บทที่ 938 เป็นสหาย อีกทั้งยังเป็นศัตรู

บทที่ 938 เป็นสหาย อีกทั้งยังเป็นศัตรู

บทที่ 938 เป็นสหาย อีกทั้งยังเป็นศัตรู

ซูจือหลิ่วก้มลงมองเอวตนเอง

ดูเหมือน…

นางจะอ้วนขึ้นแล้ว

“ถึงแม้ไม่กินตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วเจ้าค่ะ!” ซูจือหลิ่วทำหน้าบูดบึ้ง

“ไม่เป็นไร วันนี้ไม่กิน อีกประเดี๋ยวเอวของเจ้าก็จะเล็กลง” มู่ซืออวี่เอ่ย “สภาพผิวของเจ้าก็ไม่ดีเช่นกัน ข้าจะทำมาส์กหน้าให้ แล้วเจ้าค่อยแต่งหน้าสักหน่อย”

ซูจือหลิ่วถูกมู่ซืออวี่เบี่ยงเบนความสนใจไปดังคาด บัดนี้สมองของนางเต็มไปด้วยการมาส์กหน้าและการแต่งหน้าอย่างไร้ที่ติ

สามชั่วยามถัดมา ทั้งสองคนก็มาส์กหน้า แต่งเล็บมือ จากนั้นบรรจงแต่งหน้าอย่างประณีต

เมื่อลู่เซวียนมารับนางที่จวน ซูจือหลิ่วถึงได้เข้าใจความตั้งใจของมู่ซืออวี่

นางทำเช่นนี้เพื่อให้ซูจือหลิ่วผ่อนคลาย ไม่ต้องกังวลกับเรื่องไร้ความหมายเหล่านั้น อย่างไรเสียก็ผ่านมาหลายปีเพียงนี้ หลายสิ่งหลายอย่างล้วนเปลี่ยนแปลงไปแล้ว

งานเลี้ยงในวังยามเย็นจัดขึ้นเพื่อต้อนรับแม่ทัพฉีเจินที่เดินทางกลับมา ขุนนางขั้นสี่ขึ้นไปล้วนพาภรรยาและลูก ๆ มาร่วมงานเลี้ยง

มู่ซืออวี่สวมชุดเก้ามิ่งของพระชายานั่งอยู่ข้างกายลู่อี้ ลู่ฉาวอวี่วันนี้อยู่ในเมืองหลวงจึงเข้าร่วมงานเลี้ยงในวังกับบิดามารดา อย่างไรก็ตาม ลู่ฉาวอวี่เป็นขุนนางมีตำแหน่ง ดังนั้นจึงทำได้เพียงนั่งตามตำแหน่งขุนนางของเขาเท่านั้น

เมื่อทั้งคู่ปรากฏตัว ทุกคนล้วนค้อมคำนับพวกเขา

สถานะของลู่อี้และภรรยาในราชสำนักนั้นอยู่ใต้คนผู้เดียว อยู่เหนือคนนับหมื่น ผู้ใดจะกล้าไม่ไว้หน้าพวกเขาเล่า?

“ท่านอ๋องลู่…” ฉีเจินเดินเข้ามาทักทายพร้อมกับภรรยาและบุตร

ลู่อี้หันกลับไปมองฉีเจินแล้วเอ่ยด้วยท่าทีนิ่งขรึม “แม่ทัพฉี เดินทางลำบากแล้ว”

“ครานี้กลับมายังเมืองหลวงได้ ล้วนต้องขอบคุณท่านอ๋อง” ฉีเจินกล่าว “อีกประเดี๋ยวข้าขอดื่มให้กับท่านอ๋องสักสองจอก ท่านอ๋องจะต้องรับไว้นะขอรับ!”

เหล่าบุรุษพูดคุยกันเรื่องราชการ สายตาของมู่ซืออวี่จึงไปหยุดอยู่ที่ภรรยาและลูก ๆ ข้าง ๆ ฉีเจิน

ไม่ได้พบเจอกันหลายปี แม่นางน้อยผู้นั้นในความทรงจำได้กลายเป็นสตรีเต็มตัวแล้ว ทว่ายังคงมองเห็นเค้าโครงในตอนนั้นของนางได้อย่างรางเลือน

ฉู่หนิงจูค้อมคำนับมู่ซืออวี่ ดูแล้วเรียบร้อยมีแบบแผน เหมือนกับฮูหยินขุนนางทั่วไป

“สองคนนี้เป็นลูกของพวกเจ้ากระมัง?”

“ใช่แล้วเจ้าค่ะ พระชายา นี่คือลูกสาวคนโตซืออี้ ส่วนนี่คือเว่ยเจี๋ย เว่ยฟาง”

“คารวะพระชายา…”

เด็ก ๆ เหล่านั้นค้อมคำนับอีกครั้ง

ฮ่องเต้และฮองเฮาปรากฏกายออกมาแล้ว

ทุกคนจึงกลับไปยังที่นั่งของตน

ฉีเจินเป็นตัวเอกของวันนี้ ที่นั่งจึงอยู่แถวหน้า ตรงข้ามกับลู่อี้และภรรยา

ตอนนี้ลู่เซวียนก็เป็นขุนนางขั้นสองแล้วเช่นกัน เขาและซูจือหลิ่วนั่งอยู่ไม่ไกลออกไป ลูกฝาแฝดของพวกเขาโดดเด่นสะดุดตาเป็นอย่างยิ่ง อย่างไรก็ตาม ไม่มีเด็กคนใดในสกุลลู่หน้าตาน่าเกลียด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเป็นฝาแฝด

ฉู่หนิงจูเห็นครอบครัวของพวกเขาแล้ว

ซูจือหลิ่วสังเกตเห็นสายตาที่มองมาของฉู่หนิงจู พลันรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

นางดึงมุมเสื้อของลู่เซวียน

ลู่เซวียนหันกลับไปมองนางด้วยความสงสัย

ซูจือหลิ่วลดเสียงลงกล่าว “หนิงจู…”

ลู่เซวียนไม่ได้มองไปฝั่งตรงข้าม แต่กลับรินน้ำให้ซูจือหลิ่วแล้วเอ่ยขึ้น “พวกเจ้าเป็นสหายเก่ากัน มีอะไรให้ทำตัวไม่ถูก?”

“แต่…”

“เอาละ ไม่ต้องคิดมากไป” ลู่เซวียนกล่าว “พวกเราล้วนแก่แล้ว”

ซูจือหลิ่วมองใบหน้าที่ยังคงหล่อเหลาของลู่เซวียน “แก่ที่ใดกัน? ที่แก่มีเพียงสตรีเราเท่านั้น”

“ท่านแม่ ลูกสาวของแม่ทัพฉีงามจริง ๆ เจ้าค่ะ” ลู่จื่อฮั่วกล่าว

ซูจือหลิ่วมองไปทางฉีซืออี้

รูปโฉมของฉีซืออี้นั้นไม่ธรรมดาจริง ๆ ทั้งยังดูคล้ายคลึงกับใต้เท้าฉีเซียวอยู่หลายส่วน

งานเลี้ยงในพระราชวังคึกคักมีชีวิตชีวา ทั้งขุนนางพลเรือนและขุนนางทหารในราชสำนักต่างแสดงความยินดีต่อการกลับมาของฉีเจิน