บทที่ 16 คู่หมั้น

“ท่านลุงเจ้าค่ะ แล้วบ้านของข้าจะเริ่มปรับปรุงตอนไหนรึเจ้าค่ะ” ฟางเหนียงเอ่ยถามท่านพ่อของเหมยเหม่ย ท่านลุงกับเหมยเหม่ยออกไปทำนาตั้งแต่ยามเหม่า กลับบ้านมาทานข้าวก็เข้ายามซื่อแล้ว หลังจากท่านลุงทานข้าวเสร็จก็มานั่งที่ลานบ้าน ฟางเหนียงจึงเอ่ยถามเรื่องบ้านของนาง เพราะช่วงนี้ฝนตกบ่อย นางสงสารตัวเองยิ่งนัก ฝนตกทีไรไม่ได้นอนดีสักคืนเลย ต้องวิ่งวุ่นไปทั่วบ้านทุกครั้งไป “ฟางเหนียงเอ้ย ท่านลุงอย่างข้าก็อยากปรับปรุงบ้านของเจ้าให้เสร็จเร็วๆ เช่นกัน แต่ช่างสร้างบ้านเขาก็ทำนากันอยู่ อีกอย่างช่วงนี้ฝนตกบ่อยยิ่งนัก จะทำอะไรก็ไม่สะดวก ข้าว่าให้ผ่านช่วงฝนตกนี้ไปก่อน แล้วเราค่อยเริ่มปรับปรุงบ้านของเจ้าอีกครั้งดีรึไม่” มันก็จริงอย่างที่ท่านลุงพูดนั่นแหละ ช่วงนี้ฝนตกจะทำอะไรก็ลำบากไปหมด

“อืมม เอาเช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ” นางพยักหน้าตอบ “อ่า ลุงลืมบอกไปเลยว่าเหมยเหม่ยจะแต่งงานแล้วนะ ตอนนี้ฝ่ายชายก็หมั้นไว้แล้วด้วย” นางได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกตกใจนิดหน่อยแต่ก็ยินดีด้วยเช่นกัน “จริงหรือเจ้าค่ะ เหมยเหม่ยไม่เคยบอกข้าเรื่องนี้เลย” ปกติแล้วเหมยเหม่ยมีอะไรจะบอกนางเสมอแต่ทำไมเรื่องนี้ถึงเงียบไปล่ะ หรือว่าเหมยเหม่ยอายที่จะบอกนาง “แล้วเจ้าล่ะ ปีนี้ก็จะแต่งงานเช่นกันมิใช่รึ” นางได้ยินเช่นนั้นก็ทำหน้าสงสัยขึ้นมาทันที “เอ่ออ แต่งงานอะไรรึเจ้าค่ะ คู่หมั้นข้ายังไม่มีเลยนะเจ้าค่ะ” นางตอบกลับอย่างไม่เข้าใจ “เจ้าจะไม่มีคู่หมั้นได้อย่างไรกัน เจ้าอายุได้ 7 ขวบก็มีคู่หมั้นแล้ว ท่านพ่อท่านแม่เจ้าไม่ได้บอกเจ้าไว้หรอกรึ” ท่านลุงพูดเรื่องอะไรล่ะเนี่ย จู่ๆ ก็ว่านางมีคู่หมั้นแล้ว “เอ่อ ท่านลุงจำผิดแล้วล่ะเจ้าค่ะ ข้าไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน” นางจะมีคู่หมั้นได้อย่างไรกัน ในเมื่อความทรงจำของหญิงสาวคนนั้นไม่มีเรื่องนี้อยู่เลย

“จะจำผิดได้เยี่ยงไรกัน ก็ท่านพ่อของเจ้าบอกกับข้าเอง” นางที่ได้ยินเช่นนั้นก็ยิ่งไม่เข้าใจกว่าเดิม “พ่อเจ้าเคยบอกข้าไว้เมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่ ตอนนั้นพ่อของเจ้ากับข้าลงมาจากเขาก็เห็นว่ามีพิธีแต่งงานในหมู่บ้านของเรา จู่ๆ พ่อเจ้าก็เอ่ยบอกข้าว่าเจ้านั้นมีคู่หมั้นแล้ว เป็นลูกของเพื่อนพ่อเจ้า แต่เพื่อนคนนั้นไม่ได้อยู่หมู่บ้านของเรา พ่อเจ้ายังหันมาถามข้าเลยว่าเหมยเหม่ยมีคู่หมั้นรึยัง” ท่านลุงพูดไปก็ยิ้มไปคิดถึงอดีตที่เคยไปล่าสัตว์กับท่านพ่อของนาง ส่วนนางนั้นได้แต่ทำหน้ามึนงงกับสิ่งที่ท่านลุงเล่าให้ฟัง “ท่านพ่อไม่เคยบอกเรื่องนี้กับข้าเลยนะเจ้าค่ะ ข้าเองก็ยังไม่อยากแต่งงานด้วยเจ้าค่ะ” นางอายุ 17 ปีเองนะ จะให้แต่งงานแล้วรึ นางขอถอนหมั้นยังดีซะกว่า

ท่านลุงที่ได้ยินนางพูดเช่นนั้นก็รีบหันขวับมามองนางทันที “เจ้าไม่แต่งตอนนี้ แล้วใครจะเอาเจ้าล่ะ อายุของเจ้าก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้วนะ รุ่นราวคราวเดียวกันกับเจ้าเขาพากันมีลูกกันหมดแล้วเหลือแต่เจ้า 2 คนนี้แหละ เฮ้อ” ท่านลุงถอนหายใจยาว มันน่าเหนื่อยใจยิ่งนัก เด็กผู้หญิงสมัยนี้อายุ 14 ปีเขาก็แต่งงานกันหมดแล้ว หากเกิน 18 ปีก็จะหาคู่ยากมาก หากว่าท่านลุงไม่ตอบกลับท่านพ่อของนางในวันนั้นว่าลูกสาวเจ้าแต่งปีไหนปีนั้นแหละข้าจะหาคู่หมั้นให้ลูกสาวข้า ท่านพ่อก็ตอบกลับมาว่าให้นางอายุ 17 ปีก่อน เพราะท่านพ่อของนางอยากอยู่กับลูกสาวคนเดียวนานๆ สักหน่อย ท่านลุงก็ไม่คิดว่าท่านพ่อจะพูดจริง เอาซะเหมยเหม่ยเกือบไม่ได้แต่งงานกันเลยทีเดียว