ตอนที่ 946
บทที่ 946 เกือบได้ไปเยี่ยมหลุมศพของเขาแล้ว
October 21, 2026
บทที่ 946 เกือบได้ไปเยี่ยมหลุมศพของเขาแล้ว
บทที่ 946 เกือบได้ไปเยี่ยมหลุมศพของเขาแล้ว
“อันที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร” มู่ซืออวี่เอ่ย “เพียงแต่เกือบได้ไปเยี่ยมหลุมศพใต้เท้าฉีแล้ว”
ฉีเซียวเอ่ยอย่างสุขุม “ข้าดวงแข็ง หลายปีมานี้ใครก็พาข้าไปไม่ได้เสียที เห็นได้ชัดว่าคนชั่วอายุยืนนับพันปี ไม่ได้ตายง่ายเพียงนั้น”
ลู่อี้ยังจับต้นชนปลายไม่ได้
มู่ซืออวี่เล่าให้ฟังคร่าว ๆ
ลู่อี้ได้ยินแล้วจึงกล่าวว่า “ดูเหมือนว่าดาบของใต้เท้าฉีจะไม่ได้อาบโลหิตมานาน หลายคนจึงหลงลืมความโหดเหี้ยมของใต้เท้าฉีเซียวแห่งหน่วยลับแล้ว”
“นี่ก็ดึกมากแล้ว พวกท่านทั้งสองรีบกลับจวนเถิด ข้าไม่ส่งละ” ฉีเซียวเอ่ย “ต่อไปเป็นเรื่องของข้า ข้าจะจัดการเอง”
“ได้”
จู่ ๆ ฉีเซียวก็รั้งพวกเขาไว้ “ช้าก่อน ระยะนี้มีข่าวชิงเอ๋อร์หรือไม่?”
“หากเรามีข่าว ท่านก็ต้องมีข่าว หากท่านไม่มีข่าว เช่นนั้นพวกเราก็ไม่มีข่าวเช่นกัน” มู่ซืออวี่กล่าว “สถานะอาจารย์ของท่านในใจนางไม่ได้ต่ำต้อย”
“อิจฉาแล้วหรือ?” ฉีเซียวหัวเราะน้อย ๆ
“ท่านยังหัวเราะออกอีก” มู่ซืออวี่มองเขาด้วยสายตาประหลาดใจ “มีคนคิดจะฆ่าท่าน นั่นหมายความว่ามีมือในเงามืดคิดจะกำจัด แล้วท่านยังหัวเราะอย่างมีความสุขเพียงนี้ได้อีกหรือ?”
“หากข้ามีฝีมือไม่สู้ผู้อื่น เช่นนั้นคงต้องพึ่งพวกท่านล้างแค้นให้ข้าแล้ว” ฉีเซียวกล่าว “เอาละ รีบไปเถอะ!”
ในรถม้า มู่ซืออวี่นอนอยู่บนตักของลู่อี้ นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้
“ดูเหมือนว่าช่วงนี้ข้าต้องจับตาดูเรื่องราวในเรือนพักผ่อนบนภูเขาแล้ว” มู่ซืออวี่เอ่ย “หากมีคนคิดจะยืมมือข้าทำร้ายผู้คนรอบกาย เช่นนั้นข้าจะเป็นเพชฌฆาตเสียเอง”
“ไม่ต้องกังวลไป ในเมื่อใต้เท้าฉีรู้แล้วว่ามีอันตรายรอบตัว เขาย่อมจัดการได้”
“บางทีหลายปีมานี้อาจสงบสุขมากเกินไป เราจึงหละหลวมต่ออันตรายที่อาจเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา”
“ไม่ผิด หลายปีมานี้สงบสุขเกินไปจริง ๆ ทั้งที่ควรเตรียมตัวต่อภัยที่มักมายามสงบ แต่พวกเรากลับละเลยไป”
วันต่อมา มู่ซืออวี่เชิญหมอหลวงหลี่มาที่จวนลู่อ๋อง ขอให้เขาตรวจดูรอบ ๆ จวน ผลที่ได้นั้นดียิ่ง ไม่พบสิ่งใดผิดปกติ อย่างไรเสียจวนลู่อ๋องก็เข้มงวดเสียจนแม้กระทั่งยุงก็ไม่อาจบินเข้ามาได้
นางขอให้หมอหลวงหลี่ไปตรวจดูจวนลู่เซวียนสักเที่ยว
“หมอหลวงหลี่ ท่านมีอะไรจะกล่าวก็กล่าวมาเถิด” สีหน้าของมู่ซืออวี่เคร่งขรึมขึ้นเมื่อเห็นหมอหลวงหลี่นิ่งเงียบไป “ทางน้องสามีข้ามีปัญหาอะไรหรือ?”
“พระชายา ได้ยินว่าใต้เท้าลู่เซวียนเคยอ่อนแอมาก่อน หลังจากรักษามาเป็นเวลาหลายปี ทั้งยังพบท่านหมอมามากมาย ในที่สุดเขาก็ฟื้นฟูสุขภาพกลับมาได้ อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ฟื้นตัวแล้ว ร่างกายของเขาก็ไม่ได้ครึ่งหนึ่งของบุรุษทั่วไป นี่เป็นความจริงหรือไม่?”
“ไม่ผิด” มู่ซืออวี่เอ่ย “สุขภาพของน้องสามีมีปัญหาอะไรหรือ?”
“ครั้งนี้หลังจากจับชีพจรบำรุงดูแล้ว ข้าน้อยพบว่าใต้เท้าลู่เซวียนกำลังกินยาอยู่ ยานั้นมีผลทำให้ร่างกายแข็งแรงขึ้น ทว่ามันจะทำลายรากฐานของเขา เสมือนดึงพลังเขามาใช้ล่วงหน้า อีกเพียงไม่กี่ปี ร่างกายของเขาจะอ่อนแอลงมาก” หมอหลวงหลี่กล่าว “ข้าน้อยถามฮูหยินรองลู่ ฮูหยินรองบอกว่าเป็นยาที่หมอหลวงเฝิงจากสำนักหมอหลวงปรุงให้เขาเมื่อปีก่อน ทานแล้วได้ผลจริงจึงกินต่อเนื่องไม่หยุด”
“ยานั้นมีปัญหาหรือ?” มู่ซืออวี่ลุกขึ้นยืน มองเขาด้วยสายตาเฉียบคม
“ต่อร่างกายของใต้เท้าลู่เซวียนมีเพียงผลเสียไม่มีผลดีขอรับ”
“มีวิธีแก้ไขหรือไม่?”
หมอหลวงหลี่ถอนหายใจเบา ๆ “ข้าน้อยไร้ความสามารถ ยานั้นกินมานานเกินไปจึงทำลายรากฐานของเขา พระชายาทำได้เพียงเขียนจดหมายถึงหุบเขาเทพโอสถ อธิบายสถานการณ์ตามความเป็นจริง ดูว่ามีวิธีแก้ไขหรือไม่แล้ว”
“เรื่องนี้ยังไม่ได้บอกฮูหยินรองกับนายท่านรองลู่กระมัง?”
“ยังขอรับ ข้าน้อยไม่รู้ว่าควรบอกหรือไม่ อยากแจ้งให้พระชายาทราบก่อนค่อยตัดสินใจขอรับ”
“ดี เช่นนั้นอย่าเพิ่งบอก ข้าต้องหารือกับท่านอ๋องเสียก่อน”
“ขอรับ”