บทที่ 148 น่ารังเกียจและเหลือทน

“วรรณคนนั้น… ปฏิกิริยาของวรรณเมื่อได้ยินว่าพ่อของนายฟื้นขึ้นนั้นผิดปกติมาก แทนที่จะไปที่ในห้องผู้ป่วยเพื่อเยี่ยม แต่กลับจากไปอย่างรวดเร็ว การจะเข้าใจหัวใจของผู้หญิงนี่มันงมเข็มในมหาสมุทรจริงๆ…”

“หล่อนไปแล้วเหรอ?” มาร์ชพึ่งเห็นว่าวรรณไม่ได้อยู่ที่ทางเดินอีกต่อไป เมื่อกี้ก็ไม่ได้ไปที่ห้อง หายไปตัวอย่างนี้เลย

ทันใดนั้นเขาก็เดาได้ว่า ณนนอยู่ในอาการโคม่าและถึงแม้ว่าเขาจะไม่ฟื้น แต่หมอก็ไม่เคยบอกเขามีอันตรายถึงชีวิต ทำไมวรรณมาเยี่ยมที ณนนก็เกือบตายล่ะ?

หรือว่าเมื่อกี้หล่อนทำอะไรบางอย่างในห้อง?แต่ก็มีเจ้าหน้าที่ตำรวจอยู่ในห้องด้วย และวรรณไม่ต้องการให้ณนนฟื้นขึ้น และยังต้องการให้เขาไม่สามารถพูดได้อีกต่อไป!

เธอกำลังพยายามปิดบังอะไร กำลังปกปิดอะไรอยู่?

“ไม่ถูกต้อง ฉันจะไปถามหมออีกครั้ง ตอนนี้นายไปทำการตรวจสอบวรรณหน่อย หลังจากที่หล่อนออกมาจากเรือนจำแล้วอาศัยอยู่ที่ไหน ทำอะไรบ้าง และเกิดอะไรขึ้น?” มาร์ชพูดแล้วเดินไปทางห้องทำงานของหมอ

พฤติกรรมของวรรณวันนี้ผิดปกติเป็นอย่างมากจริงๆ ชาร์วีไม่กล้าที่จะล่าช้าและออกจากโรงพยาบาลโดยคิดว่าเขาจะใช้ความสัมพันธ์ทั้งหมดของเขาเพื่อค้นหาที่อยู่ของวรรณ

...

ตอนกลางคืนมีนานั่งอยู่บนเตียงพร้อมกับหนังสือเกี่ยวกับการออกแบบแฟชั่นไว้ในมือของเธอโดยที่อ่านเข้าเขาสมองเลยแม้แต่ตัวเดียว

ตอนอาหารเย็นเธอกินน้อยมากแต่อิ่ม ป้าโบว์อยากจะหาโอกาสอธิบายเรื่องราวระหว่างโรซี่และมาร์ชให้ฟังเสมอ แต่เธอไม่อยากฟังเรื่องพวกนี้ จึงซ่อนตัวอยู่ในห้อง

ถึงแม้ว่าเธอจะรู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้เลยที่เธอจะตั้งครรภ์ แต่ปฏิกิริยาทางร่างกายบางอย่างในช่วงนี้ ทำให้เธอกังวลเป็นอย่างมาก

ในตอนเย็นเธอยังออกไปซื้อที่ตรวจครรภ์มาด้วย หลังจากที่กลับมา เธอก็แอบทดสอบไปหลายครั้ง และผลก็เหมือนเดิม แสดงว่าเธอท้องแล้ว

เธอหยิบยาคุมที่ใส่ไว้ในผ้าอนามัยออกมา ก็ไม่มีปัญหา ยาคุมก็อยู่ตรงนั้นอย่างดี

เธอก็จำได้ว่าตัวเองกินตามเวลาทุกครั้ง ไม่มีครั้งไหนที่ลืมเลย

ถือที่ตรวจครรภ์อันสุดท้ายไว้ คิดยังไงก็ไม่เข้าใจ เป็นเพราะที่ตรวจครรภ์ที่ตัวเองซื้อนั้นมีปัญหาหรือว่ายาคุมพวกนี้มีปัญหา?

เธอตกอยู่ในความสับสน โดยไม่รู้ว่าทางเดินในอนาคตจะต้องทำยังไง?

ยิ่งอยากรักษาศักดิ์ศรีและความเสมอภาคต่อหน้ามาร์ชมากเท่าไร ก็จะยิ่งถูกเขาโจมตีแหลกสลาย จนกลายเป็นน่ารังเกียจและเหลือทน

เธอมองหนังสือที่อยู่ตรงหน้าแต่ตัวตกอยู่ในภวังค์

มาร์ชผลักประตูเข้าไป เห็นว่าสีหน้าของเธอไม่ดี รู้ว่ามีคนเข้ามาแต่ก็ไม่แยแส ไม่แม้แต่จะหันไปมองเขาเลย

“ตอนนี้เธอยังมีสิทธิ์อะไรอยู่ที่นี่?ไปอยู่ที่ห้องคนใช้ข้างห้องป้าโบว์”

มีนาสูดหายใจเข้าลึก ๆ และซ่อนแท่งตรวจครรภ์ไว้ในกระเป๋าอย่างเงียบๆ น้ำเสียงของเขาราวกับว่ากำลังขับไล่ลูกแมวหรือสุนัขออกไปเลย

“ได้” มีนาปิดหนังสือและลุกขึ้นทันทีเพื่อเอาของที่เธอกำลังต้องใช้ในเวลานอน

มาร์ชดึงเนกไทของเขาและโยนกระเป๋าเอกสารและแจ็คเก็ตไว้ข้างๆ

มีนาได้กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ วันนี้เขาไม่อยู่ที่บริษัท ไปโรงพยาบาลเหรอ?

ถึงว่าโรซี่คนนั้นถึงหามาถึงที่นี่

มีนารีบกอดสิ่งของหลายอย่างและเตรียมจะออกจากห้องของเขา จู่ๆเขาก็พูดว่า "หยุด"

หัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ คิดว่าไม้ตรวจครรภ์ถูกเขาเห็นแล้ว แต่เธอซ้อนเอาไว้ในกองของที่เธออุ้มไว้นี่น่า

“ฉันหาบ้านสำหรับเธอและอธิเจอแล้วหลังจากสามวันพวกเธอก็ย้ายไป” มาร์ชหยุดสักพักแล้วพูดต่อว่า “รู้ไหมว่าตอนนี้ตัวเองเป็นใคร?นอกจากไปทำงานที่บริษัทแอมทีแล้ว ดูแลอธิอยู่ที่นั่นดีๆ ฉันจะไปอาศัยได้ทุกเมื่อ ถ้าเธอเล่นกลอะไรอีก ฉันจะทำให้เธอไม่สามารถเห็นอธิได้อีกต่อไป”