บทที่ 146 ห้ามตายเด็ดขาด

ชาร์วียกริมฝีปากขึ้นและยิ้ม ดูเหมือนว่ามาร์ชยังคงไม่มีความรู้สึกใดๆต่อโรซี่ แม้ว่าเขาจะรู้สึกเสียดายแทนโรซี่แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ "แน่นอนฉันรู้ว่านายจะไม่ฆ่าฉัน แต่ตระกูลกรภัควัฒน์จะปล่อยฉันไปไหม มี 9 ชีวิตก็คงไม่เพียงพอหรอก”

คำพูดของเขาดูเหมือนจะล้อเล่น แต่ในความเป็นจริงแล้วเขากำลังเตือนมาร์ชว่าตระกูลกรภัควัฒน์จะทำให้โกรธไม่ได้เลย

มาร์ชพูดด้วยเสียงหัวเราะว่า "นยาไม่จำเป็นต้องเตือนฉัน ฉันมีสติ นายออกไปได้แล้ว"

ชาร์วีทำท่าทางโอเค และกำลังจะหันหลังเดินออกไป พอคิดแล้วก็รู้สึกว่าไม่ใช่แล้วมาที่ห้องทำงานของเขาเพราะมีเรื่องสำคัญที่จะบอกเขาจริงๆ"โอ๊ย ที่ฉันพูดเรื่องบนงานก่อสร้างเมื่อกี้นั้นมั่ว แต่ที่ฉันเข้ามาหานายนั้นมีเรื่องสำคัญจริงๆ”

“เรื่องอะไร?” มาร์ชเก็บเอกสารหย่าร้างชุดนั้นไว้ วางไว้ชั้นล่างสุดของโต๊ะทำงาน

ชาร์วีพูดอย่างระมัดระวังว่า: "มีคนจากโรงพยาบาลโทรมาบอกว่า...ว่าวรรณต้องการไปเยี่ยมพ่อของนาย ทั้งตำรวจและคนที่เราส่งไปเฝ้าที่โรงพยาบาลก็ห้ามเธอไว้ไม่ได้ เธอเข้าไปในห้องผู้ป่วยและเห็นพ่อของนาย. …”

เขาเห็นสีหน้าของมาร์ชเริ่มน่ากลัวมากขึ้นเรื่อยๆ จึงไม่กล้าพูดต่อไป

มือของมาร์ชที่วางไว้บนโต๊ะทำงานก็ได้กำหมัดแน่น "ทำไมนายถึงพึ่งมาบอกฉันตอนนี้?"

“เมื่อกี้คุณโรซี่อยู่ ฉันก็ไม่สะดวกพูดเรื่องนี้....”

มาร์ชรีบลุกขึ้นทันทีและพูดว่า "วรรณยังอยู่ในโรงพยาบาลไหม?"

“ยังอยู่ เธอ... เอาแต่ร้องไห้ตรงหน้าเตียงของพ่อนาย และยังเป็นลมไปครั้งหนึ่ง…”

“ไปโรงพยาบาล” มาร์ชก้าวไปข้างหน้าด้วยขายาวของเขา

ชาร์วีตามเขาไปและคว้ากุญแจรถจากโต๊ะเลขา เขาไม่รู้ว่าเมื่อมาร์ชเห็นวรรณที่โรงพยาบาลแล้วจะคิดบัญชีกับเธอโดยตรงหรือเปล่า

เมื่อพวกเขามาถึงหน้าประตูห้องผู้ป่วยที่โรงพยาบาล เห็นตำรวจและคนที่พวกเขาส่งมาสองคนยืนอยู่ข้างนอก

มาร์ชไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ก็ได้ใส่อารมณ์กับคนของตัวเองว่า “"วรรณอยู่ที่ไหน?พวกนายยืนอยู่ข้างนอกทำไม ไม่รู้จักเข้าไปปกป้องพ่อฉันเหรอ!”

