ตอนที่ 977
บทที่ 977 เรื่องนี้ยังไม่จบ
October 21, 2026
บทที่ 977 เรื่องนี้ยังไม่จบ
บทที่ 977 เรื่องนี้ยังไม่จบ
สิงเจียซือได้ยินว่าฮูหยินผู้เฒ่าสิงไปยังจวนสกุลหัวก็เบิกบานใจยิ่ง
นางนั่งลงหน้ากระจก มองดูใบหน้าที่ดีขึ้นถึงเจ็ดส่วน หลงเหลือไว้เพียงรอยจาง ๆ เท่านั้น หญิงสาวอุ้มเจ้าสมบัติขึ้นมาแล้วเอ่ยว่า “เจ้าสมบัติ วันนี้เป็นวันดี พวกเราอยากได้อย่างไรย่อมได้อย่างนั้นเป็นแน่ ใช่หรือไม่?”
เจ้าสมบัติร้องเมี้ยวขึ้นมา คลอเคลียอยู่ในอ้อมแขนของสิงเจียซือ
เจ้าสมบัติไม่ได้ติดโรคอะไรจึงไม่ต้องทุกข์ทรมานกับการทำให้ตนเองเสียโฉม เมื่อใช้ยาที่หมอหลวงจ่ายให้เทียบแล้วยังมีประโยชน์กว่ายาที่ท่านหมอผู้นั้นให้ดังคาด มันจึงค่อย ๆ หายดีและกลับมามีหน้าตาน่ารักเช่นเคย
สิงเจียซือกำลังอารมณ์ดีจึงพาฉิงโหรวกับฉิงฮุ่ยไปที่ห้องครัวและสั่งอาหารสองสามอย่าง
อย่างไรนางก็มีเงิน อยากกินอะไรล้วนกินได้ทั้งสิ้น
แม่ครัวในครัวกำกับบ่าวรับใช้ปรุงอาหาร เริ่มแรกยังไม่เห็นสิงเจียซืออยู่ในสายตา หลังจากพูดคุยกันมาช่วงระยะหนึ่ง ถึงได้รู้ ‘ความสามารถ’ ของสิงเจียซือ แต่ละคนจึงพยายามประจบเอาใจนาง
แน่นอนว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความใจกว้างของสิงเจียซือด้วย สาวใช้ทั้งสองของนางเก่งกาจในการเอาชนะใจผู้คนยิ่ง
“คุณหนู ฮูหยินผู้เฒ่ากลับมาแล้วเจ้าค่ะ” ฉิงโหรวเอ่ยกับสิงเจียซือที่กำลังดื่มเหล้า
“นางโมโหฟึดฟัด สีหน้าไม่น่าดูชมเป็นพิเศษใช่หรือไม่?”
“บ่าวว่านางค่อนข้างอารมณ์ดีทีเดียวนะเจ้าคะ” ฉิงโหรวเอ่ย “คุณหนู ข้าเกรงว่าเรื่องที่ท่านต้องการอาจไม่เป็นจริงแล้ว”
สิงเจียซือวางจอกสุราในมือลง คิ้วขมวดมุ่นพลางกล่าวว่า “นี่ไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย เรื่องราวคุณชายสกุลหัวนั่นใหญ่โต ยังจะแต่งต่อไปได้อย่างไร? หรือว่าสกุลหัวรับปากอะไรกับนาง?”
“คุณหนู แม่นมจ้าวมาเจ้าค่ะ” สาวใช้ขั้นสองเข้ามารายงาน
“เชิญนางเข้ามา”
แม่นมจ้าวเป็นแม่นมขั้นสองในเรือนฮูหยินผู้เฒ่า นอกจากแม่นมเฒ่าที่ติดตามออกเรือนมาแล้ว นางมีสถานะสูงสุด อย่าได้เห็นว่าคนเหล่านี้เป็นบ่าวรับใช้ในสกุลสิง เพราะอยู่ข้างนอกอีกฝ่ายก็ยังมีทรัพย์สินเป็นของตน
“คุณหนู ฮูหยินผู้เฒ่ามีคำกล่าวมาบอกท่าน นางกล่าวว่าพรุ่งนี้คุณหนูใหญ่จวนหัวจะออกเรือน คุณหนูทั้งสองในจวนล้วนต้องไปร่วมงานเจ้าค่ะ”
“ข้ารู้แล้ว”
“นอกจากนี้ ฮูหยินผู้เฒ่ายังให้ห้องครัวปรุงลูกชิ้นให้คุณหนูด้วยเจ้าค่ะ” แม่นมจ้าวเอ่ย บ่าวรับใช้ด้านหลังนางจึงยกลูกชิ้นมาให้
“หากไม่มีอะไรจะกำชับ บ่าวต้องขอตัวแล้วเจ้าค่ะ”
“ออกไปเถอะ!”
หลังจากแม่นมจ้าวจากไปแล้ว ฉิงโหรวจึงเอ่ยขึ้น “ลูกชิ้น? นี่ตั้งใจจะปลอบคุณหนูให้สบายใจหรือเจ้าคะ?”
สิงเจียซือเขี่ยลูกชิ้นสองสามครั้งแล้วเอ่ยกับฉิงโหรว “ยกออกไป! ลูกชิ้นนี่พวกเจ้ากินเถอะ อย่าได้สิ้นเปลือง”
“คุณหนู พรุ่งนี้ท่านจะไปร่วมงานเลี้ยงที่จวนหัว ท่านตั้งใจจะใส่ชุดใดไปเจ้าคะ?”
“อาภรณ์ชุดใหม่ยังไม่เสร็จอีกหรือ?” สิงเจียซือเอ่ยถาม “ส่งคนไปถามอาสะใภ้รองดูที หากยังไม่เสร็จก็ขอเงินมา ข้าจะไปซื้อเสื้อผ้าจากหอซือเป่า แล้วค่อยไปซื้อเครื่องประดับที่หอทอง”
ไม่นานนัก ฉิงโหรวกับฉิงฮุ่ยก็นำเสื้อผ้าชุดใหม่สี่ชุดและเครื่องประดับผมหนึ่งชุดกลับมา
“เครื่องประดับนี่…”
“ฮูหยินผู้เฒ่ามอบให้เจ้าค่ะ” ฉิงฮุ่ยกล่าว “ตอนที่พวกบ่าวกลับมาเจอแม่นมเฒ่าข้างกายฮูหยินผู้เฒ่า แม่นมกำลังจะมาพอดีเจ้าค่ะ กล่าวว่าฮูหยินผู้เฒ่าให้รางวัลคุณหนู จึงให้บ่าวรับมาเจ้าค่ะ”
“เครื่องประดับชิ้นนี้งามทีเดียว ทั้งยังหนักไม่น้อย แสดงให้เห็นว่าข้างในแน่นเพียงใด” ฉิงโหรวเอ่ย “จากสถานการณ์ในตอนนี้ของสกุลสิง จะต้องไม่มีเงินมากพอซื้อเครื่องประดับที่ดีเพียงนี้เป็นแน่ ดูจากลวดลายที่เป็นที่นิยมเมื่อก่อนแล้ว คงเป็นสินเดิมของฮูหยินผู้เฒ่า ฮูหยินผู้เฒ่าต้องการชดเชยให้คุณหนู ถึงได้มอบสินเดิมที่อยู่ก้นกล่องทั้งหมดของตนออกมา”