บทที่ 9 เดินเที่ยวตลาด

“ฟางเหนียง เหม่ออะไรอยู่รึ ข้าเรียกเจ้าตั้งนานแล้วนะ” ฟางเหนียงได้ยินเสียงของเหมยเหม่ยจึงได้สติคืนมา แล้วรีบตอบเหมยเหม่ยด้วยเสียงตะกุกตะกัก “ฮะ ฮ่ะ เปล่าๆ ข้า ข้า ข้าแค่คิดว่า เครื่องประดับแบบไหนดีนะที่เหมาะสมกับเพื่อนคนสวยของข้าคนนี้” เหมยเหม่ยเบะปากแบบเขินอายให้นางหนึ่งที แล้วเดินไปเลือกเครื่องประดับที่โต๊ะตรงข้ามกับนาง ฟางเหนียงยิ้มแล้วส่ายหน้าเบาๆ กับท่าทางของเพื่อนสนิทคนนี้ นางเลือกดูเครื่องประดับไปเรื่อยๆ ก็เห็นกำไลหยกชิ้นหนึ่งที่มีสีอยู่ 3 สีในชิ้นเดียว นั่นก็คือหยกฮกลกซิ่ว ที่มีสี ขาว เขียว แดงหรือน้ำตาลอมแดงที่หมายถึงความมั่นคงทั้ง 3 ด้านคือความสงบ สุขภาพแข็งแรง และความสุขใจ นางยื่นมือไปหยิบกำไลหยกชิ้นนั้น แต่ก็มีมือปริศนายื่นมาหยิบกำไลหยกชิ้นนั้นพร้อมกับนางเช่นกัน

“เอ่ออ พอดีข้าหยิบมันก่อน” ฟางเหนียงพูดพร้อมเงยหน้าขึ้นมองคนปริศนาผู้นั้น แต่แล้วสิ่งที่นางเคยวาดฝันไว้ก็เกิดขึ้นในที่สุด มือของนางที่ถือกำไลหยกอยู่ตอนนี้นั้น ได้ปล่อยกำไลหยกชิ้นนั้นให้กับเขาไปแล้ว “ไม่เป็นไร ข้าหยิบช้าเอง กำไลหยกชิ้นนี้ควรเป็นของเจ้า” ลีหยางยื่นกำไลหยกคืนฟางเหนียง นางที่ได้ยินเสียงอันไพเราะนั่นออกมาจากปากเรียวบาง มีสีชมพูอ่อนของคนผู้นั้นทำให้นางรู้สึกนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ พร้อมกับที่นางกำลังสำรวจใบหน้าหวานราวกับผู้หญิงของเขา ดวงตากลมโตมีประกาย ขนตายาว คิ้วเข้มไม่หนา จมูกโด่งนิดหน่อย ทั้งหมดนี้สมส่วนกันมากยิ่งนัก ผู้หญิงเช่นนางเห็นแล้วยังต้องอาย หน้าตาละอ่อนอย่างกับเด็กน้อยอายุ 15-16 ปี ดูดีมากจนทำให้หัวใจดวงน้อยของข้าน้อยผู้นี้เต้นอย่างไม่เป็นสุข

“เจ้า เจ้า เจ้าจะเอารึไม่ ถ้าเจ้าไม่เอาแล้ว เช่นนั้นข้าขอนะ” ฟางเหนียงได้ยินเช่นนั้นนางก็ได้สติขึ้นมา รีบแย่งกำไลหยกชิ้นนั้นคืนอย่างรวดเร็ว “ไม่ๆ กำไลหยกชิ้นนี้ข้าตั้งใจจะซื้อให้เพื่อนข้า ข้าให้เจ้าไม่ได้หรอกนะ” ฟางเหนียงเอากำไลหยกชิ้นนั้นไปซ้อนไว้ด้านหลังเพราะกลัวว่าเขาจะแย่งเอาของนางไปจริงๆ นางนี่น่าไม่น่าหลงกลกับใบหน้าอันอ่อนหวานเช่นนี้เลย เกือบเสียของที่จะมอบให้กับเพื่อนรักซะแล้ว “ข้าก็กำลังจะหาเครื่องประดับสักชิ้นให้กับเพื่อนของข้าเช่นกัน แต่ไม่รู้ว่าจะเอาชิ้นไหนดี” ลีหยางหันไปมองกำไลหยกที่ยังซ่อนอยู่ข้างหลังฟางเหนียงอย่างนึกเสียดาย ฟางเหนียงเห็นท่าทางเช่นนั้นของลีหยางแล้ว ก็รีบพูดเบี่ยงเบนความสนใจของลีหยาง

