บทที่ 984 สองสกุลหารือเรื่องแต่งงาน

บทที่ 984 สองสกุลหารือเรื่องแต่งงาน

บทที่ 984 สองสกุลหารือเรื่องแต่งงาน

ฮูหยินผู้เฒ่าสิงอารมณ์ดีไม่น้อยจึงพูดจาอ่อนหวานกับนาง

“แม่นางสกุลทังผู้นั้นไม่เลวจริง ๆ ไม่ต้องเอ่ยถึงคุณชายสกุลหัวชอบ แม้กระทั่งพวกเราผู้อาวุโสเห็นเด็ก ๆ ร่าเริงเช่นนั้นก็ชอบเช่นกัน”

สิงเจียซือไม่ได้เอ่ยอะไรอีก เพียงยิ้มคล้อยตามไป

อย่างไรก็ดี ความสงสัยในใจนางกลับมากขึ้นเรื่อย ๆ

เมื่อครู่ม้าตื่นตกใจ ตอนสกุลหัวเปลี่ยนม้าอีกตัวให้ ฮูหยินผู้เฒ่าสิงแนะให้สิงเจียซือขึ้นรถม้าของนาง นางเห็นว่าสิงเจียซือเป็นเป้าหมายสำคัญที่ต้องได้รับการปกป้อง เกรงว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก

หากบิดามารดาคุณหนูห้ายังมีชีวิตอยู่ การปฏิบัติเช่นนี้ถือเป็นเรื่องปกติ อย่างไรก็ตาม นับตั้งแต่บิดามารดาจากไป การกระทำของสิงเจียซือเริ่มสร้างความไม่พึงพอใจให้ฮูหยินผู้เฒ่าสิงมากขึ้นเรื่อย ๆ การได้รับการดูแลเช่นนี้จึงไม่ใช่เรื่องปกติ

เห็นได้ชัดว่าฮูหยินผู้เฒ่าสิงยังคงวางแผนอะไรบางอย่างอยู่

หากสกุลทังหารือเรื่องการแต่งงานกับสกุลหัวแล้ว เช่นนั้นงานแต่งไม่ควรมาถึงสกุลสิง กล่าวกันตามเหตุผล ประโยชน์ของนางย่อมไม่สูงเพียงนั้น เหตุใดยังรู้สึกว่าสิงเจียซือยังอยู่ในตัวเลือกแต่งงานอยู่เล่า?

เมื่อคนสกุลสิงกลับมาถึงจวน ฮูหยินรองสิงจึงถามว่าจะทำอย่างไรกับม้าสกุลหัวตัวนั้น ฮูหยินผู้เฒ่าสิงโบกมือแล้วกล่าว “ใช้แล้ว เจ้าก็ไปเลือกของขวัญตอบแทนสักชิ้นจากคลังเก็บของ ส่งไปขอบคุณสกุลหัวเถอะ”

ฮูหยินรองสิงยิ้มแล้วกล่าว “เจ้าค่ะ ท่านแม่”

วันรุ่งขึ้น จวนหัวพาแม่สื่อไปสู่ขอแต่งงานที่จวนทัง

เหตุการณ์นี้สร้างความฮือฮาไปทั่วทั้งเมือง

ไม่นานนัก ทุกคนในสกุลสิงก็ได้ยินข่าวนี้เช่นกัน

ฮูหยินรองสิงพาสิงเจียเวยเข้าไปข้างในแล้วค้อมคำนับ “คารวะท่านแม่”

ฮูหยินผู้เฒ่าสิงโบกมือ “ลุกขึ้นเถอะ! ข้ารู้ว่าเจ้าต้องการถามอะไร”

“ท่านแม่ ข้างนอกล้วนเล่าลือออกไปแล้ว สกุลหัวทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?” ฮูหยินรองสิงเอ่ย “สกุลสิงเราอย่างไรก็มีหน้ามีตา สกุลหัวทำเช่นนี้ ไม่เท่ากับเห็นสกุลสิงเราเป็นตัวตลกหรือ”

“เรื่องไม่ทันได้กระจ่างเจ้าก็ตกอกตกใจแล้ว” ฮูหยินผู้เฒ่าสิงเอ่ยอย่างเย็นชา “หลายปีเพียงนี้ ยังไม่คืบหน้าแม้แต่น้อย ข้าจะวางใจมอบสกุลสิงให้เจ้าดูแลได้อย่างไร?”

“ท่านแม่ ลูกกังวลเรื่องเจ้าห้า กังวลเรื่องหน้าตาสกุลสิงเรานะเจ้าคะ” ฮูหยินรองสิงกล่าว

สิงเจียเวยเอ่ยขึ้นมาเบา ๆ “ท่านย่าอย่าได้โกรธ ท่านแม่ก็มีนิสัยเช่นนี้ ได้ยินเรื่องนี้ก็เกรงว่าท่านย่าจะโมโห ทั้งยังกลัวว่าจะกระทบต่อร่างกายของท่านย่า ถึงได้ใจร้อนไปบ้าง”

“พอแล้ว เรื่องนี้ข้าตัดสินใจ พวกเจ้าก็ไม่ต้องก่อเรื่องอีก” ฮูหยินผู้เฒ่าสิงเอ่ย “ระยะนี้ข้าอยากอยู่เงียบ ๆ สักสองสามวัน พวกเจ้าไม่มีเรื่องก็ไม่ต้องมา”

ฮูหยินรองสิงเม้มปาก “อ้อ เช่นนั้นเจ้าห้า…”

“นางอยากออกไปข้างนอกก็ปล่อยนางไป เพียงแต่ต้องมีคนคอยจับตามองนาง อย่าได้ให้นางไปจากสกุลสิง อย่างน้อยจนกว่าจะแต่งงาน นางก็อยู่ได้แค่สกุลสิงเท่านั้น”

สิงเจียซือฟังสาวใช้ทั้งสองรายงาน จากนั้นก็เอ่ยด้วยความยินดี “ดูเหมือนว่าการแต่งงานระหว่างสกุลทังกับสกุลหัวจะแน่นอนแล้ว เช่นนั้นก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับข้าอีก”

เพียงแต่ ไม่นานนางก็นึกถึงท่าทีของฮูหยินผู้เฒ่าสิงขึ้นมาได้และรู้สึกว่าตนเองมองข้ามบางอย่างไป

“ฉิงโหรว ฉิงฮุ่ย พวกเจ้าไปถามสถานการณ์ทางเรือนฮูหยินผู้เฒ่าดู” สิงเจียซือกล่าว “ข้าอยากรู้ว่าฮูหยินผู้เฒ่ากำลังทำอะไร”

ฉิงโหรวกับฉิงฮุ่ยรับคำสั่งแล้วออกไป

ไม่นานนัก ทั้งสองก็กลับมารายงานว่าฮูหยินรองสิงไปหาฮูหยินผู้เฒ่า หลังจากนั้นฮูหยินผู้เฒ่าก็ปิดประตูสนิท กล่าวว่านางต้องการอยู่เงียบ ๆ สักสองสามวัน หลายวันจากนี้ไม่ต้องการให้ผู้ใดรบกวน

“ดูเหมือนฮูหยินผู้เฒ่าจะถูกโจมตีเข้าอย่างจัง” สิงเจียซือเอ่ย

“คุณหนู ท่านอยากไปปลอบหรือไม่เจ้าคะ?”

“ไม่ต้อง” สิงเจียซือเอ่ยเรียบ ๆ “ข้าอยากออกไปสูดอากาศสักหน่อย ที่จวนคงไม่ขวางข้าแล้วกระมัง?”