บทที่ 27 ขายกวางป่า

“อ้าว!!เจิ้งเจี๋ยเจ้ากลับมาแล้วรึ ว้าว เจ้าล่ากวางมาได้เชียวรึ ตัวใหญ่ซะด้วย” ฟางเหนียงที่ตอนแรกยังมีอาการงัวเงียอยู่นั้น หลังจากที่นางได้เห็นกวางตัวใหญ่นี้ก็หายง่วงไปในทันที “กวางมันอยู่ในเขตป่าลึกไม่ใช่รึ ทำไมเจ้าถึงล่ามันมาได้ล่ะ” ป่าลึกที่เขาแห่งนี้ไม่มีใครกล้าเข้าไปอยู่แล้ว แต่เจิ้งเจี๋ยเพิ่งจะมาใหม่ยังไม่รู้เรื่องนี้ ท่านลุงไม่ได้บอกเขาหรืออย่างไร “ข้าไม่ได้เข้าไปในป่าลึกหรอกนะ ท่านลุงบอกกับข้าว่ามันอันตราย แต่กวางตัวนี้น่าจะพลัดหลงฝูงตอนที่ออกมาหากินนะ แล้วเจ้าจะเอามันทำอาหารเลยหรือไม่ เดี๋ยวข้าจะแล่เนื้อไว้ให้เจ้า” ฟางเหนียงส่ายหน้า เพราะนางทำเมนูกวางไม่เป็น “เช่นนั้นข้าเอาไปขายดีไหม น่าจะขายได้หลายตำลึงเลยล่ะ” เจิ้งเจี๋ยพอจะรู้เรื่องราคาของกวางตัวนี้อยู่บ้าง เพราะเคยไปทำการค้ากับท่านพ่อมาก่อน

หลังจากเจิ้งเจี๋ยทานข้าวเสร็จ เขาก็แบกกวางที่มัดกับไม้ไว้ขึ้นหลังแล้วเดินไปหาท่านลุง “ท่านลุงขอรับ ท่านไปขายสัตว์ที่ล่ามาได้หรือยังขอรับ พอดีข้าว่าจะเอากวางตัวนี้ไปขายที่อำเภอด้วย” ท่านลุงเดินออกมาพร้อมกับไก่ป่า 3 ตัวและห่านป่า 1 ตัว “เจ้าไม่ได้เก็บไว้ทานเองหรอกรึ เนื้อกวางหายากยิ่งนัก หากเอาไปขายก็น่าเสียดายนะ” กวางในยุคนี้ถือว่าเป็นสัตว์ที่หาทานยากมาก เพราะกวางจะพากันอยู่แค่ในป่าลึกเท่านั้น และระวังตัวอยู่ตลอดเวลา วันนี้หากว่าเจิ้งเจี๋ยยิงธนูไม่แม่นพอก็คงไม่ได้กวางกลับมาแน่นอน เพราะกวางอยู่ไกลจากเขามาก ทำให้เขาต้องวิ่งตามกวางตัวนี้ที่วิ่งหนีไปถึง 2 ลี้ “ไม่ขอรับ” ท่านลุงพยักหน้า แล้วเดินนำทางเขาไปขึ้นรถม้า

ทั้งสองคนมาถึงอำเภอก็ตรงไปที่ภัตตาคารทันที เพราะภัตตาคารจะให้ราคาดีกว่าร้านอาหารทั่วไป ยิ่งถ้าเป็นเนื้อสดๆ เช่นนี้ยิ่งได้ราคาที่แพงขึ้น ท่านลุงพาไปภัตตาคารที่เคยทำการค้ากัน “เสี่ยวเอ้อ ข้ามาขายสัตว์ป่าให้ผู้จัดการร้านนะ” เสี่ยวเอ้อที่กำลังกวาดลานหน้าร้านอยู่ หันมาตามเสียงเรียก เห็นว่าเป็นคนที่เคยมาขายสัตว์ป่าให้อยู่บ่อยครั้ง ก็พยักหน้าตอบแล้วจึงเดินเข้าไปในร้านเพื่อเรียกผู้จัดการร้าน “อ้าว!!ลี่จิวหลิน วันนี้เจ้าได้อะไรมาขายให้ภัตตาคารของเราล่ะ” ผู้จัดการร้านที่เดินออกมาจากในร้าน ก็เอ่ยถามด้วยเสียงที่ประจบประแจง “วันนี้ข้าได้ไก่ป่ามา 3 ตัวกับห่าน 1 ตัว ส่วนหลานเขยของข้าได้กวางตัวใหญ่มา 1 ตัว” ท่านลุงพูดเสร็จแล้วก็วางสัตว์ป่าทั้งหมดลงให้ผู้จัดการร้านดู

“โฮ!!เจ้าล่ากวางมาได้อย่างไรกัน กว่าจะหาฝูงของมันเจอ ก็ยากมากแล้ว แต่เจ้าล่ามันมาได้นี่เก่งมากยิ่งนัก” ผู้จัดการร้านพูดด้วยเสียงที่ตื่นเต้นเป็นอย่างมาก หากเขาได้กวางตัวนี้มาจะทำกำไรให้กับเขาได้มากแค่ไหนกัน อีกอย่างเขาต้องได้ความดีความชอบในครั้งนี้แน่นอน ดีไม่ดีอาจได้เงินค่าจ้างเพิ่มขึ้นอีกด้วย หน้าใหม่เช่นนี้ก็คงต้องกดราคากันมากหน่อยแล้วกัน เฮอะๆ ผู้จัดการร้านคิดด้วยความเจ้าเล่ห์ “ถึงกวางตัวนี้จะหายากก็เถอะ แต่ที่ร้านของเราก็ใช่ว่าจะขายอาหารเมนูกวางนี้ให้ได้กับทุกคน เพราะราคามันก็แพง คนที่ทานจึงมีแค่ส่วนน้อยเท่านั้น” ผู้จัดการร้านพูดด้วยหน้าตาที่สลดลง “แล้วเช่นนั้นท่านให้ราคาของกวางตัวนี้ได้เท่าไหร่” ท่านลุงเอ่ยขึ้น