บทที่ 162 มีปัญหาทางเรื่องนั้น

ถามจนเธอเองก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา คิดว่าอีกฝั่งของโทรศัพท์ไม่ออกเสียงเพราะว่าโรซี่เขินซะอีก

ตอนที่เธอขึ้นรถแล้ว อยู่ๆก็ได้ยินเสียงของโรซี่มาจากทางโทรศัพท์ “เมื่อคืนพวกฉันต่างคนต่างนอน ไม่มีอะไรกันทั้งนั้น”

ดาวตกตะลึงและถามว่า “Why?ไม่ใช่มั้ง ไม่ได้ใช้วิธีที่ฉันสอนเธอ?”

โรซี่ห้ามน้ำเสียงที่จะร้องไห้ออกมาไม่ได้ "ใช้แล้วก็ไม่มีประโยชน์ เขาบอกว่า.......เขาบอกว่าทางนั้นของเขามีปัญหา จะไม่มีทางเตะตัวผู้หญิงคนไหนทั้งนั้น.........”

ดาวตะลึงมากจนพูดอะไรไม่ออกสักพัก แต่ก็รีบปลอบเธอว่า “โชคดีที่ฉันให้เธอลองก่อนแต่งงาน ฉันก็ว่า ผู้ชายอย่างเขาที่สมบูรณ์ขนาดนี้กลับไม่มีผู้หญิงอยู่ข้างกายเลย และไม่เห็นมีข่าวฉาวกับดาราหรือนางแบบคนไหนมาก่อนเลย มีปัญหาจริงๆด้วยสินะ โชคดี โชคดีจริงๆ รู้ว่าเขามีปัญหาก็ไม่ต้องแต่งงานกับเขาแล้ว.....”

“แต่ฉันก็ยังอยากแต่งงานกับเขา ฉันชอบเขามากจริงๆนะ”

ดาวพูดไม่ออก ถ้ามาร์ชมีปัญหาทางเรื่องนั้นจริงๆโรซี่แต่งงานกับเขาก็เท่ากับว่าโดดเข้าไปในกองไฟเลยไม่ใช่เหรอ?

“เขามีปัญหาทางเรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหาใหญ่หลวงอะไร สามารถไปรักษาได้ ฉันก็ทำการรักษามาโดยตลอดไม่ใช่เหรอ บางทีฉันอาจจะสามารถตั้งครรภ์ลูกของตัวเองได้ในสักวัน........”

ดาวขัดจังหวะเธอและต้องการปลุกเธอให้ตื่นและพูดว่า “เดี๋ยวนะ ไม่มีการใช้ชีวิตตามคู่สามีภรรยาทั่วไปแล้ว ถึงแม้ว่าเธอจะรักษาหายแล้วจะไปตั้งครรภ์ที่ไหน?”

“แต่ฉันคิดว่าเขาอาจจะดีขึ้นหลังจากแต่งงานก็ได้”

“มาเจอกันแล้วค่อยคุยกับเธอ” ดาวรู้สึกว่าคุยกับเธอทางโทรศัพท์ไม่ชัดเจน “ตอนนี้ฉันจะไปร้านอาหารแห่งหนึ่ง เธอตามมา เดี๋ยวฉันส่งที่อยู่ร้านอาหารให้เธอ ช่วงนี้เทมป์ก็ทำให้ฉันไม่ค่อยสบายใจ”

โรซี่ฟังน้ำเสียงของเธอรีบมาก ถามว่า “เทมป์เขาทำไมเหรอ?ทำไมรู้สึกว่าน้ำเสียงของเธอคือจะไปจับชู้เลย?”

“พูดยาก ไว้เจอกัน” ดาววางสายแล้วรีบขับรถไปที่ร้านอาหารนั้นก่อน

...

เทมป์ฟังเรื่องที่มีนาพูดจนจบ ก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ร้ายแรงมาก

“เดี๋ยวฉันกลับไปก็จะไปรายงานให้สำนักงานใหญ่ทันที บริษัทป๊อปบี้ก็เจ้าเล่ห์เกินไป พวกเราไม่ได้ฟ้องบริษัทของพวกเขา ก็ถือว่าใจกว้างใส่แล้วนะ คิดไม่ถึงว่าคุณเจมส์คนนั้นยังแอบทำเรื่องแบบนี้อีก ต้องไปสกัดสินค้าพวกนั้นที่พวกเขาได้ส่งออกไปแล้วให้ได้”

“ใช่ ฉันเองก็คิดอย่างนี้ ต้องรีบสืบให้เจอว่าสินค้าที่ยกใส่รถแล้วนั้นส่งไปที่ไหน จะให้สินค้าแฟชั่นที่ไม่ตรงตามข้อกำหนดด้านคุณภาพเข้าสู่ตลาดไม่ได้เลยเด็ดขาด” มีนาเองก็พูดด้วยความชอบธรรม

เทมป์ ตบโต๊ะไปทีหนึ่งอย่างห้ามไม่ได้ “มันจะเกินไปแล้ว!”

มีนาตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแล้วพูดว่า “รุ่นพี่ ถ้าอย่างนั้นคุณกลับไปที่บริษัทแล้วรายงานเรื่องนี้ให้กับทางสำนักงานใหญ่ บ่ายนี้ฉันอยากจะลาอีกครึ่งวัน มีเรื่องส่วนตัวต้องจัดการ"

เทมป์อยากจะถามว่ามีเรื่องส่วนตัวอะไรที่สำคัญ แต่พอคิดดูแล้วในเมื่อเธอบอกว่าเป็นเรื่องส่วนตัว เขาก็ไม่ดีที่จะถามต่อ ก็เลยยอมให้เธอลาหยุด

หลังจากพูดแล้วมีนาก็ลุกขึ้นและเตรียมออกจากห้องส่วนตัวก่อน

เทมป์เข้าใจในความหมายของเธอพูดว่า “เธอมีเรื่องก็ไปก่อนเลย ฉันจะนั่งต่ออีก 10 นาที”

มีนาพยักหน้า แค่รู้สึกว่าเรื่องงานควรจะพูดกันในบริษัทอย่างเปิดเผย ทำไมถึงต้องทำเหมือนกับว่าเป็นสายลับเจอหน้ากัน ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไปจะทำงานภายใต้ของเทมป์ได้ยังไงอีก

เทมป์เรียกเธอไว้ “จริงด้วย ถ้าเพื่องานแล้วไม่ต้องนัดออกมาแบบนี้ เมื่อคืนฉันได้อธิบายให้ดาวชัดเจนแล้ว เธอขะไม่มารังควานในบริษัทอีก ไม่ต้องเป็นห่วง”