บทที่ 48 เข้าป่าลึก

1 ปี ผ่านไป

"เหมยเหม่ย เร็วๆเข้าเดี๋ยวเจ้าหลานชายของข้าก็ตื่นมาหรอก" ฟางเหนียงและเหมยเหม่ยวันนี้ได้นัดหมายกันแล้ว ว่าจะออกไปขึ้นเขาจับปลาและดักสัตว์ป่า เพราะทั้งสองคนไม่ได้ขึ้นเขาด้วยกันมานานแล้ว "รอข้าสักครู่ ข้ากำลังจะไปหยิบตะกร้า" ทั้งสองคนค่อยๆเดินย่องกันออกจากบ้าน เพราะหากว่าสามีทั้งสองคนของพวกนางเห็นเข้าละก็ จะต้องถูกห้ามไม่ให้ไปเป็นแน่ "นานแค่ไหนแล้วนะ ที่พวกเราไม่ได้ขึ้นเขามาด้วยกันเช่นนี้" ตั้งแต่เหมยเหม่ยแต่งงานออกไปนางก็ไม่ได้ขึ้นเขาไปหาผักป่าอีกเลยสักครั้ง "นั่นสินะ คิดถึงบรรยากาศเช่นนี้มากจริงๆ" ฟางเหนียงก็ไม่ต่างอะไรจากเหมยเหม่ยเลยสักนิด ตั้งแต่ข้ามมิติมาอยู่ในยุคนี้มีเรื่องให้นางทำมากมาย ระยะเวลา 1 ปีที่ผ่านมานี้ ช่างเป็นเวลาที่รวดเร็วยิ่งนัก "พวกเราไปวางกับดักสัตว์ไว้ก่อนดีกว่า แล้วค่อยไปจับปลาทีหลัง" เหมยเหม่ยพยักหน้า "เช่นนั้นเราก็ไปกันเลย"

ทั้งสองคนเดินไปทางป่าลึกเพื่อไปวางกับดัก และกับดักของฟางเหนียงก็คือกรงดักสัตว์ที่นางได้มาเป็นของรางวัล กรงดักสัตว์ชนิดนี้จะมีหน้าที่ล่อสัตว์ป่ามาใกล้ๆ หากสัตว์ป่าอยู่ในรัศมีที่วางไว้แล้ว ข้างในกรงจะยิงเข็มยาสลบใส่สัตว์ป่าทันที แต่ถ้าหากว่าเป็นคน มันจะไม่ปล่อยเข็มยาสลบออกมา "ฟางเหนียงข้าว่าเราวางกับดักไว้ตรงนี้นี่แหละ ไม่ต้องเข้าไปด้านในหรอก คนแก่ห้ามไว้ก็อย่าซนมากเลย" เหมยเหม่ยเอ่ยยังไม่ทันขาดคำ ฟางเหนียงก็ได้เข้าไปในป่าลึกนั้นแล้ว "เฮ้อ!!! เจ้านี่ไม่เคยฟังข้าเลยจริงๆ" เหมยเหม่ยพึมพำออกมา แล้วเดินตามหลิวฟางเหนียงเข้าไปในป่าลึก "ฟางเหนียงเจ้ารอข้าด้วยสิ" ฟางเหนียงที่เดินเข้ามาในป่าลึก เพื่อจะวางกรงดักสัตว์ จู่ๆก็มีเสียงที่แสนจะคุ้นเคยดังออกมา "สวัสดีโฮสต์ ข้าคือระบบ" ฟางเหนียงยืนนิ่งแล้วหันหลังไปดูว่าเป็นเสียงของระบบมาจากไหน เพราะมันไม่ได้ออกมาจากหัวของนางแน่ๆ

ฟางเหนียงยืนนิ่งอึ้งกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า "นี่มันคืออะไรกัน ภาพเคลื่อนไหวพวกนี้" สิ่งที่ฟางเหนียงเห็นก็คือความทรงจำต่างๆของหลายสิบคนที่นางเคยเห็นของหลิวฟางเหนียงคนในอดีต "สวัสดีโฮสต์ ยินดีที่ได้รู้จัก เอ๋!! โฮสต์มีเจ้าของแล้วสินะ เช่นนั้นระบบก็ต้องขออภัยด้วย" ระบบที่มาในรูปแบบหนังสือกำลังจะจากไป ฟางเหนียงจึงเอ่ยถามขึ้น "ข้าขอถามอะไรหน่อยเถอะ" ระบบหันมาทางฟางเหนียง "มีอะไรจะถามหรือโฮสต์ อ่อ สิ่งที่โฮสต์อยากรู้ เดี๋ยวข้าจะตอบให้" ฟางเหนียงยังไม่ได้เอ่ยคำพูดอะไรออกมา ระบบก็รู้ในสิ่งที่นางจะถามแล้ว "จริงๆแล้วป่าลึกบริเวณนี้ เป็นที่ที่ระบบจะนำคนมาส่งในยุคนี้ และพาไปในยุคอื่น แต่คนคนนั้นจะต้องถูกเลือกเท่านั้น ไม่เช่นนั้นก็ไม่สามารถเห็นระบบได้ แต่จะเห็นเป็นพวกสัตว์ดุร้ายแทน คนที่หายสาบสูญไปเมื่อครั้งก่อนก็เพราะพวกเขาหมดอายุขัยแล้ว ระบบจึงพาไปยังยุคอื่นๆ"

"อ่า เป็นเช่นนี้เองรึ แล้วทำไมข้าไม่เคยได้เห็นคนที่มาจากยุคเดียวกันเลยล่ะ" ตั้งแต่นางมาอยู่ที่นี่ก็ไม่เคยเห็นใครเหมือนนางเลยสักคน "มีสิ แต่ไม่สามารถบอกกันได้ เพราะมันเป็นกฎของระบบ หากฝ่าฝืนระบบจะจากไปทันที และสิ่งที่เคยได้จากระบบก็จะสูญหายไปด้วยเช่นกัน" โอ้!!! น่ากลัวเช่นกันนะเนี่ย "จริงสิ ระบบกำลังหาคนที่จะพาไปยังยุคอื่นอยู่อย่างนั้นรึ" ฟางเหนียงนึกสงสัย "ใช่แล้วล่ะ หากระบบได้ช่วยผู้คนมากเท่าไหร่ ระบบก็จะได้เป็นอิสระเร็วขึ้น" ก่อนที่จะได้มาเป็นระบบ ระบบก็เคยเป็นมนุษย์มาก่อน แต่จะเป็นมนุษย์ที่ไม่มีน้ำใจและเห็นแก่ตัว หากต้องการไถ่บาปนี้ ก็ต้องช่วยคนให้ครบ 10 คนก่อนครบ 1 พันปี หากระบบทำภารกิจไม่สำเร็จก่อน 1 พันปี ก็ต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่อีกครั้งจนกว่าจะสำเร็จถึงจะได้เป็นอิสระ และได้ไปเกิดเป็นมนุษย์อีกครั้ง