บทที่ 15 ไปเยี่ยมท่านแม่เหมยเหม่ย

หลังจากฟางเหนียงได้เงินจากการขายกล้วยไม้สือหูแล้วนางก็พาเหมยเหม่ยไปซื้อข้าวของที่ต้องใช้กลับบ้าน ทั้งสองคนแยกย้ายกันกลับบ้านก่อน แล้วตอนเย็นเหมยเหม่ยจะแวะเข้ามาหานางอีกครั้ง ฟางเหนียงจึงเข้าไปจัดเตรียมวัตถุดิบไว้ทำหม้อไฟ กว่าเหมยเหม่ยจะมานางก็น่าจะเตรียมเสร็จพอดี นางเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยก็รีบไปอาบน้ำอาบท่าแล้วมาติดไฟตั้งหม้อ “ฟางเหนียงเจ้าต้มอะไรอยู่รึ ทำไมถึงมีกลิ่นหอมชวนกินเช่นนี้ล่ะ” เหมยเหม่ยที่เดินเข้ามาในบ้านก็รับรู้ถึงกลิ่นอันโอชะที่มากระตุ้นให้สิ่งเล็กๆ ที่อยู่ในท้องของเหมยเหม่ยดังออกมาอย่างไม่นึกอาย “เจ้ามาพอดีเลย มาๆ เร็วเข้า หม้อกำลังเดือด” ฟางเหนียงที่ได้ยินเสียงของเหมยเหม่ยก็รีบชวนให้มานั่งที่เก้าอี้ที่นางเตรียมไว้ให้ หม้อไฟของนางวันนี้นางทำเป็นซุปหม่าล่าแต่ยุคนี้ไม่มีผงสำเร็จรูปนางจึงต้องตำส่วนผสมเอง ที่นี่มีส่วนผสมที่นางต้องการทั้งหมดแต่คนในยุคนี้อาจยังไม่รู้จักการทำหม่าล่า

“นี้คือหม้อไฟเช่นนั้นรึ” เหมยเหม่ยกวาดตามองเครื่องเคียงที่อยู่เต็มโต๊ะ แล้วนึกสงสัยว่าจะต้องทำยังไงกับพวกมันดี มีทั้งหมู เนื้อ ปลา และผักต่างๆ เหมยเหม่ยมองหน้าฟางเหนียงด้วยความสงสัย “มาเดี๋ยวข้าจะพาเจ้าทานพวกมันเอง อ่ะนี่ น้ำจิ้มสูตรเด็ดของข้า เจ้าดูข้านะ” ฟางเหนียงสาธิตวิธีกินหม้อไฟให้เหมยเหม่ยดู เหมยเหม่ยก็ทำตามอย่างเก้ๆ กังๆ เพราะหม้อมันร้อนเหมยเหม่ยจึงไม่ค่อยกล้าคีบเครื่องเคียงลงไป แต่พอเหมยเหม่ยได้ลิ้มลองรสชาติที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนก็ทำให้นางต้องร้อง อืมมมมม ออกมาอย่างปลื้มปริ่ม “ฟางเหนียง หม้อไฟอันนี้มันอร่อยมากจริงๆ ข้าหยุดกินมันไม่ได้เลย” เหมยเหม่ยที่ตอนแรกยังกลัวน้ำจะเดือดใส่มือเวลาคีบเครื่องเคียงลงหม้อ แต่มาตอนนี้นางคีบเครื่องเคียงขึ้นลงอย่างหยุดไม่อยู่ ฟางเหนียงที่เห็นเช่นนั้นก็เชื่อเหมยเหม่ยแล้วล่ะว่ามันอร่อยจริงๆ ทั้งสองคนกินหม้อไฟอย่างมีความสุขกินไปหัวเราะกันไป นานแค่ไหนแล้วไม่รู้ที่ทั้งสองคนไม่ได้มีความสุขเช่นนี้

หลังจากที่ทั้งสองคนกินอิ่มแล้วเหมยเหม่ยก็ช่วยฟางเหนียงล้างถ้วยล้างจานก่อนค่อยกลับบ้าน แต่ก่อนที่เหมยเหม่ยจะกลับบ้านฟางเหนียงก็ยื่นตั๋วเงินที่ขายดอกกล้วยไม้สือหูให้กับเหมยเหม่ย“นี่ของเจ้า 50 ตำลึงทอง” เหมยเหม่ยเห็นเช่นนั้นก็รีบปฏิเสธทันที “ไม่ๆ เจ้าไม่ต้องให้ข้าหรอก วันนี้ข้าก็ขายสมุนไพรได้ตั้งหลายตำลึงเงินเช่นกัน” เหมยเหม่ยไม่กล้าที่จะรับตั๋วเงินนี้มาจริงๆ แค่วันนี้ฟางเหนียงพาไปหาสมุนไพรก็ทำให้เหมยเหม่ยหาเงินได้ตั้ง 3 ตำลึงเงิน พอตกเย็นมาฟางเหนียงก็ยังชวนให้มากินหม้อไฟด้วยกันอีก เหมยเหม่ยไม่รู้จะขอบคุณฟางเหนียงยังไงแล้ว “ข้าก็บอกเจ้าตั้งแต่แรกแล้วนี่ ว่าจะแบ่งกันคนละครึ่ง” เหมยเหม่ยส่ายหัวไปมา

“ถ้าเจ้ายังปฏิเสธอีกข้าจะไม่คุยกับเจ้าแล้วจริงๆ” ฟางเหนียงขู่เหมยเหม่ย หากนางไม่ทำเช่นนี้เหมยเหม่ยคงไม่ยอมรับเงินนี้ไปแน่ๆ เหมยเหม่ยที่ได้ยินเช่นนั้นก็เม้มปากตัวเองแล้วพิจารณาว่าจะทำอย่างไรดี “เช่นนั้นข้าเอาแค่ 10 ตำลึงทองก็พอ หากมากกว่านี้ข้าไม่อาจจะสบายใจได้” เหมยเหม่ยพูดออกมาด้วยสายตาที่วิงวอน ว่าอย่าบังคับนางอีกเลยฟางเหนียงที่เห็นเช่นนั้นก็ถอนใจยาวออกมา “เฮ้อออ เจ้านี่นะ ก็ได้ๆ แต่เจ้าต้องเอาไป 20 ตำลึงทองนะ ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด” นางพูดด้วยเสียงที่จริงจังแล้วยัดตั๋วเงิน 2 ใบนั้นเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของเหมยเหม่ย เหมยเหม่ยก็ได้แต่ยอมแพ้แต่โดยดี เพราะถึงจะปฏิเสธอย่างไรครั้งนี้ฟางเหนียงคงไม่ยอมแน่ๆ