บทที่ 147 ฉันไม่ได้ฆ่าตัวตาย

หมอพยักหน้าและกล่าวว่า “ได้ ตอนนี้สภาพร่างกายของผู้ป่วยผันผวน แต่กลับกระตุ้นสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของเขา ตอนนี้มั่นคงแล้ว พวกคุณที่เป็นญาติสามารถเข้าไปดูหน่อย แต่อย่าอยู่นานเกินไป แค่ดูว่าแว๊ปเดียวก็พอ ถ้าต้องการที่จะฟื้นตัวเต็มที่ ผู้ป่วยยังต้องพักผ่อนด้วย"

“ตกลง” มาร์ชเป็นคนแรกที่เดินเข้าไปในห้องผู้ป่วยอย่างรวดเร็ว และตำรวจคนหนึ่งก็รีบตามหลังเขาไป

ชาร์วีไม่ได้ตามเข้าไป คิดว่าในที่สุดณนนก็พ้นอันตราย มาร์ชก็ไม่จำเป็นต้องทนทุกข์ทรมานมากเกินไปแล้ว

เขารู้ดีว่ามาร์ชเกลียดพ่อของเขามาโดยตลอด แต่เขาไม่สามารถกำจัดความสัมพันธ์ทางสายเลือดตามธรรมชาตินี้ได้

เหตุผลที่มาร์ชเกลียดชังพ่อของตัวเอง ก็เป็นเพราะณนนไม่สนใจลูกชายคนนี้และแม่ที่เสียชีวิตของเขา และท้ายที่สุด เขาก็แค่ต้องการความรักจากพ่อ

ชาร์วีไม่เคยต้องการความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนแบบนี้ และไม่อยากจะลองด้วย และรู้สึกโชคดีที่พ่อของเขาเสียไปในตอนที่เขายังจำความอะไรไม่ได้

เขาไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับพ่อเลย มีก็แต่ภาพถ่ายเก่าๆ แม่เองก็ไม่ค่อยพูดถึงเรื่องตอนมีชีวิตของพ่อเขาเขาเลย

ตอนเด็กๆเขาก็เคยถามเหมือนกัน แต่แค่ถามแม่ก็จะเสียใจและไม่มีความสุข ดังนั้นจนถึงตอนนี้เขาก็จะไม่ถามแล้ว

เขาถอนหายใจเพื่อมาร์ชและพบว่าวรรณที่ร้องไห้อยู่ข้างๆเขาตลอดเวลา ไม่รู้ว่าลุกขึ้นและหนีไปตอนไหน

เขารีบวิ่งไปตามทางเดิน แต่ผลกลับเห็นเพียงแผ่นหลังของวรรณตอนที่ลิฟต์ปิดเท่านั้น ตอนที่วิ่งไปตรงหน้าลิฟต์กดปุ่มก็เปล่าประโยชน์แล้ว

“คนนี้ไม่ไปที่ห้องผู้ป่วย ทำไมถึงต้องไป” ชาร์วีแปลกใจเป็นอย่างมาก หมอบอกว่าณนนไม่เป็นอะไรแล้ว วรรณน่าจะมีความสุขถึงจะถูก แทนที่จะรีบไปที่ห้องผู้ป่วยเพื่อไปดูสามีของตัวเอง แต่กลับรีบหนีออกไป นี่มันแปลกเกินไปแล้ว ต้องมีอะไรแน่ๆ

เขามองตัวเลขที่แสดงบนลิฟต์ได้ไปถึงชั้นหนึ่ง ไม่สามารถไปไล่ตามวรรณแล้ว กลับไปที่หน้าห้องผู้ป่วยแล้วรอมาร์ชก่อนดีกว่า แล้วค่อยพูดเรื่องนี้ให้เขาฟังทีหลัง ดูว่าเขาจะพูดยังไง

ในห้องผู้ป่วยมาร์ชเห็นณนนที่ลืมตาขึ้นแล้ว ณนนที่ที่สีหน้ามึนงง มีความโศกเศร้าที่พูดไม่ออกเลย

สำหรับเด็กคนอื่นๆ พ่อควรเป็นเป้าหมายของการชื่นชมและบูชา

แต่หลังจากที่เขาอายุ10ขวบ พ่อของเขาก็ได้กลายเป็นเป้าหมายที่เขาต้องการเอาชนะ

ตอนนี้เขาเอาชนะณนนแล้ว ทำให้เขาสูญเสียทุกอย่างและทำให้เขาเป็นนักโทษ

ข้อเท็จจริงได้พิสูจน์แล้วว่าบริษัทที่เขาก่อตั้งเอง ความสามารถของเขาเหนือกว่าณนนที่ไม่มีอะไรแล้ว

ภายใต้การบริหารของณนนTP Groupไม่เพียงแต่ไม่มีการพัฒนาที่ดี แต่ยังไม่สามารถรักษาข้อได้เปรียบก่อนหน้านี้ไว้ได้ การจัดการภายในบริษัทอยู่ในความโกลาหล และโครงการข้างนอกที่ลงทุนก็ล้มเหลวหมด มันได้กลายเป็นเปลือกเปล่าที่ไม่ยั่งยืนมานานแล้ว

เขาใช้เพียงแค่นิ้วเดียวผลักเบาๆ ก็ทรุดตัวลงเหมือนกับสิ่งของที่ขึ้นสนิม

“ฟื้นแล้วเหรอ ที่นี่คือโรงพยาบาล” มาร์ชกลับมาเป็นสีหน้าเย็นชาแล้วพูดว่า “ทนความเจ็บปวดเล็กน้อยในคุกไม่ไหว ก็เลยจะฆ่าตัวตายเร็วขนาดนี้ ไม่อยากมีชีวิตแล้ว อยากจะไปหาแม่ของผมเร็วๆ จะได้ไปคุกเข่าและสำนึกผิดกับท่านใช่ไหม?”

ดวงตาคู่นั้นที่หม่นหมองของณนน ไม่โฟกัสอะไรเลย เอียงศีรษะเล็กน้อยในการมองมาร์ชอยู่ครู่หนึงสักครู่ก่อนที่จะจำเขาได้ และพูดทั้งน้ำตาว่า "ฉันไม่ได้ฆ่าตัวตาย มีคนโจมตีฉันจากด้านหลัง..."

ทันทีที่เขาพูดคำนี้ออกมา ทำให้มาร์ชและเจ้าหน้าที่ตำรวจต่างก็ตกใจ

มาร์ชรีบถาม "ใครโจมตีคุณ?"

ณนนปรับหัวให้ตรงอย่างยากลำบากและพูดว่า "ฉันไม่รู้ ฉันเห็นของคนนั้นไม่ชัด... ในคุกไม่ใช่ผู้คุม ก็นักโทษนั่นแหละ"