บทที่ 165 ถามอะไรก็ไม่รู้สักอย่าง

เทมป์ ตอบรับแล้วจะวางสาย “ถ้าคุณมาร์ช ไม่มีอะไรจะสั่งแล้ว ผมขอวางสายก่อนนะครับ”

“เดี๋ยวก่อน มีนาอยู่ในบริษัทหรือเปล่า?ทำอะไรอยู่ ให้เธอไปดูโรงงานของบริษัทป๊อปบี้อย่างเข้มงวดด้วย”

เทมป์แปลกใจมาร์ชไม่รู้ว่ามีนา ไปโรงพยาบาลวันนี้เหรอ? พวกเขาเป็นสามีภรรยากันไม่ใช่หรือ กลับบ้านแล้วพวกเขาไม่สื่อสารอะไรกันเลยเหรอ?

“เธอออกจากบริษัทในตอนบ่ายและขอลา เธอบอกว่าเธอไม่ค่อยสบายเลยไปโรงพยาบาล”

“โรงพยาบาล?” น้ำเสียงที่เย็นชาและสงบของมาร์ชเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“เธอพูดแบบนี้ตอนที่ขอลากับผม แต่รายละเอียดเธอไม่ได้บอก ผมเองก็ไม่ได้ถาม”

ไม่รอให้เทมป์วางสาย มาร์ชก็วางโทรศัพท์ลงแล้ว

ผู้หญิงคนนี้ลาแวะไปโรงพยาบาล เมื่อคืนเขายังเห็นเธออยู่เลย ไม่เห็นว่าไม่สบายนี่นา หรือว่าเมื่อคืนเขาโกรธจนลงมือหนักไปหน่อย เลยทำให้เธอบาดเจ็บตรงไหน?

ตรงหน้าของมาร์ชก็เผยภาพที่เธอร้องไห้อย่างเจ็บปวด คิดอยู่ว่าที่เมื่อว่าเธอร้องไห้เพราะตัวเองเผลอทำให้เธอบาดเจ็บหรือเปล่า?

เขาเริ่มนั่งไม่อยู่แล้ว อยากจะหาโรงพยาบาลที่มีนาไปทำการรักษาให้เจอตอนนี้เลย

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและโทรไปให้แก้ว

แก้วกำลังฟังเพลงและหั่นผักอยู่ในครัว อยู่ๆก็มีสายเข้ามาจากเขา ก็รีบปิดเพลง “คุณชาย...คุณชาย สวัสดีค่ะ"

มาร์ชถามน้ำเสียงที่กังวลว่า "วันนี้ตอนที่มีนาออกจากบ้านมีอาการไม่สบายตรงไหนไหม?” ”

“ไม่...ไม่มีนะ คุณมีนาสบายดี ตอนออกจากบ้านเธอก็ยิ้มแล้วบอกลาฉันด้วย”

“แล้วรู้มั้ยว่าวันนี้เธอจะไปโรงพยาบาลไหน?”

“ไม่รู้ คุณมีนาไม่ได้บอกฉันเรื่อง....เกี่ยวกับการไปโรงพยาบาล” แก้วพูดตะกุกตะกัก ไม่รู้ว่าทำไมมาร์ชถึงถามคำถามที่แปลกๆพวกนี้

เห็นว่าฝั่งมาร์ชไม่มีเสียงแล้ว เธอจึงรีบถามว่า “คุณชาย คุณมีนาไม่สบายตรงไหน.......”

แต่ก่อนที่เธอจะพูดจบ มาร์ชก็พูดอย่างเย็นชาว่า “ถ้าถามแล้วไม่รู้อะไรสักอย่าง ให้เธออยู่กับพวกเขาแล้วมีประโยชน์อะไร”

แก้วตกใจมาก ยังไม่ทันอธิบาย มาร์ชก็วางสาย

มาร์ชก็เลยโทรหามีนาโดยตรง แต่เสียงโทรศัพท์ดังเป็นเวลานานก็ไม่มีคนรับ เขาโกรธมากจนอยากจะโยนโทรศัพท์ออกไปเลย

มีนาได้ฝากกระเป๋าและโทรศัพท์มือถือของเธอไว้นอกห้องตรวจ หลังจากการตรวจเสร็จ ก็เอาผลให้แพทย์ดู

มีแพทย์หญิงวัยกลางคนนั่งอยู่ในห้องปรึกษา หลังจากอ่านผลการตรวจแล้วของเธอแล้วพูดว่า “น่าจะ30วันแล้ว อยู่ในช่วงเริ่มต้นของการตั้งครรภ์ และตัวชี้วัดทุกอย่างก็ปกติดี คุณจะเก็บไว้หรือเอาออก?”

มีนากัดริมฝีปากของเธอและพูดว่า "อยากเอาออก"

“แบบนี้เหรอ จะทำการผ่าตัดตอนนี้ยังเร็วเกินไป รอหลังจาก 40วันแล้วค่อยมาทำการผ่าตัดดีกว่า” หมอแนะนำ

มีนารู้สึกโล่งใจเมื่อได้ยินว่าเธอไม่ต้องทำการผ่าตัดวันนี้ "ตกลง ถ้าอย่างนั้นหลังจาก40วันแล้วฉันค่อยมาอีกรอบ"

“ออกใบเสร็จการผ่าตัดให้คุณก่อน คุณไปจ่ายค่านัดก่อน เพราะว่าการผ่าตัดต้องรอคิว ไม่ใช่ว่าคุณมาก็จะได้ผ่าตัดเลยทันที”

มีนาพูดอย่างเด็ดขาดว่า: "ได้ค่ะ"

เธอหยิบใบเสร็จที่หมอออกให้ ไปจ่ายเงิน และนัดผ่าตัดเรียบร้อย เธอเหลือบมองโทรศัพท์มือถือเมื่อวางใบเสร็จลงในกระเป๋า