บทที่ 14 ทำงานวันสุดท้าย

“ฟางเหนียง เอ๋!!ทำไมวันนี้เจ้าเอาตะกร้าไปด้วยล่ะ เจ้าจะซื้อของเข้าบ้านรึ” ปกติแล้วหากว่าฟางเหนียงแบกตะกร้าไปที่ทำงานด้วย นางมักจะไปซื้อของใช้ในครัวกลับบ้านเสมอ “ใช่แล้วล่ะ วันนี้ตอนเย็นเจ้ามาหาข้าที่บ้านด้วยนะ ข้าจะพาเจ้ากินหม้อไฟ” นางเอ่ยชวนเหมยเหม่ยล่วงหน้า หากว่าเหมยเหม่ยไม่ว่างนางจะได้ซื้อของไม่เยอะ “หม้อไฟรึ หม้อไฟคืออะไร ข้าไม่เคยได้ยิน” เหมยเหม่ยไม่เคยรู้จักเมนูนี้มาก่อน ตั้งแต่เกิดมาเหมยเหม่ยเพิ่งได้ยินเป็นครั้งแรก “เย็นนี้เจ้ามาหาข้าสิ เดี๋ยวเจ้าก็ได้รู้เอง” นางไม่ตอบเหมยเหม่ย แล้วเดินนำหน้าเหมยเหม่ยไปขึ้นรถม้า เหมยเหม่ยที่เห็นว่าฟางเหนียงไม่ตอบแล้วเดินหนีไป เหมยเหม่ยจึงรีบวิ่งตามไป แล้วเซ้าซี้นางเรื่องหม้อไฟตลอดทางจนถึงที่ทำงาน พอทั้งสองคนมาถึงที่ทำงานก็เห็นว่าคนงานใหม่กำลังเตรียมวัตถุดิบกันอยู่

“วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วนะที่พี่ๆ เขาจะได้สอนงานพวกเรา จดจำกันไว้ให้ดีๆ ตั้งใจฟังที่พี่ๆเขาบอกกันด้วยล่ะ” เถ้าแก่ที่เดินออกมาจากห้องทำงานก็ได้กล่าวกับคนงานใหม่ คนงานใหม่พยักหน้ารับคำสั่งแล้วแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตน ฟางเหนียงเดินเข้าไปหาชายหนุ่มที่เป็นคนงานใหม่ตอนนี้กำลังเลือกผักออกจากตะกร้า นางสอนเขาเลือกผักว่าต้องเด็ดใบไหนทิ้งและเก็บใบไหนไว้ ผักแต่ละชนิดที่เด็ดเสร็จแล้วก็เอาไปล้างน้ำให้สะอาด แล้วสะเด็ดน้ำให้แห้ง นางบอกชายหนุ่มทุกอย่างที่นางเคยทำ นางสอนเพียงไม่นานชายหนุ่มคนนี้ก็เข้าใจโดยง่าย เมื่อนางเห็นว่าชายหนุ่มทำได้แล้วนางจึงเดินเข้าไปหาหญิงสาวที่เป็นคนงานใหม่อีกคน แล้วสอนเรื่องการหั่นผักแต่ละชนิด หญิงสาวคนนี้น่าจะไม่เคยทำงานเช่นนี้มาก่อน หยิบจับอะไรก็ยังไม่ถนัดมือนัก นางเห็นดังนั้นก็รีบเข้าไปบอกว่าต้องจัดอะไรก่อนหลัง จับมีดยังไงไม่ให้บาดมือ ต้องทำยังไงถึงจะง่ายขึ้น

นางเห็นหญิงสาวคนนี้แล้วก็คิดถึงเมื่อก่อนตอนพ่อกับแม่นางจากไปช่วงแรกๆ นางทำกับข้าวไม่เป็นสักอย่าง หั่นผักมีดก็บาดมือเกือบทุกนิ้ว กว่าจะจับมีดคล่องมือนางก็ได้แผลไปเยอะเลยทีเดียว ส่วนของเหมยเหม่ยนั้น คนงานใหม่ทั้งสองคนเคยทำงานเกี่ยวกับงานนี้มาก่อนเลยสอนไม่ยากเท่าไหร่ นางสอนวิธีห่อผักดองว่าต้องทำเช่นไร แนะนำเชิญชวนลูกค้าแบบไหน เหมยเหม่ยบอกทุกอย่างให้คนใหม่ทั้งสองคนอย่างหมดเปลือก พอลูกค้าเริ่มเข้ามาเหมยเหม่ยก็เริ่มสังเกตดูการทำงานของทั้งสองคน ไม่เสียแรงเลยจริงๆ ที่เหมยเหม่ยบอกทุกอย่างที่นางได้เรียนรู้มากับหญิงสาวทั้งสองคนนี้ “พี่ฟางเหนียง พี่เหมยเหม่ย เถ้าแก่เรียกไปพบอยู่ที่ห้องทำงานเจ้าค่ะ” คนงานใหม่เดินมาเรียกนางทั้งสองที่ตอนนี้กำลังเตรียมตัวกลับบ้าน นางทั้งสองเดินเข้าไปหาเถ้าแก่ในห้องทำงานที่ตอนนี้เถ้าแก่กำลังนั่งคิดบัญชีอยู่

“เถ้าแก่เจ้าค่ะ” เป็นเหมยเหม่ยที่เรียกเถ้าแก่ “อ่อ พวกเจ้ามาแล้วรึ มาๆ เข้ามาหาข้าก่อน” เถ้าแก่เรียกทั้งสองคนให้เข้ามาใกล้ๆ โต๊ะที่ทำงาน แล้วยื่นห่อผ้าเล็กๆ ให้ทั้งสองคน ทั้งสองคนยื่นมือไปรับด้วยความสงสัย “คืออะไรหรือเจ้าค่ะ เถ้าแก่” ฟางเหนียงเอ่ยถาม “พวกเจ้าก็ทำงานกับข้ามานาน นี่ถือว่าเป็นสินน้ำใจเล็กๆ จากข้า ถึงแม้ว่ามันจะไม่มากนักแต่ก็น่าจะพอให้พวกเจ้าได้เริ่มต้นใหม่ได้” ในห่อผ้าเล็กๆ นี้ที่พวกนางไม่รู้ว่าคืออะไรที่อยู่ข้างใน แต่ก็ขอขอบคุณเถ้าแก่อย่างยิ่ง ที่มีสินน้ำใจให้กับพวกนางเช่นนี้ “เถ้าแก่อย่าพูดเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ แค่เถ้าแก่ให้สินน้ำใจนี้กับพวกข้าก็ดีมากพอแล้ว ข้างในนี้จะมีค่ามากค่าน้อยนั้นไม่ได้สำคัญเลยเจ้าค่ะ ขอบคุณเถ้าแก่มากนะเจ้าค่ะ” เหมยเหม่ยเอ่ยขึ้นด้วยความเกรงใจ เถ้าแก่ดีกับพวกนางจริงๆ ถึงแม้พวกนางจะไม่ได้มาทำงานให้แกอีก แกก็ยังมีสินน้ำใจให้พวกนาง นางทั้งสองซึ้งใจมากยิ่งนัก นางทั้งสองกล่าวขอบคุณเถ้าแก่อีกครั้งแล้วกล่าวลาแกเป็นครั้งสุดท้าย จากนั้นทั้งสองคนจึงพากันออกมาจากห้องทำงานของเถ้าแก่ ทั้งสองคนไม่ได้ไปบอกลาลู่จื้อเพราะลู่จื้อไปส่งสินค้า