บทที่ 983 คุณหนู ไม่เป็นไรกระมัง

บทที่ 983 คุณหนู ไม่เป็นไรกระมัง

บทที่ 983 คุณหนู ไม่เป็นไรกระมัง

สิงเจียเวยตกลงมาจากข้างบน ขณะที่กำลังจะล้มลงไปบนแอ่งโคลน จู่ ๆ ร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามารับไว้และกอดไหล่นางไว้ ก่อนจะค่อย ๆ วางนางลง

“คุณหนู ท่านไม่เป็นไรกระมัง?” เสียงกระด้างเสียงหนึ่งดังขึ้น

ครั้นสิงเจียเวยได้ยินเสียงนี้ ดวงตาที่เดิมหลับปี๋ด้วยความกลัวของนางก็ลืมขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าผู้ที่รับนางเอาไว้ที่แท้เป็นบุรุษมีหนวดเครา ดวงตาใหญ่ราวกับระฆังทองแดง เจ้าตัวก็ส่งเสียงกรีดร้อง ผลักเขาออกไปในทันที

“กรี๊ด! เจ้าปล่อยข้านะ!”

เมื่อบุรุษผู้นั้นเห็นท่าทีของสิงเจียเวย เขาก็ปล่อยนางอย่างหมดความอดทน

บนร่างเขาสวมชุดผู้บัญชาการทหาร ทว่าดูจากเสื้อผ้าบนร่างแล้ว ตำแหน่งทหารของเขาคงไม่สูงนัก คงราว ๆ ขั้นหกเห็นจะได้

เมื่อเหลียวมองอีกด้านหนึ่งพบว่า สิงเจียซือทะยานขึ้นไปบนรถม้าฝั่งตรงข้ามแล้ว ม้าตัวนั้นก็ตกใจ ทว่าไม่นานคนขับรถม้าก็ควบคุมเอาไว้ได้ สิงเจียซือจึงไม่ตกอยู่ในอันตราย เอาตัวรอดได้สำเร็จ

สิ่งที่เป็นปัญหาที่สุดในยามนี้คือม้าตัวนั้นยังคงส่งเสียงร้องลั่นอย่างคลุ้มคลั่ง

ทว่ายังดีที่ตรงนี้ไม่ได้มีเพียงผู้คุ้มกันของสกุลหัว หากแต่ยังมีแม่ทัพที่กำลังเตรียมตัวกลับอีกหลายคน

หลังจากพวกเขาร่วมมือกันก็ควบคุมม้าตัวนั้นได้สำเร็จ ทว่าอารมณ์ของมันยังไม่สงบลง

“เกิดอะไรขึ้น?” มีคนเอ่ยขึ้นมา “ม้าตัวนั้นป่วยแล้วหรือไม่?”

สิงเจียซือลงจากรถม้าแล้วเดินกลับไปดู

นางลูบหัวม้าแล้วตรวจดูดวงตาของมัน

“ดูเหมือนมันจะเจ็บปวด” สิงเจียซือเอ่ย “ที่จวนมีทาสม้าที่รักษามันได้หรือไม่?”

“ที่จวนข้ายังมีทาสม้าที่รู้วิธีรักษาม้าผู้หนึ่งอยู่จริง ๆ” ฮูหยินรองหัวเอ่ย “เด็ก ๆ ไปเรียกหลี่ชีมา”

ไม่นานนัก บ่าวรับใช้จวนหัวก็เดินนำทาสม้าผู้หนึ่งมา

เมื่อเรื่องน่าขบขันนี้เกิดขึ้นแล้ว หยางเซียงจวินก็เตรียมจะผละจากไป

แน่นอนว่า คนของนางก็เตรียมจะจากไปเช่นกัน

ยามนี้เอง สาวใช้หน้าตาสะสวยผู้หนึ่งก็เดินเข้ามาเอ่ยกับหยางเซียงจวินว่า “เซียงจวิน พระชายาลู่มีคำบางคำจะกล่าว ให้บ่าวมาส่งสารถึงท่านเจ้าค่ะ”

สีหน้าหยางเซียงจวินเต็มไปด้วยความดีใจ “พระชายาลู่รึ? นางอยู่ที่ใด?”

ตั้งแต่เมื่อครู่จนกระทั่งบัดนี้ นางซึ่งเป็นคุณหนูสูงศักดิ์ผู้หนึ่งกลับเอื้อมไม่ถึงจวนท่านอ๋องลู่ เดิมทีก็ไม่มีทางได้เข้าใกล้นางแม้แต่น้อย ถึงแม้อยากจะแสดงตัวต่อหน้าพระชายาลู่แต่กลับไม่มีวิธี

“พระชายาลู่ชมชอบผู้คุ้มกันน้อยข้างกายท่าน จึงอยากขอซื้อตัวเขาจากเซียงจวินเจ้าค่ะ” เจ๋อหลานยิ้มน้อย ๆ

หยางเซียงจวินเหลือบมองผู้คุ้มกันที่อยู่ข้าง ๆ หรือก็คือคนที่เข้าใจความนัยของนางแล้วลงมือเมื่อครู่

ภายในใจนางเกิดความรู้สึกกระสับกระส่ายขึ้นมา

หลี่เยียนหรานนิ่งเงียบ เพียงแต่มองหาว่ามู่ซืออวี่อยู่ที่ใดท่ามกลางฝูงชน ไม่นานนักนางก็หาเจอ นึกไม่ถึงว่ามู่ซืออวี่จะอยู่ตรงข้ามพวกนางจริง ๆ

เช่นนั้น หยางเซียงจวินและคนของนางทำสิ่งใด มู่ซืออวี่ก็อาจจะเห็นแล้ว

แน่นอนว่าหลี่เยียนหรานเห็นท่าทีระหว่างหยางเซียงจวินกับคนของอีกฝ่าย ทั้งยังรู้ว่าเหตุใดหยางเซียงจวินจึงคิดจะลงมือกับสิงเจียซือ นางเพียงแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น ไม่คิดจะสนใจกับเรื่องที่ไม่ได้สลักสำคัญเรื่องนี้

“คุณหนูหยางตัดใจไม่ได้หรือ?” เจ๋อหลานเอ่ยถาม “หากตัดใจไม่ได้…”