บทที่152 แยกออกเป็นสองคน

มาร์ชก็เหลือบมองมีนา และเดาได้ว่าทำไมวันนี้อธิถึงเป็นแบบนี้แล้วถามอีกครั้ง: “ลูกอยากได้อะไร อย่ากลัว พูดออกมาเลยมีพ่ออยู่ที่นี่”

“ผมอยากได้ของเล่นทรานส์ฟอร์มเมอร์สครับ” จริงๆแล้วอธิอยากบอกว่าเขาต้องการให้พ่อของเขาอยู่กับเขาทุกวัน แต่เขารู้ว่าคำขอนี้พูดไม่ได้ เพราะถ้าพูดแล้วจะทำให้พ่อและแม่ไม่มีความสุข ดังนั้นเขาจึงพูดว่าต้องการของเล่น

มาร์ชยิ้มและพูดว่า: “โอเค นี่ไม่ใช่คำขอเรื่องใหญ่อะไร พ่อจะซื้อของเล่นทรานส์ฟอร์มเมอร์สตัวล่าสุดให้ลูกพรุ่งนี้เลย”

อธิน้อยแสร้งทำเป็นดีใจมากและพูดว่า: “ขอบคุณครับพ่อ”

หลังอาหารเย็น มาร์ชไปเล่นกับอธิในห้องนั่งเล่น ส่วนมีนาก็ทำงานชดเชยที่เธอทำทิ้งไว้ในห้องของเธอ และพรุ่งนี้เธอก็สามารถไปทำงานได้ตามปกติ

เธอไม่อยากไปคิดถึงเรื่องแย่ๆที่เธอต้องเผชิญ เธอจึงหมกมุ่นอยู่กับงานของเธอ ซึ่งเธอไม่รู้ว่าเธอยุ่งมานานแค่ไหนแล้ว เมื่อรู้สึกเหนื่อยและกระหายน้ำเล็กน้อย เธอจึงลุกขึ้นและหันหลังกลับออกไปดื่มน้ำ ก็พบว่ามาร์ชยืนอยู่นอกประตู

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย เหล่ดวงตาที่สวยงามของเขา และจ้องมาที่เธอด้วยออร่าเย็นชา

“เธอพูดอะไรกับอธิ ทำไมเมื่อเห็นฉันแล้วเขาไม่กล้าเข้าใกล้ฉัน”

มีนารู้สึกได้ว่าเขาไม่ได้สอบถามเธอ แต่เป็นเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่กำลังจะเข้าจู่โจม

เธอใช้มือข้างหนึ่งกำพนักพิงไว้แน่นแล้วยิ้มกล่าวว่า: “ฉันจะพูดอะไรกับเขาได้ ฉันไม่มีวันไปทำร้ายจิตใจที่อ่อนเยาว์ของเขาหรอก แค่พยายามบอกเขาว่าทีหลังนายจะไม่สามารถมาหาเขาทุกวันได้”

สีหน้าของมาร์ชอ่อนลงเล็กน้อย ทว่าเมื่อเขานึกถึงสิ่งที่เธอพูดกับโรซี่ในวันนั้น เขาก็โกรธมากแล้วเดินเข้าไปในห้องโอบแขนรอบเอวของเธอ

มีนาไม่ได้ดิ้นรนหรือผลักไสเขาออกไป ตอนนี้เธอรู้ดีว่าเขาต้องการอะไรจากเธอ เธอจึงถามเพียงว่า: “อธิล่ะ เขาหลับแล้วเหรอ”

“หลับไปแล้ว เด็กคนนี้คงจะเหนื่อยจากค่ายฝึก แต่เขาไม่ได้ไปอย่างไร้ประโยชน์หรอกนะ เพราะความสามารถในการดูแลตนเองของเขานั้นดีขึ้นมาก” มุมปากของมาร์ชยกขึ้นแล้วจูบเธอ

มีนากลัวความสนิทสนมของเขา และไม่อยากบอกเขาว่าเธอท้องแล้ว ทว่าเธอก็ยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเอาลูกอยู่ไหม

มาร์ชปิดกั้นปากของเธออย่างแน่นหนา และจูบริมฝีปากอ่อนหวานของเธออย่างตะกละตะกลาม

เสียงลมหายใจของพวกเขาประสานเข้าด้วยกัน ในขณะสภาพที่ขึ้นๆลงๆมาร์ชก็ปล่อยตัวเธอในทันที “เวลาทำแบบนี้กับคนแปลกหน้า เธอยังคงหมกมุ่นอยู่กับมันได้อีก แล้วฉันจะพูดอะไรกับเธอดี”

มีนาหน้าแดงมองเขาอย่างอธิบายไม่ถูกและไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร

มาร์ชเลื่อนนิ้วเรียวของเขาบนริมฝีปากของเธอ “เธอบอกฉันว่าเธอไม่รักฉันเลย เราสองคนนั้นยิ่งกว่าคนแปลกหน้าซะอีก แต่ร่างกายของเธอตอบสนองค่อนข้างรุนแรงกับคนแปลกหน้าอย่างฉันนะ ดังนั้นเธอเกิดมาเพื่อทำอาชีพนั้นจริงๆ”

“อาชีพอะไร?” มีนาอดไม่ได้ที่จะตัวสั่น แล้วนึกถึงสิ่งที่เขาได้ยินที่เธอพูดกับโรซี่ เขาคิดจะเอาคืนเธอ

“เธอคิดว่าล่ะ ยืนบนถนนเรียกลูกค้านั้นเหมาะสมกับเธอนะ”

มีนายกมือขึ้นอย่างโกรธจัด แล้วอยากจะตบเขาอย่างดุเดือด ทว่าเขารีบยกมือขึ้นคว้าข้อมือเธอไว้ และพูดด้วยเสียงโทนต่ำ “โอ๋ ฉันพูดผิดไป ตอนนี้เธอเป็นผู้หญิงของฉัน ซึ่งเมื่อเทียบกับที่มักไปกับคนแปลกหน้าแล้ว เธอนั้นจะดีกว่า”

“มาร์ช ไอ้สารเลว!” มีนาพยายามหลุดพ้นจากน้ำมือของเขา

มาร์ชอุ้มเธอเข้าไปในอ้อมแขนของเขาอย่างสุดกำลัง ปล่อยให้เธอดิ้นรนและพูดในหูของเธอว่า: “ไม่ต้องกังวล ฉันไม่ปล่อยให้เธอรับใช้ฉันอย่างเปล่าประโยชน์หรอก ค่าตอบแทนที่ให้เธอนั้นต้องดีกว่าเธอออกไปขายข้างนอกอย่างแน่นอน”

หลังจากพูดจบมาร์ชก็โยนเธอลงบนเตียงในห้องแล้วเริ่มจูบเธออย่างเมามัน

มีนาจ้องไปที่เพดานอย่างว่างเปล่า และเสียงหอบของชายคนนั้นดังอยู่ใกล้หูของเธอ