บทที่ 7

จากนั้นเซียวหลิงก็นึกถึงบางสิ่งและพูดว่า "โอ้ ฉันลืม ฉันลืม มิส นายท่านพูดก่อนหน้านี้ ตราบใดที่คุณตื่น คุณต้องไปที่ด้านหน้า ฮัวซือจืออยู่ที่นั่น คราวนี้ขอบคุณ เข้าเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาท ไม่เช่นนั้น สมองไม่พอ”

เสี่ยวหยูกล่าวว่า "โอเค ฉันเข้าใจแล้ว บอกพวกเขาแล้วฉันจะไปที่นั่นสักครู่"

แม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่าตัวตนของ Hua Shizi คืออะไร และดูเหมือนว่าเขาจะช่วยตัวเองได้ แต่อย่างไรก็ตาม เขาต้องการไปข้างหน้าจริงๆ

"ครับ เมีย!"

"ชิงฮวนมีอะไรดีนักหนา"

เมื่อเธอกำลังจะหากระจกหรืออะไรบางอย่างเพื่อดูว่า Lou Wuyi เป็นอย่างไร เธอก็ได้ยินเสียงเช่นนี้

“ใคร ใครพูด”

ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ในห้องนี้นอกจากเธอ เธอพบว่ามันแปลกมาก

"แน่นอนว่าเป็นฉัน แม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่าคุณมีคุณสมบัติอะไรในการปลุกฉัน แต่ฉันไม่คิดว่าชิงฮวนจะพิเศษอะไร นายของฉันเป็นคนที่มีอำนาจมากในตอนนั้น ในสายตาของเธอ ชิงฮวนตัวน้อยคือ ไม่มีอะไรพิเศษ” ไม่มีอะไร แค่นิ้วเดียวก็สามารถจัดการชิงฮวนได้”

เสียงนั้นพูดอย่างแม่นยำจริงๆ และเธอไม่สามารถระบุได้ว่าเป็นใครหลังจากค้นหาเป็นเวลานาน

บางทีเมื่อเห็นเธองี่เง่า อีกฝ่ายก็พูดอีกครั้งและพูดว่า "ฉันคือลูกปัดเม็ดเล็กๆ ที่คุณเก็บมา"

ลูกปัด?

เธอมองไปรอบ ๆ อย่างรวดเร็ว และปรากฎว่าเธอเห็นลูกปัดที่ไม่เด่นมากอยู่ข้างหมอนของเธอ จากนั้นเธอก็มองขึ้นและลงอย่างระมัดระวัง ไม่มีอะไรพิเศษเลย และเธอสามารถพูดได้หรือ แน่นอน?

“เฮ้ อย่ามองฉันด้วยสายตางี่เง่าแบบนั้นสิ จริงเหรอ ฉันจะปล่อยให้คนอย่างเธอปลุกฉันได้ยังไง”

เธอถูกดูหมิ่นโดยลูกปัดหรือไม่?

“ฉันเตือนเธอแล้ว ถ้าเธอยังกล้าพูดเรื่องของฉันอีก เชื่อไหมว่าฉันจะโยนเธอลงเตา”

"คุณ!"

อีกฝ่ายดูเหมือนจะโกรธ

เสี่ยวหยูยังคงไม่เห็นความแตกต่าง แต่สิ่งที่แน่นอนก็คือเสียงมาจากที่นี่

“โอเค โอเค ฉันแพ้คุณแล้ว ถ้ามือคุณเปื้อนเลือดและหยดลงบนมือคุณ คุณจะเห็นฉัน”

อีกฝ่ายยังดูไม่ค่อยเต็มใจนัก

เสี่ยวหยูยังพูดด้วยความโกรธ: "เฮ้ ฉันไม่เชื่อที่คุณพูดแบบนั้น ถ้าคุณแค่เลือดออก มันก็ไม่เจ็บ!"

“คิดว่าฉันจะทำไหม คุยกับคุณแบบนี้ก็กินแรงกายของฉันเหมือนกัน นอกจากนี้ ด้วยพรสวรรค์อันน้อยนิดของคุณ ฉันสามารถทำสัญญากับคุณได้ เพียงแค่ยิ้ม”

บอกว่าเธอมีพลังมากแค่ไหน