บทที่153 กล้ายั่วแฝนของฉัน

พอมาถึงห้องทำงานของเทมป์ มีนาก็เห็นว่าเขากำลังดูสัญญาบนโต๊ะและไอเบาๆว่า: “หัวหน้าเทมป์ เรียกหาฉันทำไหมเหรอคะ”

เทมป์เงยหน้าขึ้น ชี้ไปที่เก้าอี้หน้าโต๊ะแล้วพูดว่า: “เชิญนั่ง ช่วนนี้เธอมักจะขอลาพักบ่อยๆ เธอยังสบายดีไหม? ร่างกายไม่สบายหรือเปล่า หรืออธิมีเรื่องอะไรรึเปล่า?”

“อธิสบายดี ส่วนฉันก็เป็นหวัดนิดหน่อย แต่ตอนนี้ฉันหายดีแล้ว” มีนากล่าวและนั่งลง

“ถ้าร่างกายไม่สบายเธอไปพักผ่อนอีกสักสองวันก็ได้ เธอไม่ต้องรีบมามาทำงานหรอก” เทมป์กล่าวด้วยความเป็นห่วง

มีนายิ้ม การอยู่ในบ้านหลังนั้นเป็นเวลาหนึ่งวันจะเป็นการทรมานสำหรับเธอมากกว่า ดังนั้นเธออาจจะไปทำงานและทำตัวให้ยุ่งอยู่เสมอ

“ฉันไม่เป็นไรจริงๆ ดูสิ” มีนาเอนตัวไปข้างหน้าบนโต๊ะเพื่อให้เขาดูว่าเธออารมณ์ดีหรือไม่

เทมป์หยิบสัญญาขึ้นมาบนโต๊ะแล้วลูบหัวเธอเบาๆเหมือนพี่ชาย “ไม่เป็นไร เธอมาดูสัญญานี้สิ”

มีนามองดูสัญญาด้วยความสงสัยและถามว่า: “สัญญาอะไร?”

“หลังจากจิ๋วถูกจับเธอได้อธิบายทุกอย่างแล้ว เธอขโมยการออกแบบของเธอแล้วขายให้กับหัวหน้าดีไซเนอร์ของบริษัทป๊อปบี้จริงๆ ดังนั้นบริษัทป๊อปบี้จะปฏิเสธก็ไม่ได้ แต่พวกเขามีโอกาสที่ดีกว่าในการแถลงข่าว สำนักงานใหญ่จึงรู้สึกว่าการสู้คดีกับพวกเขานั้นคือการเสียเวลา วิธีที่ดีที่สุดในตอนนี้คือมอบอำนาจของธีมนี้ให้บริษัทป๊อปบี้ไป และปล่อยให้พวกเขาทำการตลาดและออกจำหน่าย”

มีนาฟังเขาและมองดูเนื้อหาของสัญญาอย่างรอบคอบ บริษัทป๊อปบี้ให้ผลกำไรจากการขายครึ่งปี ซึ่งข้อตกลงนี้ค่อนค้างดีเลยทีเดียว

“ที่สำนักงานใหญ่คิดแบบนี้มันก็ถูกแล้ว และมีอะไรที่ฉันต้องทำอีกไหม”

เทมปพยักหน้าและพูดว่า: “แบรนด์ของธีมนี้ยังคงเป็นของเราแอมที พวกเขาจะมีหน้าที่รับผิดชอบในการผลิต การส่งเสริมและการขาย ซึ่งเพื่อให้มั่นใจถึงชื่อเสียงของแบรนด์เรา เราจึงต้องรบกวนเธอไปโรงงานเพื่อติดตามคุณภาพของสินค้าล็อตแรก และบริษัทหวังว่าเธอจะสามารถมีส่วนร่วมในการออกแบบตกแต่งและธีมการออกแบบบนตู้โชว์ของห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ เพื่อที่บริษัทป๊อปบี้จะไม่ทำผิดพลาดหรือเล่นกลใดๆได้อีก”

มีนาเข้าใจความหมายของเขา “ได้ ฉันเป็นคนออกแบบธีมนี้ มันก็เหมือนกับลูกของฉัน และฉันก็ไม่ต้องการให้มันมีปัญหาอีก ดังนั้นฉันยินดีที่จะร่วมมือกับบริษัทป๊อปบี้และติดตามผลต่อไป”

“โอเค เธอเก็บสำเนาสัญญานี้ไว้ แล้วเดี๋ยวฉันจะให้คนส่งข้อมูลติดต่อของผู้รับผิดชอบบริษัทป๊อปบี้ให้ และตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปเธอสามารถไปที่โรงงานดูสายการผลิตของพวกเขาได้โดยตรงเลย และถ้าเธอต้องการความช่วยเหลืออะไรก็สามารถบอกฉันได้”

“ไม่มีปัญหา” มีนาเก็บสัญญาไว้และเห็นว่าไม่มีอะไรแล้วจึงลุกขึ้นออกจากที่ทำงาน

เทมป์หยุดเธอทันที “นานา รอแป๊บนึง”

“ว่าไง?”

เทมป์มองไปที่เธอและพูดว่า: “สีหน้าเธอดูซีดเซียวเล็กน้อย ช่วงนี้ต้องพักผ่อนให้มากขึ้นหน่อย และพรุ่งนี้ไปตรวจดูโรงงานเสร็จแล้วก็ไม่ต้องมาที่บริษัทอีก ให้เธอกลับไปพักผ่อนเร็วๆ”

“โอเค ฉันจะดูแลตัวเองให้มาก” มีนารู้สึกอบอุ่นในใจและเธอก็ยิ้มให้เขา

เทมป์มองที่ข้อมือของเธออีกครั้ง เมื่อเธอหยิบสัญญา เขาก็สังเกตเห็นรอยฟกช้ำที่ข้อมือและถามว่า: “ที่มือไปบาดเจ็บมาได้ยังไง?”

“อ้อ” มีนารีบดึงแขนเสื้อของเธอลงเพื่อปกปิดรอยฟกช้ำ “ตอนฉันเล่นกับอธิ ฉันถูกของเล่นของเขากระแทก ไม่มีอะไรร้ายแรงหรอก”

เทมป์ไม่ได้ถามอะไรอีก เขาหยิบยาหม่องออกมาจากลิ้นชักโต๊ะ และลุกขึ้นยื่นให้เธอพูดว่า: “วันนี้เธอยังต้องทำงานหน้าคอมอยู่ใช่ไหม เอานี่ไปทาดู ไม่งั้นเดี๋ยวตอนพิมพ์งานข้อมือจะเจ็บเอานะ”