บทที่ 21 แต่งงาน

หลังจากฟางเหนียงทำใจในห้องเป็นเวลานานถึงครึ่งชั่วยาม ท้องของนางก็เริ่มโวยวายขึ้นมาด้วยความหิว นางเดินไปแง้มประตูห้องเพื่อแอบดูเขาว่าอยู่ที่โต๊ะกับข้าวหรือเปล่า แต่แล้วนางก็ต้องผิดหวังเพราะเขายังนั่งรอนางอยู่ แต่ตอนนี้เขาใส่เสื้อเรียบร้อยแล้ว ฟางเหนียงที่ยามนี้ทนความหิวไม่ไหวจึงหน้าด้านออกไปทานข้าวต่อหน้าเขา

“เจ้ามาแล้วรึ มาทานข้าวกันเถอะ” ฟางเหนียงไม่กล้ามองหน้าเขาแม้แต่หางตา ได้แต่ก้มหน้าก้มตาทานข้าวไม่พูดไม่จา เจิ้งเจี๋ยที่เห็นอาการของฟางเหนียงเป็นเช่นนั้นก็อมยิ้มออกมา ทั้งสองคนทานข้าวด้วยกันอย่างเงียบๆ ไร้ซึ่งคำพูดใดๆ ต่อกัน หลังจากทานข้าวเสร็จเจิ้งเจี๋ยอาสาล้างจานเอง ฟางเหนียงจึงถือโอกาสนี้รีบเดินเข้าไปในห้องทันที ฟางเหนียงนั่งลงที่ขอบเตียงแล้วเรียกระบบออกมาด้วยเสียงที่เบาที่สุด จะว่ากระซิบก็ยังได้ แต่เรียกเท่าไหร่ระบบก็ไม่ตอบกลับมาสักที หรือว่ามีคนอยู่ด้วยระบบถึงไม่ตอบนาง นางนึกคิดอยู่ในใจ

“ใช่แล้วล่ะ ต่อจากนี้โฮสต์กับระบบจะสื่อสารกันผ่านความคิดเท่านั้น เพื่อความปลอดภัยของเรา” อุ๊ย!!! ฟางเหนียงสะดุ้งโหยง ที่อยู่ๆเสียงของระบบก็ดังออกมาจากหัวของนาง "อีกแล้วนะ ข้าหัวใจจะวายกับเจ้านี่แหละระบบ" นางบ่นออกมาทันที “ยินดีกับโฮสต์ด้วยนะ ที่จะได้มีสามีแล้ว” จะมายินดงยินดีอะไรล่ะ ป่านนี้เขาคงคิดว่านางเป็นคนบ้าไปแล้วล่ะสิไม่ว่า คิดแล้วก็น่าอายจริงๆ “ระบบ อยู่ที่นี้ข้ายังทำภารกิจเสริมได้หรือไม่” นางถามเพื่อความแน่ใจ เพราะภารกิจหลักอยู่ที่บ้านเมืองนาง ถึงนางจะมาอยู่ที่นี่แต่นางก็ยังให้ท่านลุงสร้างบ้านให้นางต่อเพื่อภารกิจ “ได้ตามปกติเลยโฮสต์” เช่นนั้นก็ดีเลยอยู่ที่นี่อาจมีของแปลกๆ ไปขายในอำเภอก็ได้ การแต่งงานครั้งนี้นางไม่ได้กังวลอะไรมาก ดูแล้วว่าที่สามีของนางก็เป็นคนดี ดีซะอีกนางจะได้มีคนช่วยหาเงิน จะยุคไหนสมัยไหนมีเงินติดบ้านไว้อุ่นใจที่สุดล่ะ

ตัดมาที่เจิ้งเจี๋ย เขาล้างจานเสร็จก็ไปตรวจดูความเรียบร้อยภายในบ้านแล้วจึงเข้าห้องนอน เขาไม่คิดเลยว่าฟางเหนียงยังอยากจะอยู่กับเขาที่นี่ต่อ ทั้งๆ ที่เขาก็ไม่มีอะไรติดตัวแล้ว เขารู้สึกชอบนางตั้งแต่แรกพบ เมื่อครั้งนั้นที่ท่านแม่ออกไปรับท่านพ่อที่หน้าจวน เขาก็ได้ยินบ่าวรับใช้พูดกันว่าท่านพ่อพาสหายกลับมาด้วย เขาจึงไปแอบดูว่าเป็นใคร ในขณะที่เขากำลังสำรวจว่ามีใครบ้าง สายตาของเขาก็ต้องไปสะดุดกับรอยยิ้มที่ไร้เดียงสานั้นที่กำลังยิ้มให้กับท่านแม่ของเขา เขารู้สึกชอบรอยยิ้มของเด็กหญิงผู้นั้นเป็นอย่างมาก จึงหาวิธีที่จะได้เข้าไปเล่นกับนาง วันนั้นเขาเดินเล่นที่สวนดอกไม้เห็นว่านางกำลังวิ่งไล่จับผีเสื้ออยู่ จึงอยากเข้าไปเล่นด้วย การที่เขารีบเดินเข้าไปขวางนางเช่นนั้นมันทำให้เกิดเรื่องที่เขาไม่ได้คาดคิดขึ้นจนทำให้ศีรษะของเขาแตก แล้วนางก็ยังได้รับบาดเจ็บจากการกระทำของเขาอีกด้วย หลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้นเขาก็ทำเป็นว่าโกรธนาง เผื่อว่านางจะยอมเล่นกับเขา มีครั้งหนึ่งที่เขาทำให้นางโกธรมากจนนางต้องวิ่งหนีเพราะไม่อยากเล่นด้วย ใบหน้าที่โกรธเกรี้ยวของนางมันทำให้แก้มย้อยๆของนางป่องออกมาเหมือนกับซาลาเปา เห็นแล้วมันหน้าหยิกยิ่งนัก เขาจึงชอบแกล้งนางสารพัดวิธีเพื่อให้นางโกรธ