คนของเขาไม่รู้จะพูดอะไรขึ้นมาทันที แต่ตำรวจที่อยู่หน้าประตูบอกว่า "คุณมาร์ชเชิญวางใจได้เลยครับ เพื่อนร่วมงานของผมอยู่ข้างในดูไว้อยู่ ไม่มีทางปล่อยให้พ่อของคุณเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นแน่นอน”

“ทำไมถึงให้ผู้หญิงคนนั้นเข้าไปในห้องของพ่อฉัน?พวกคุณไม่ใช่ว่าไม่อนุญาตให้คนเข้าไปเยี่ยมง่ายๆไม่ใช่เหรอ!” น้ำเสียงที่มาร์ชพูดกับตำรวจก็ไม่มีคำว่าเกรงใจเลย

ในเวลานี้เองเขาได้ยินเสียงร้องของวรรณจากข้างใน ราวกับว่าพ่อของเขาตายไปแล้ว จำเป็นต้องให้เธอร้องไห้ด้วยเหรอ!

ตำรวจมองมาที่เขาแล้วพูดว่า “คุณมาร์ช คุณต้องเตรียมใจไว้นะครับ วันนี้หมอบอกว่าอาการพ่อคุณไม่ค่อยดีอีกแล้ว และมีโอกาสมากที่เขาจะเสียเมื่อไหร่ก็ได้ เราเลยยกเว้นให้วรรณเข้าไป กลัวว่าจะเหมือนที่หมอพูดแบบนั้น ไม่ว่ายังไงก็คงต้องให้เจอญาติครั้งหนึ่ง....”

“ตกลงใครเป็นญาติของเขา?ผู้หญิงคนนั้นอะไรก็ไม่ใช่ ฉันถึงเป็นลูกชายของเขา หมอได้แจ้งอาการป่วยวิกฤตให้ฉันหรือยัง?เรื่องใหญ่โตขนาดนี้ทำไมถึงไม่โทรมาแจ้งฉันที่เป็นคนในครอบครัวจริงๆ แต่กลับเรียกผู้หญิงที่หน้าด้านคนนี้มา!”

ตำรวจอธิบายว่า: "ตอนที่พ่อของคุณจำคุกในข้อมูลการติดต่อนั้นไม่มีวิธีในการติดต่อหาคุณ ตรงช่องญาติมีแค่เพียงชื่อและเบอร์ติดต่อของภรรยาของเขา พวกผมจึงทำได้แค่ติดต่อภรรยาของเขา”

มาร์ชตกตะลึงครู่หนึ่ง ในโทรศัพท์ของณนนไม่เคยบันทึกแม้แต่หมายเลขโทรศัพท์ของเขาเลย

ในใจของณนนไม่เคยมีลูกชายที่เป็นเขาคนนี้มาก่อนเลย เขาเป็นแค่เพียงลูกของผู้หญิงที่พ่อของเขาไม่รักเท่านั้นเอง จะมีหรือไม่มีก็ต่างกัน

“ตอนนี้ฉันอมาแล้วพวกนายรีบไปเรียกผู้หญิงคนนั้นออกมาต่อไปก็ห้ามให้เธอเข้าไปในห้องของพ่อฉันแม้แต่ก้าวเดียว!”

ตำรวจพูดว่า “ผมสามารถขอให้เพื่อนร่วมงานพาผู้หญิงคนนั้นออกไปได้ ส่วนเรื่องการห้ามเธอไม่ให้เจอพ่อของคุณ อันนี้คุณต้องคิดหาวิธีเอง พวกผมที่เป็นตำรวจไม่ยุ่งเรื่องใรครอบครัว”

หลังจากพูดจบ ตำรวจก็หยิบวิทยุสื่อสารที่อยู่ตรงเอวของเขาออกมา และกำลังจะขอให้เพื่อนร่วมงานข้างในพาคนออกไป