บทที่ 10 ภารกิจแรก

“ฟางเหนียง ชายคนเมื่อครู่เขาเป็นใครกัน เจ้ารู้จักเขาด้วยรึ” เหมยเหม่ยเดินเข้ามาหาฟางเหนียงที่กำลังมองดูชายผู้นั้นเดินจากไปด้วยความสงสัย “ข้าก็เพิ่งรู้จักกับเขาเมื่อครู่นี่แหละ พอดีเขาอยากได้เครื่องประดับไปให้เพื่อนของเขาเป็นของขวัญ แต่เขาไม่รู้จะเลือกชิ้นไหนดีข้าก็เลยช่วยเขาเลือกได้ชิ้นหนึ่ง” นางอธิบายให้เหมยเหม่ยฟังกับเหตุการณ์เมื่อสักครู่ “อ่า เป็นเช่นนั้นเองรึ แล้วเจ้าล่ะไม่ได้เครื่องประดับสักชิ้นเลยรึ” เหมยเหม่ยถามฟางเหนียง เพราะไม่เห็นนางถือเครื่องประดับสักชิ้นเลย

“ข้าลืมไปเลย อ่ะนี่ ข้าให้เจ้า” ฟางเหนียงหยิบกำไลหยกขึ้นมายื่นให้กับเหมยเหม่ยด้วยรอยยิ้ม “งื้อออ สวยงามยิ่งนัก ข้าชอบมากเลยล่ะ ขอบใจเจ้ามากนะ” เหมยเหม่ยชอบกำไลหยกชิ้นนี้มากจริงๆ “เช่นนั้นเรากลับกันเถอะ ตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว” นางกับเหมยเหม่ยเดินไปจ่ายเงินค่าเครื่องประดับแล้วพากันไปนั่งรถม้ากลับบ้าน

ฟางเหนียงมาถึงบ้านก็รีบไปตักน้ำใส่โอ่งก่อนเลย เพราะตอนนี้น้ำในโอ่งของนางนั้นไม่เหลือให้ใช้สักโอ่งเดียว กว่านางจะตักน้ำให้เต็มโอ่งทั้งหมดก็ใช้เวลาจนพลบค่ำ นางติดไฟแล้วตั้งหม้อหุงข้าวก่อน เสร็จแล้วนางทอดไข่ดาวแล้วต้มน้ำอาบ นางนั่งกินข้าวรอน้ำเดือด แล้วไปอาบน้ำเข้านอน“วันนี้เป็นวันที่ข้ามีความสุขจริงๆ อิอิ” นางทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ มันทำให้นางนั้นมีความสุขยิ่งนัก คิดแล้วนางก็หัวเราะขึ้นมา นางคิดอยู่เช่นนั้นจนนางเผลอหลับไปตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้เลย

ฟางเหนียงถางหญ้าอยู่สวนหลังบ้านตั้งแต่กลับมาจากทำงาน จนตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว พรุ่งนี้นางค่อยมาถางต่อแล้วกัน ตั้งแต่นางไปเดินเล่นตลาดวันนั้น กลับบ้านมา 2 วันนี้นางก็ถางหญ้าสวนหลังบ้านตลอดไม่ได้ไปทำอย่างอื่นเลย “เฮอออ แล้ววันไหนข้าจะเสร็จสักที” พูดแล้วนางก็เดินเข้าไปในบ้านเพื่อพักเหนื่อย “สวัสดีโฮสต์” นางเปิดประตูห้องกำลังจะเดินเข้าไป จู่ๆ ก็มีเสียงพูดดังขึ้นมา “อร๊ายยยย” นางตกใจจนหัวใจจะวาย นางตั้งสติแล้วคิดดูอีกครั้งว่าเสียงนี้มาจากไหน “โฮสต์ ตกใจอะไรรึ ระบบแค่ทักทายโฮสต์เท่านั้น” ที่แท้เสียงปริศนาที่ดังออกมาก็คือเสียงของระบบนั้นเอง อ่า นางลืมไปเลยว่ามีระบบอยู่ในบ้านด้วย แต่ตอนนี้ต้องคุยกับระบบให้รู้เรื่องก่อน “ระบบเจ้าจะมาเช่นนี้ไม่ได้นะ เจ้าทำให้ข้าหัวใจจะวายตายอยู่แล้วรู้รึไม่” นางรีบบ่นให้ระบบยกใหญ่ทันที หลังรู้ว่าเสียงนี้เป็นเสียงของระบบ

“ขอโทษนะโฮสต์ ระบบไม่รู้ว่าโฮสต์จะตกใจขนาดนี้ ครั้งหน้าโฮสต์ก็อย่าตกใจอีกนะ โฮสต์ต้องทำตัวให้มันชิน” ระบบไม่ได้รู้สึกผิดเลยสักนิด แถมยังให้นางทำตัวให้คุ้นชินกับสถานการณ์เช่นนี้อีกต่างหาก “เฮ้อออ ช่างเถอะๆ แล้วระบบมีอะไรวันนี้ถึงได้ออกมาหาข้าล่ะ” นางถามระบบด้วยความสงสัย ผ่านมาก็หลายวันที่ระบบทำตัวเหมือนไม่มีตัวตนจนนางลืมไปเลยว่ามีระบบด้วย วันนี้จู่ๆ ถึงได้โผล่มาเช่นนี้ล่ะ “โฮสต์ วันนี้เป็นวันที่โฮสต์จะได้รับภารกิจแรกไปทำนะ โฮสต์ลืมมันแล้วรึ” นางที่ได้ยินเช่นนั้นก็คิดออกมาทันทีว่านางกับระบบมีนัดเจอกันในอีก 3 วันข้างหน้า และวันนี้ก็คือวันที่เรานัดเจอกัน

“ไอย๊าา ข้าลืมไปซะสนิทเลย ว่าวันนี้จะเป็นวันที่ข้าจะได้รับภารกิจแรกไปทำ แล้วภารกิจแรกของข้าจะให้ทำอะไรรึ” นางเข้าเรื่องทันที พอพูดถึงเรื่องนี้นางก็คิดถึงเม็ดเงินก้อนเล็กๆ กับรางวัลอะไรก็ไม่รู้ เรื่องนี้ทำให้นางตื่นเต้นกับมันมากจริงๆ “ภารกิจแรกของโฮสต์นั้นไม่ยากเลย งานถางหญ้าของโฮสต์ในตอนนี้ โฮสต์จะต้องทำมันให้เสร็จภายใน 7 วัน หากทำสำเร็จโฮสต์จะได้รับเงินจำนาน 3 ตำลึงเงินและได้รางวัลเป็นปุ๋ยผงสำหรับพืชพันธุ์ มีสรรพคุณช่วยทำให้พืชพันธุ์มีขนาดใหญ่ขึ้นกว่าปกติหลายเท่า แต่หากว่าโฮสต์ทำไม่สำเร็จทุกสิ่งที่กล่าวมานั้นก็จะหายไปในทันที” นางฟังแล้วคิดตามที่ระบบพูด หญ้าที่สวนหลังบ้านนางก็รกมากจริงๆ มีเวลาแค่ 7 วันนางจะทำสำเร็จได้อย่างไรงานนางก็ต้องทำกว่าจะกลับถึงบ้านก็บ่ายคล้อยแล้ว แต่ถ้าจะให้หยุดงานเลยก็คงจะไม่ได้จริงๆ นางต้องขาดรายได้หลักแน่ๆ “เช่นนั้น จะเริ่มตั้งแต่พรุ่งนี้เลยใช้รึไม่”