บทที่ 164 เธอสมควรที่โดนตี

“มันหมายความว่าปัญหาของเขานั้นร้ายแรงมาก หรือต้องบอกว่าไม่เพียงแต่ร่างกายของเขามีปัญหา บนความรู้สึกเองก็เย็นชาสุดๆ บางทีอาจจะไม่มีความรู้สึกต่อใครเลยก็ได้”

โรซี่หัวเราะแห้งๆ “ไม่น่ากลัวอย่างที่เธอพูดหรอกมั้ง”

ดาวยืนหยัดในความคิดเห็นของตัวเองและพูดว่า “ฉันไม่ได้พูดมั่ว เธอดูสิว่าเขาทำยังไงกับพ่อ แม่เลี้ยงและพี่ชายก็น่าจะรู้แล้ว และการที่เขาเย็นชาต่อคนในตระกูลธวัชพลังกร นั้นเป็นถึงครอบครัวของเขาเลยนะ เธอลองคิดดูดีๆ อย่าวู่วามเกินไป”

โรซี่ถูกเธอพูดซะจนงงไปหมด เริ่มคิดมากในใจแล้ว หรือว่าคนที่ตัวเองชอบนั้นเป็นอวตารที่มาจากขุมนรก

แต่เธอยังรู้สึกว่ามาร์ชถึงแม้ว่าจะไม่มีความรู้สึกเหมือนกับหุ่นยนต์ หลังจากที่เธอเป็นภรรยาของเขาแล้วก็ต้องเปลี่ยนแปลงเขาได้แน่นอน

โรซี่ไม่ฟังและพูดอย่างไม่เต็มใจว่า “บางทีฉันอาจเปลี่ยนเขาได้ล่ะ”

“หวังว่านะ” ดาวรู้สึกว่าเธอหมกมุ่นเกินไป ไม่ว่าจะเกลี้ยกล่อมยังไงก็ไม่มีประโยชน์ ส่วนตัวเธอเองก็ไม่ต่างกับดาวสักเท่าไหร่

โรซี่จับมือดาวและพูดว่า "จริงด้วย อย่าบอกพ่อของฉันเกี่ยวกับเรื่องของมาร์ชนะ ฉันอยากจะดูอีกหน่อย ไม่รีบที่จะต้องแต่งงานกับเขา”

“โอเค พวกเราเก็บความลับให้กัน เธอก็จะให้พ่อของฉันมาสั่งสอนเทมป์จริงๆไม่ได้นะ”

โรซี่ยิ้มและพยักหน้า "เธอเนี่ย ไม่ต่างอะไรกับฉันเลยไม่ใช่เหรอ หมกมุ่นอยู่กับเทมป์"

ดาวโน้มตัวเข้าหาเธอและจับมือเธอ “อย่าพูดถึงเรื่องไม่มีความสุขพวกนี้เลย พวกเราไปช้อปปิ้ง กินของอร่อยๆ ทำอะไรที่มีความสุขกันดีกว่า”

โรซี่จับมือของเธออย่างเห็นด้วย “โอเค ไม่อยากคิดพวกผู้ชายพวกนั้น พวกเราเล่นให้สนุกไปเลยดีกว่า”

...

มีนากำลังนั่งอยู่ในรถของเทมป์ คิดไม่ถึงว่าเรื่องจะกลายเป็นอย่างนี้ ว่าจะไม่ให้เข้าใจผิด แต่กลับยิ่งอยู่ยิ่งบานปลาย

เทมป์สตาร์ทรถและถามว่า "จะไปไหน?ฉันส่งเธอกลับไปแล้วค่อยกลับไปที่บริษัท”

มีนามองมาที่เขา จับพวงมาลัยไว้แล้วไม่ปล่อยให้เขาสตาร์ทรถ "จริงๆแล้ว คุณไม่ต้องไปส่งฉันก็ได้ รีบกลับไปอธิบายให้ดาว ฉันดูออกว่าดาวนั้นเป็นห่วงคุณมาก คุณเองก็ใส่ใจเธอมาก เมื่อกี้เธอไม่ได้พูดอะไรแรงๆให้คุณเลยสักคำ แต่เป็นเพราะหลังจากที่โรซี่มาแล้วถึงพูดแบบนั้นออกมา ฉันว่านั้นไม่ใช่เจตนาของเธอหรอก”

หลังจากที่เทมป์ออกมาจากร้านอาหารก็สงบลงแล้ว และเสียใจกับความหุนหันพลันแล่นของตัวเอง แต่ตอนนี้เขาไม่ยอมก้มหัวให้สงบลงเล็กน้อยหลังจากที่เขาออกจากร้านอาหารและรู้สึกเสียใจกับความหุนหันพลันแล่นของเขา แต่ตอนนี้เขาไม่ต้องการที่จะก้มหัวให้ดาวแล้ว “ โรซี่เป็นคนอะไร ก็เป็นเพื่อนสนิทและลูกพี่ลูกน้องของเธอ คำพูดเหล่านั้นอาจจะเป็นคำพูดที่เธอลับหลังกับโรซี่ แต่ฉันก็ไม่เจียมตัวสักเท่าไหร่เมื่ออยู่กับตระกูลอุตตมสุวิบูลย์พวกเขา”

“อะไรนะ? คนที่คุณชอบคือดาว และคนที่คุณอยากแต่งงานในอนาคตก็คือดาว ไม่ใช่ตระกูลอุตตมสุวิบูลย์ทั้งหมด ในเวลานั้น พวกคุณสามารถไม่พึ่งพาตระกูลอุตตมสุวิบูลย์แล้วสร้างธุรกิจของตัวเองขึ้นมาเอง” มีนาเกลี้ยกล่อมเขา

เทมป์ยังพูดอย่างโกรธว่า: “แต่ฉันคิดไม่ถึงว่าจิตใจของดาวจะเล็กขนาดนี้ เมื่อก่อนยังคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ตรงไปตรงมา”

“ผู้หญิงก็เป็นแบบนี้แหละทนได้กับทุกเรื่อง เพียงแต่ไม่สามารถทนที่จะต้องแบ่งผู้ชายของตัวเองกับผู้หญิงคนอื่น ถ้าเธอใจแคบในด้านนี้ก็แปลว่าเธอแคร์คุณเป็นอย่างมาก” มีนาพูดอย่างเป็นธรรม “เมื่อวานที่อยู่ในห้องทำงานของคุณ คุณไม่ควรจับมือของฉัน เปลี่ยนเป็นฉันก็ต้องเข้าใจผิด และเรื่องที่ฉันทำในวันนี้ก็ได้ทำให้พวกคุณเข้าใจผิดต่อกันอีกแล้ว คุณลองใจเย็นๆแล้วคิดดู เรื่องนี้จะโทษดาวหมดเลยก็ไม่ได้”

ความโกรธของเทมป์ได้หายไปในทันที เขาเข้าเกียร์และต้องการไปหาดาวเดี๋ยวนี้เลย

มีนากำลังจะเปิดประตูรถและพูดว่า "ฉันไม่ต้องการให้คุณไปส่ง รีบไปหาดาวเถอะ"

แต่จู่ๆเทมป์ก็ล็อกประตูรถ ตาจ้องไปที่ด้านหน้าแล้วพูดว่า “ฉันไปส่งเธอดีกว่า เรื่องของฉันกับดาวค่อยว่ากันทีหลัง”