บทที่151 จะให้ตามที่ลูกต้องการ

แก้วถามอย่างไม่เข้าใจ “นายหญิงจะไปไหน แล้วจะไม่กลับมาอีกหรือ?”

มีนาตระหนักว่าอย่าให้มาร์ชรู้ว่าเธอยังคงต้องการจะจากไป เธอจึงส่ายหัวแล้วพูดว่า: “ฉันแค่พูดไปเรื่อยน่ะ ฉันที่ต้องเลี้ยงลูกคนเดียวไม่มีเงินและไม่มีคนรู้จัก แล้วจะไปไหนได้ล่ะ? แต่กลับต้องขอโทษเธอมากกว่า เธอต้องมาดูแลอธิที่นี่ ตามคนอย่างฉันที่ไม่มีฐานะก็ไม่มีอนาคตที่ดีแล้ว”

“นายหญิงอนาคตที่ดีคืออะไร?” แก้วพูดด้วยสีหน้าสับสน “ฉันไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ ในหมู่บ้านของฉัน ครอบครัวของฉันยากจนที่สุด พ่อแม่ของฉันส่งเสียฉันเรียนถึงมัธยมต้นก็ไม่ให้ฉันเรียนต่อแล้ว ซึ่งอยู่ที่บ้านฉันทำได้แค่ช่วยพวกเขาทำนา พอตอนที่ป้าโปว์กลับไปเยี่ยมญาติ เธอเห็นฉันน่าสงสารจึงพาฉันมาที่นี่”

มีนาพูดด้วยรอยยิ้ม: “ป้าโบว์ไม่ได้มองว่าเธอน่าสงสาร แต่มองที่เธอเป็นคนขยันและจริงจัง”

แก้วพูดไปด้วยก็เริ่มรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย “ทันทีที่ฉันมาถึงเมืองC ฉันรู้สึกเหมือนได้เข้าสู่สรวงสวรรค์เลย ว้าว เมืองใหญ่นี่มันเจริญรุ่งเรืองจริงๆ และสถานที่ทำงานของป้าโบว์ก็หรูหรามาก! ได้มาช่วยงานป้าโบว์ ไม่ต้องห่วงเรื่องอาหารและเสื้อผ้า ฉันก็พอใจมากแล้ว และฉันรู้ว่าคุณเป็นคนดี อย่างน้อยก็ดีกว่า คุณโรซี่อะไรนั่น ซึ่งฉันดีใจมากที่ได้ดูแลคุณและนายน้อยอธิ”

มีนาจับมือเธอไว้ “ขอบคุณนะ”

แก้วกล่าวว่า: “แต่ฉันกังวลป้าโบว์เล็กน้อย เพราะถ้าคุณโรซี่ย้ายไปที่คฤหาสน์จริงๆ เธอต้องไม่ให้ป้าโชว์อยู่สบายแน่”

มีนาเองก็กังวลเล็กน้อยในใจ เพราะโรซี่นั้นหยิ่งมาก เมื่อมองแวบแรกก็รู้แล้วว่าเธอถูกที่บ้านตามใจจนนิสัยเสีย และป้าโบว์ก็เคยขัดแย้งกับโรซี่ถึงสองครั้งเพื่อเธอ ซึ่งเรื่องนี้ต้องเตือนให้มาร์ชรับรู้ไว้ เพราะในใจของมาร์ชนั้นป้าโบว์ไม่ใช่แค่คนใช้เท่านั้น แต่ยังมีความสัมพันธ์พิเศษที่ไม่ใช่ญาติแต่ยิ่งกว่าญาติ

“มาร์ชจะปกป้องป้าโบว์เอง และด้วยความสัมพันธ์ที่เธอเคยติดตามแม่ของมาร์ช เขาจะไม่ยอมให้โรซี่รังแกป้าโบว์แน่”

เมื่อได้ยินมีนาพูดแบบนี้ แก้วก็ยิ้มอีกครั้ง “งั้นก็ดีแล้ว ฉันจะไปทำความสะอาดห้องของนายน้อยอธิก่อน เขาคงน่าจะกลับมาพรุ่งนี้นะ”

“ใช่แล้ว เธอไปทำความสะอาดเถอะ อธิชอบพี่สาวอย่างเธอมาก และชอบเล่นกับเธอด้วย ฉันโล่งใจมากที่มีเธอด้วย” มีนาพูดด้วยรอยยิ้ม

แก้วยิ้มอย่างมีความสุขและไม่ได้พูดอะไร เธอวางสัมภาระลง แล้วไปที่ห้องของอธิเริ่มทำงานของเธอ

……

วันรุ่งขึ้นเมื่ออธิกลับมาจากค่ายฝึก มีนามองไปที่ลูกที่กลับมาอยู่ข้างๆเธออีกครั้ง เธอกอดอธิและจูบเขาครั้งแล้วครั้งเล่า เธอเห็นผิวของเขาที่คล้ำขึ้น แต่ร่างกายตัวเล็กๆของเขากลับแข็งแรงขึ้น

อธิก็คิดถึงเธอมากเช่นกัน เขากอดเธอไว้แน่น ออดอ้อนในอ้อมแขนเธอแล้วปล่อยตัวเธอถามว่า: “แม่ครับ ทำไมเราถึงต้องอยู่ที่นี่ล่ะ แล้วพ่อล่ะ เขาทิ้งพวกเราอีกแล้วเหรอ”

มีนาประคองเขาไว้ ให้เขานั่งบนตักของเธอแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “บ้านหลังใหญ่ที่เราเคยอาศัยอยู่นั้นจำเป็นต้องปรับปรุงใหม่ เราจึงต้องย้ายมาอยู่ที่นี่ชั่วคราว และเขาไม่ได้ทิ้งลูกไป เขาแค่มัวยุ่งกับงาน เขายังจะมาหาลูกบ่อยๆอยู่”

อันที่จริงเธอไม่รู้ว่าจะบอกอธิยังไงดี ดังนั้นเธอจึงทำได้แค่เกลี้ยกล่อมเขาแบบนี้ก่อน

ทว่าอธิยังคงหดหู่ใจมากและถามว่า: “งั้นจากนี้ไปผมจะไม่สามารถเห็นพ่อทุกวันใช่ไหม? เขายังสามารถนอนกับผมและเล่านิทานก่อนนอนให้ผมฟังได้ไหม”

มีนาเห็นว่าเด็กคนนี้อยู่กับมาร์ชแค่ช่วงเวลาสั้นๆ เขาก็มีความผูกพันกับเขามากแล้ว ราวกับว่าไม่มีเขาแล้วก็ยอมรับไม่ได้ เธอจึงรู้สึกโกรธอย่างอธิบายไม่ถูก

“ใช่ ไม่สามารถเจอทุกวันแต่เป็นบางครั้งก็ได้อยู่”

อธิหน้าบึ้งทันทีและอยากจะร้องไห้ “แต่ผมอยากเจอพ่อทุกวัน หรือไม่งั้นแม่ช่วยโทรหาเขาหน่อย ผมอยากคุยกับพ่อ”

มีนาอุ้มอธิขึ้นอย่างโกรธจัด และวางเขาลงจากตักของเธอแล้วพูดอย่างเข้มงวดว่า: “พ่อ พ่อทั้งวันอยู่ได้! เขาไม่ใช่……” เธอเกือบพูดออกมาจนทำให้อธิเข้าใจว่ามาร์ชโกหกเขาทั้งหมด และมาร์ชก็ไม่ใช่พ่อของเขา!