายนุ่มนิ่มของนางกลับทำให้เขารู้สึกแปลก ๆ

“เจ้าปล่อยข้าก่อนเถิด” ลู่ฉาวอวี่เอ่ย “อีกอย่าง ไม่ต้องกังวลเพียงนั้น แผลไม่ได้ลึกมาก ทั้งยังไม่ได้สาหัสอย่างที่คิด”

เท่านั้นเองสิงเจียซือจึงรู้ว่าตนกอดลู่ฉาวอวี่ไว้แน่น นางจึงรีบผละออกจากเขา

“ขออภัย” นางหน้าแดงเรื่อด้วยความเขินอาย

ลู่ฉาวอวี่ค่อย ๆ เดินไปทางเตียง

สิงเจียซือรีบเข้าไปพยุงชายหนุ่ม ช่วยประคองเขาลงบนเตียงอีกครั้ง

“ในห้องท่านมีกล่องยาหรือไม่? แผลของท่านปริแล้ว ข้าต้องทำแผลให้ใหม่”

ความคิดเห็น