บทที่ 11 จะออกจากงาน

“คิดว่าจะไม่ทันซะแล้ว ทำข้าเหนื่อยแทบแย่” เหมยเหม่ยได้ที่นั่งแล้ว ก็บ่นออกมาทันทีด้วยความเหนื่อยหอบ เหมยเหม่ยกับฟางเหนียงพากันวิ่งไปขึ้นรถม้ากลัวว่าจะไม่ทันรอบแรกเพราะวันนี้คนไปอำเภอเยอะกว่าทุกวัน ฟางเหนียงที่เห็นเพื่อนนั่งหอบไปบ่นไป ก็ส่ายหน้าให้เพื่อนไปมาเบาๆ นางทั้งสองมาถึงที่ทำงานก็แยกย้ายกันไปทำงานตามปกติ ตั้งแต่เถ้าแก่ได้ลูกค้าใหม่เพิ่มมา พนักงานของเถ้าแก่ทั้ง 3 คนก็หัวหมุนจนไม่ได้หยุดพักกันเลยในแต่ล่ะวัน แม้แต่เถ้าแก่เองก็ไม่ได้นั่งพักเช่นกัน เถ้าแก่บอกพวกนางว่าจะรับคนงานเพิ่มมาอีก 2 คนแต่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เช่นกัน “ไหนเถ้าแก่ว่าจะรับคนงานเพิ่ม ไม่เห็นว่าจะรับมาสักที ตอนนี้ข้าจะไม่ไหวแล้วนะ ที่หน้าร้านวุ่นวายไปหมด” นางทั้งสองเดินไปขึ้นรถม้าหลังเลิกงาน เหมยเหม่ยก็บ่นให้เถ้าแก่ทันที

“ข้าก็เช่นกันต้องลำบากลู่จื้อมาช่วยข้าทุกวัน กว่าลู่จื้อจะได้ออกไปส่งของก็สายมากแล้ว” นางสงสารลู่จื้อที่ต้องกลับบ้านค่ำทุกวัน นางเห็นเหมยเหม่ยมองหน้านางอยู่สักพักแล้ว เหมือนว่าอยากจะพูดอะไรแต่ก็ยังไม่กล้า สุดท้ายเหมยเหม่ยก็พูดออกมา “ฟางเหนียงข้ามีเรื่องจะบอกเจ้า คือว่า คือว่า ข้าคงทำงานที่ร้านอีกไม่นานแล้วล่ะ ท่านพ่อของข้าให้ข้าไปช่วยทำนา ข้าคงไปทำงานเป็นเพื่อนเจ้าไม่ได้อีกแล้ว” 2 ปีแล้วที่เหมยเหม่ยไม่ได้ไปช่วยท่านพ่อท่านแม่ทำนาเพราะสงสารฟางเหนียงที่เสียท่านพ่อไป เหมยเหม่ยคิดว่าจะไปทำงานเป็นเพื่อนฟางเหนียงก่อน หากฟางเหนียงทำใจเรื่องท่านพ่อได้เมื่อไหร่เหมยเหม่ยจะกลับไปช่วยงานท่านพ่อท่านแม่ ช่วงนี้เหมยเหม่ยก็เห็นว่าฟางเหนียงเริ่มทำใจได้มากแล้ว จึงตัดสินใจจะออกจากงาน อีกอย่างท่านทั้งสองก็แก่ขึ้นมากแล้วด้วย ตอนแรกเหมยเหม่ยอยากจะทำงานต่อ ถึงแม้ว่าฟางเหนียงจะออกจากงานไป อย่างน้อยก็หาเงินเพิ่มให้ครอบครัวได้ แต่ปีนี้ท่านแม่เหมยเหม่ยไม่ค่อยสบาย เหมยเหม่ยจึงอยากดูแลท่านแม่ให้เต็มที่

“ทำไมรึ เจ้าไม่อยากทำงานแล้วอย่างนั้นหรือ” ฟางเหนียงถามด้วยความสงสัย เพราะครั้งก่อนเหมยเหม่ยบอกกับนางว่าหากนางออกจากงานไปทำนาเหมยเหม่ยคงไม่ได้ไปช่วยนางเพราะติดงาน “ท่านแม่ข้าไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ หากปล่อยท่านไปทำนาอีก ข้ากลัวว่าท่านแม่จะเป็นหนักกว่าเดิม” เหมยเหม่ยอธิบายให้ฟางเหนียงฟัง “ท่านป้าไม่สบายตั้งแต่เมื่อไหร่รึ ไม่เห็นเจ้าพูดให้ข้าฟังบ้างเลย” ฟางเหนียงรู้สึกเป็นห่วงท่านแม่ของเหมยเหม่ยขึ้นมาทันที ท่านป้าดีกับนางมาตลอด ตอนเสียท่านพ่อไปก็มีแค่ท่านป้านี่แหละที่คอยปลอบใจนางอยู่เสมอ ครั้งก่อนที่เห็นท่านป้า ท่านก็ยังแข็งแรงดีอยู่เลย วันนี้ทำไมเหมยเหม่ยถึงมาบอกกับนางว่าท่านป้าไม่สบายได้ล่ะ

“เจ้าอย่าเพิ่งคิดไปไกล ข้าแค่เห็นท่านแม่ไม่ค่อยแข็งแรงเหมือนเมื่อก่อนก็เท่านั้น ข้าได้ไปถามท่านหมอแล้วท่านหมอบอกว่าท่านแม่ไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่อย่าให้ท่านแม่ทำงานหนักเท่านั้น” ฟางเหนียงที่ได้ยินดังนั้นก็สบายใจมากขึ้น นางต้องหาโอกาสไปเยี่ยมท่านป้าสักครั้งแล้วล่ะ “แล้วเจ้าจะมาทำงานคนเดียวได้ใช่ไหม หากข้าออกจากงานแล้ว” เหมยเหม่ยถามฟางเหนียงด้วยความเป็นห่วง เพราะฟางเหนียงกำลังเริ่มทำใจได้ หากปล่อยให้ไปทำงานคนเดียวอีกจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมรึปล่าว “เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงข้าหรอก เจ้าจำได้ไหมที่ข้าบอกกับเจ้าว่าข้าอยากทำนา ทำนาครั้งนี้ต้องรบกวนเจ้ามาช่วยข้าด้วยนะ” เหมยเหม่ยได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะออกมา ฟางเหนียงก็ตั้งใจจะบอกเรื่องนี้กับเหมยเหม่ยเช่นกัน เพราะนางอยากมีเวลาทำภารกิจให้เต็มที่ “เรื่องนี้เราต้องคุยกับเถ้าแก่ก่อน ท่านจะได้หาคนงานมาเพิ่มอีก” เหมยเหม่ยพูดถึงเถ้าแก่แล้วก็นึกเสียใจอยู่บ้าง ทำงานด้วยกันมาตั้งนาน อีกหน่อยก็ต้องจากกันแล้วสินะ