บทที่ 150 น่าตลกเกินไปแล้ว

ป้าโบว์และแก้วตกใจอย่างมาก!

หย่า?คุณชายกับคุณหญิงหย่ากันแล้ว นี่มันไม่จริง!

โรซี่ยักคิ้ว เหลือบมองพวกเขาอย่างดูถูก และพูดกับมีนา “ยังไม่รีบไสหัวออกไปอีก!อย่าให้ฉันเจอแกอีก!”

มีนาผลักกระเป๋าเดินทางข้างเธอ ยิ้มอย่างเฉยเมยและพูดว่า “คุณโรซี่ไม่ต้องกังวล ฉันไม่มีทางอยู่อย่างหน้าด้านไม่จากไป”

โรซี่เองก็เห็นกระเป๋าเดินทางที่เธอลาก เยาะเย้ยและถามว่า “ในเมื่อเก็บทุกอย่างหมดแล้ว ทำไมยังไม่ไสหัวออกไป?หรืออยากจะทำตัวน่าสงสารรอให้มาร์ชกลับมา แล้วทำให้เขาใจอ่อนเหรอ?”

“เธอคิดมากไปแล้ว ฉันไม่ได้ชอบมาร์เท่าเธอขนาดนั้น.......”

มีนายังไม่ทันพูดจบ โรซี่ก็สั่งชายร่างใหญ่ที่อยู่ข้างหลังเขา "โยนมันและสิ่งของของมันออกไปให้หมด!"

มีนากำที่จับกระเป๋าเดินทางไว้แน่น ขึ้นเสียงแล้วพูดว่า "ทำไมต้องให้อะไรที่เปล่าประโยชน์ ... "

แต่ชายร่างใหญ่สองคนที่ติดตามโรซี่ ฟังเพียงคำสั่งเท่านั้น และทันทีที่พวกเขามาถึงก็ผลักมีนาออกอย่างแรง แล้วคว้ากระเป๋าเดินทางของเธอสองใบไป และโยนสัมภาระทุกอย่างของเธอออกไปที่ประตูก่อน

มีนายืนไว้นิ่งๆไม่ทัน ก็เลยล้มลงไปนั่งกับพื้น

แก้วอุทานและไปช่วยพยุงเธอ

ป้าโบว์ทนดูต่อไปไม่ไหวจึงรีบวิ่งไปอยู่ตรงหน้าของโรซี่ "คุณโรซี่ที่นี่ไม่ใช่บ้านของคุณ ทำไมต้องพาคนมารังแกคุณหญิงด้วย ถ้ายังไม่ให้คนของคุณหยุดมือ ฉันจะแจ้งความ”

“คุณหญิง?” โรซี่ยิ้มให้ป้าโบว์และแก้ไขอย่างโกรธเคือง: “ใครคือคุณหญิงที่นี่? ผู้หญิงคนนี้หย่ากับมาร์ชแล้ว หล่อนไม่ได้เป็นอะไรเลย!และที่จะเป็นคุณหญิงที่นี่!แก แกเป็นแค่เพียงคนใช้กล้าพูดกับฉันอย่างนี้ ฉันจะให้มาร์ชไล่แกออกเดี๋ยวนี้เลย”

“เธอโกหก คุณชายกับคุณหญิงไม่มีทางหย่ากัน พวกเขายังมี...”

“ป้าโบว์ ไม่ต้องพูดแล้ว เธอพูดถูก ฉันได้หย่ากับเขาอย่างเป็นทางการแล้ว และฉันก็ไม่ใช่คุณหญิงแล้ว” มีนาหยุดป้าโบว์ไม่ให้พูดถึงอธิ

อธิไม่ใช่ลูกขอ มาร์ชและถ้าให้โรซี่ รู้จะมีปัญหาเพิ่มเติม

ป้าโบว์รู้สึกไม่สบายใจอยู่พักหนึ่ง หันไปมองมีนา แล้วถามว่า "ทำไมล่ะ?ทำไมอยู่ดีๆพวกคุณถึงต้องหย่ากันด้วย?”

มีนาทนไม่ได้ที่จะบอกความจริงกับป้าโบว์ ดังนั้นเธอจึงพูดอย่างสะอึกว่า “จริงๆแล้วฉันกับเขาไม่ได้ดีกันขนาดนั้น เขาไม่ได้รักฉัน ฉันเองก็ไม่เคยรักเขา พวกเรา......ระหว่างพวกเรายังเทียบคนแปลกหน้าไม่ได้เลย.......”

มาร์ชลงจากรถและเห็นชายชุดดำที่ไม่คุ้นเคยสองคนอยู่หน้าบ้านของเขา เขาก้าวไปข้างหน้าด้วยขาเรียวและสีหน้าที่เย็นชา เมื่อเขาเดินไปอยากจะถาม ก็ได้ยินมีนาที่อยู่ข้างในพูดขึ้นมาว่า ฉันไม่เคยรักเขา.........ระหว่างพวกเรายังเทียบคนแปลกหน้าไม่ได้เลย

เมื่อชายชุดดำสองคนเห็นเขา พวกเขาทำความเคารพ "คุณมาร์ช สวัสดีครับ"

มาร์ชไม่มีอารมณ์จะไปถามพวกเขาแล้ว และเมื่อเขาเข้าไปในวิลล่า เขาเห็นแค่แก้วที่พยุงมีนาที่พึ่งลุกขึ้นมาจากพื้น

โรซี่และป้าโบว์ยืนอยู่ที่นั่นราวกับเผชิญหน้ากัน เขาหรี่ตาลงเล็กน้อยแล้วถาม “เกิดอะไรขึ้น?”

โรซี่รีบไปควงแขนของเขาแล้วพูดอย่างอ้อนว่า “คุณบอกกับฉันว่าจะให้มันย้ายออกไปหลังจากสามวันไม่ใช่เหรอ?ฉันมาดู มันก็ยังหน้าด้านอยู่ต่อไม่ไป ฉันสามารถช่วยคุณจัดการผู้หญิงที่ยุ่งยากคนนี้”

มาร์ชเหลือบมองมีนาที่พึ่งยืนอยู่นิ่ง แล้วเอาสายตาไปทิ้งไว้ที่โรซี่และพูดด้วยรอยยิ้มที่น่าหลงใหลพร้อมกับขยี้หัวของเธอ "เธอดูเธอสิ เรื่องแค่นี้เองยังต้องมาทำด้วยตัวเองเหรอ?ฉันได้บอกมันไปนานแล้ว วันนี้มันก็ต้องย้ายออกไป”

โรซี่เก็บความเย่ยหยิ่งเมื่อกี้จนหมด กลายเป็นคนที่น่ารักและเชื่อฟัง และยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เขา "ฉันรู้ว่าคุณรักฉันมากที่สุดเลย และไม่มีทางทำให้ฉันผิดหวังเพราะผู้หญิงคนอื่น”

มาร์ชกอดเธออย่างอ่อนโยนและพูดว่า "ไม่ต้องวิวาทที่นี่แล้ว ฉันจะให้คนคอยดูจากว่ามันจะจากไป เธอพาคนของเธอกลับไปก่อน ที่นี่ทิ้งให้ฉันจัดการเอง”