ตอนที่ 945
บทที่ 945 ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
October 21, 2026
บทที่ 945 ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
บทที่ 945 ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
มู่ซืออวี่ยืนอยู่ที่หน้าต่าง มองดูดวงดาวบนท้องฟ้า
เสียงหรีดหริ่งเรไรชัดเจนเป็นพิเศษในราตรีอันเงียบสงบ เสียงมากมายผสานเข้าด้วยกันกลั่นกรองเป็นท่วงทำนอง
อย่างไรก็ตาม ในยามนี้มู่ซืออวี่กำลังกลัดกลุ้ม ย่อมไม่ได้ยินเสียงเหล่านั้น ยิ่งนางฟังมากเท่าไรก็ยิ่งจิตใจสับสนวุ่นวายราวกับด้ายพันกัน รู้สึกเหมือนนางมองข้ามบางสิ่งบางอย่างไป
“ชิงไต้ สุราบ๊วยที่ข้าหมักดื่มได้แล้วหรือยัง?”
“พระชายา คำนวณเวลาดู ถึงเวลาขุดออกมาแล้วจริง ๆ เจ้าค่ะ”
“เช่นนั้นเจ้าไปขุดมันออกมา บอกให้คนในครัวเตรียมกับแกล้มให้ข้า ข้าอยากจะดื่มสักหน่อย”
“เจ้าค่ะ”
ขณะที่ชิงไต้และเจ๋อหลานกำลังง่วนอยู่กับเรื่องของนาง มู่ซืออวี่ก็เดินวนไปวนมารอบ ๆ ห้อง
นางอยู่เพียงลำพังในห้อง ทั่วทั้งห้องจึงเงียบงันยิ่งกว่าเดิม อย่างไรก็ตาม จู่ ๆ มู่ซืออวี่ก็เข้าใจว่านางมองข้ามสิ่งใดไป
“ฉีเซียวมีโรคเดิมจริง ด้วยร่างกายของเขาเคยได้รับความเสียหายมาก่อนจึงไม่อาจใช้พลังภายในได้ ยามนี้เขาเพิ่งจะเกษียณอายุออกไปครึ่งก้าว อย่างไรก็ตาม รากฐานของเขานั้นยอดเยี่ยม อีกทั้งยังไม่ได้แก่ถึงเพียงนั้น ไม่มีเหตุผลที่โรคเดิมจะกำเริบในยามนี้ แถมยังมีอารมณ์ฉุนเฉียวนั่นอีก นี่ยิ่งน่าสับสน คงไม่ได้เกิดอะไรขึ้นกับฉีเซียวใช่หรือไม่? หากมีคนคิดใช้อุบายกับเขาโดยเทพไม่รู้ผีไม่เห็น แม้กระทั่งคนที่สติปัญญาล้ำเลิศเช่นนั้นยังไม่รู้สึกตัวก็น่ากลัวยิ่งนัก”
ชิงไต้และเจ๋อหลานยกสุราและกับแกล้มเข้ามา
“ชิงไต้ นี่ยามใดแล้ว?”
“ประเดี๋ยวก็จะยามไฮ่*[1] แล้วเจ้าค่ะ”
“เจ้าไปที่บ้านหมอหลวงหลี่สักเที่ยว เชิญหมอหลวงหลี่มา พวกเราจะไปที่จวนฉีป๋อเจวี๋ย”
“ดึกเพียงนี้แล้ว เกรงว่าใต้เท้าฉีจะพักผ่อนไปแล้วนะเจ้าคะ”
“เช่นนั้นก็ปลุกเขาขึ้นมา”
ในห้องตำรา ฉีเซียวตวัดลายเส้นสุดท้ายลงไป มองภาพวาดตรงหน้าด้วยแววตาสับสน
เหตุใดจู่ ๆ เขา…
นึกถึงเรื่องก่อนหน้านี้ขึ้นมา?
ในภาพวาด เขาปลอมตัวเป็นสตรีเดินทางไปที่ ‘ทะเลสาบไท่พัว’ กับมู่ซืออวี่
“หรือว่าข้าแก่แล้วจริง ๆ? นึกไม่ถึงว่าจู่ ๆ จะเริ่มนึกถึงอดีตขึ้นมาแล้ว”
ตอนนั้นเขาแต่งกายเป็นสตรี ทว่าไม่ได้มีความเป็นสตรีมากนัก การแต่งกายยังไม่อาจแยกแยะได้ว่าเป็นสตรีหรือบุรุษ คิดมาถึงตรงนี้แล้ว ตอนนั้นเขาก็ยอมรับบทลงโทษแต่โดยดี ราวกับโชคชะตาได้กำหนดเอาไว้แล้ว
“ใต้เท้า พระชายามาขอรับ” ผู้ติดตามเปิดประตูเข้ามารายงาน
“พระชายาคนใด?” ภายในใจฉีเซียวคาดเดาบางอย่างได้ ทว่าเขาคิดว่ามันไม่อาจเป็นไปได้ วันนี้เพิ่งพบ นางคงไม่โผล่มาอีกครั้ง
คนบ้างานผู้นั้น ไม่ต้องเอ่ยถึงเขา ยามยุ่งขึ้นมา แม้กระทั่งสามีของนางก็เกรงว่าจะไม่ได้เห็นเงา ช่วงที่นางไปอาณาจักรเฟิ่งหลิน หากลู่อี้ไม่วุ่นวายอยู่กับเรื่องในราชสำนักก็จะดื่มสุราอยู่กับเขา นั่นเพราะไม่ยินดีกลับไปอยู่บ้านที่อ้างว้างหลังนั้นเพียงลำพัง
“พระชายาลู่ขอรับ”
“เป็นนางจริง ๆ” ฉีเซียวเอ่ย “เกรงว่าจะมีเรื่องอะไรกระมัง อย่างไรนั่นก็เป็นคนงานรัดตัวผู้หนึ่ง”
มู่ซืออวี่นำหมอหลวงหลี่เข้ามา เมื่อฉีเซียวเห็นหมอหลวง ศีรษะของเขาก็วิงเวียนขึ้นมา
“พระชายา วันนี้ข้าเพิ่งพบหมอหลวง”
“ถูกดังนั้น ด้วยเหตุนี้ข้าจึงพาท่านหมอหลวงหลี่มายืนยันผลการตรวจอีกครั้ง” มู่ซืออวี่เอ่ย “ท่านหมอหลวงหลี่เป็นคนของหุบเขาเทพโอสถ เชี่ยวชาญโรคที่พบเจอได้ยากและซับซ้อนทุกชนิด”
“พระชายา ข้าไม่ได้ป่วย”
“ไม่ว่าจะป่วยหรือไม่ นั่นไม่ได้ขึ้นอยู่กับคำพูดของท่าน ให้ท่านหมอหลวงตรวจดูเถอะ”
หลังจากหมอหลวงหลี่เข้าไปในห้องก็ได้กลิ่นภายในห้องตำรา “ใต้เท้าฉี ท่านใช้กำยานอะไร?”
“มีดอกไม้กระถางอยู่ริมหน้าต่าง ออกดอกดีทีเดียว ทั้งยังมีกลิ่นหอม” ฉีเซียวกล่าว