“เพื่อนของเจ้าเป็นหญิงหรือเป็นชายล่ะ เดี๋ยวข้าช่วยเจ้าเลือกเอง อาจมีชิ้นอื่นที่เหมาะกับเพื่อนของเจ้าก็ได้” นางพยายามพูดให้ลีหยางเปลี่ยนความคิดไปเลือกเครื่องประดับอย่างอื่นจะได้ไม่ต้องมาแย่งกำไลหยกชิ้นนี้กับนางอีก “เพื่อนข้าเป็นผู้ชาย ที่เพิ่งสอบได้จอหงวนมา ข้าเลยคิดว่าจะหาของขวัญให้เพื่อนข้าสักชิ้นหนึ่ง” ลีหยางตอบฟางเหนียงแล้วยิ้มให้นาง รอยยิ้มอันแสนหวานนี้มันช่างน่าสัมผัส ยิ่งเห็นก็ยิ่งทำให้นางหลงไหลมากยิ่งขึ้น ผู้ชายอะไรทำไมมีรอยยิ้มที่หวานเยิ้มเช่นนี้นะ “นี่เจ้า น้ำลายของเจ้าไหลออกมาจากปากแล้วนะ” ฟางเหนียงที่ตอนแรกจิตใจก็ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวอยู่แล้ว พอได้ยินเช่นนั้นนางจึงรีบยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำลายตัวเองอย่างไม่คิดอะไร แต่แล้วนางก็ต้องรู้สึกอายขึ้นมาอย่างมาก เพราะจริงๆ น้ำลายของนางไม่ได้ไหลออกมาอย่างที่เขาบอก

“ฮ่าๆๆ เจ้านี่ตลกยิ่งนัก ข้าแค่หยอกเจ้าเล่นเองนะ แต่จะว่าไปหน้าตาของเจ้าก็แสดงออกมาเช่นนั้นจริงๆ นั้นแหละ ฮ่าๆๆ ” ลีหยางหัวเราะออกมาเสียงดังอย่างไม่เกรงใจคนอื่นๆ ที่เดินกันทั่วตลาด เขาเห็นท่าทางที่นางมองเขาอย่างไม่ปิดบังนั้น ทำให้เขารู้สึกสนใจหญิงสาวคนนี้นัก “ก็ใครให้เจ้าหน้าตาดีขนาดนี้ล่ะ ผู้หญิงคนไหนได้มองใกล้ๆ ก็ต้องเป็นเช่นข้าทั้งนั้น ชิ” ฟางเหนียงพูดแล้วสะบัดตัวออกไป แล้วเดินไปเลือกเครื่องประดับอีกโต๊ะหนึ่งที่น่าจะเหมาะกับผู้ชาย ลีหยางเห็นดังนั้นก็เดินตามนางมาด้วยเสียงหัวเราะที่ขบขัน ลีหยางแปลกใจยิ่งนักทำไมสตรีนางนี้ถึงได้พูดซื่อขนาดนี้ เขาไม่เคยเห็นใครเหมือนนางมาก่อนเลยสักคน

ฟางเหนียงที่เดินมาเลือกเครื่องประดับอีกโต๊ะ นางเลือกเครื่องประดับไปสักพักก็เจอกำไลหินชิ้นหนึ่ง กำไลหินชิ้นนี่สามารถบ่งบอกความเป็นตัวของตัวเองได้อย่างที่สุด เป็นเครื่องประดับเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ทำให้เราโดดเด่นขึ้นมาจากคนอื่น ๆ กำไลหินชิ้นนี้ยังเป็นหินแห่งความร่ำรวย สร้างเสริมสติ สมาธิ และยังนำโชคลาภให้กับผู้ครอบครอง ที่สำคัญยังทำให้ผู้ครอบครองมีเสน่ห์ต่อเพศตรงข้ามอีกด้วย นางคิดว่ากำไลหินชิ้นนี้น่าจะเหมาะกับเพื่อนของลีหยางที่สุด