บทที่ 166 ระวังไว้เลยนะ

แก้วเช็ดจมูก กลืนน้ำตาแล้วยิ้มอีกครั้ง "ใช่ ทำไมฉันถึงคิดไม่ถึง แต่คุณมีนา คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?"

“ฉันไม่ได้ป่วย แต่ฉันรู้สึกไม่มีแรงและจิตใจอ่อนแอ ก็เลยไปพบแพทย์แผนจีน พวกเธออย่าเอะอะสิ”

แก้วเก็บยาจีนแล้วถามว่า "ยานี้ต้องต้มใช่ไหม หมอบอกว่าจะต้มยังไง ฉันจะไปต้มเดี๋ยวนี้เลย"

"น้ำสามถ้วยต้มจนเป็นหนึ่งถ้วย ดื่มเช้าเย็น"

แก้วคิดอะไรบางอย่างและพูดว่า “ที่บ้านไม่มีหม้อต้มยาจีน ฉันจะออกไปซื้อเดี๋ยวนี้เลย”

มีนานั่งบนโซฟา หยุดเธอแล้วพูดว่า "ไม่ต้อง ฉันสั่งผ่านออนไลน์ดีกว่า สะดวกและราคาถูก"

“แต่ยาจีนนี่ต้องดื่มให้เร็วที่สุด ออกไปซื้อให้เร็วกว่านี้” แก้วกลัวว่าคุณชายจะตำหนิที่ให้เธอกินยาล่าช้า

มีนาเหลือบมองนาฬิกาที่อยู่บนผนังห้องรับแขกและถามว่า "เวลานี้ต้องไปรับอธิที่โรงเรียนแล้วไม่ใช่เหรอ ถ้าอย่างนั้นเธอไปซื้อหม้อต้มยา ฉันไปรับลูก”

เธอไม่หยุดแก้วอีกต่อไป โดยคิดว่ายาชนิดนี้ที่หล่อเลี้ยงเลือดและเสริมก็ไม่มีผลเสียอะไร ดื่มเร็วหน่อยก็จะได้ขจัดความสงสัยของมาร์ช

แก้วมองดูนาฬิกา พยักหน้าและพูดว่า "ก็ได้ งั้นฉันไปซื้อหม้อต้มก่อนนะ"

หลังจากเห็นแก้วออกไปข้างนอก มีนาก็นั่งบนโซฟาและพักผ่อนอยู่สักพัก เธออยู่ในโรงพยาบาลเพื่อรีบไปพบแพทย์จีน และต้องลงทะเบียนและจ่ายค่ายาอีกครั้ง ทำให้เธอเหนื่อยจนรู้สึกไม่ค่อยสบายแล้ว

เธอพักสักพักก็เห็นว่าถึงเวลาแล้ว ก็ได้ออกไปรับอธิที่โรงเรียนอนุบาล

แต่หลังจากอธิไปโรงเรียนอนุบาลชนชั้นสูง เธอก็เคยไปรับด้วยตัวเอง

วันนี้เธอกลับมาเร็ว เธอไปรับลูก และแวะไปดูโรงเรียนอนุบาลที่มาร์ชบอกว่าเธอไม่มีความสามารถที่จะให้ลูกไปเรียนได้ว่าเป็นยังไง

แต่พอเธอมาถึงหน้าประตูโรงเรียนอนุบาลและบอกครูว่าเป็นแม่ของอธิและต้องการไปรับลูกไป ครูไม่เชื่อไม่ยอมให้เธอไปรับลูก

มีนาไม่มีทางเลือกนอกจากดึงภาพถ่ายที่ถ่ายร่วมกับอธิ เปิดภาพใหญ่ให้ครูอนุบาลดู ถึงแม้ว่าครูจะไม่ได้พูดว่าไม่ให้เธอรับเด็กไป แต่ก็ยังให้เธอรออยู่ที่หน้าประตูสักครู่

ครูที่ดูแลชั้นเรียนของอธิกลับมาที่ห้องทำงานและโทรไปให้มาร์ช หลังจากยืนยันกับพ่อของเด็กแล้ว ก็พาอธิออกจากห้องเรียนและส่งให้มีนา

เพื่อไปรับอธิจากโรงเรียน มีนายืนอยู่ที่ประตูเป็นเวลาหนึ่ง จนรู้สึกว่าขาของเธอชาไปหมดแล้ว แต่รู้สึกได้ว่าครูอนุบาลนี้มีความรับผิดชอบเป็นอย่างมาก คิดว่าถ้าครูอนุบาลในตอนนั้นมีความรับผิดชอบเหมือนครูอนุบาลที่นี่ มาร์ชก็คงไม่มีทางรับอธิไปอย่างง่ายดายโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเธอ

เมื่ออธิออกจากโรงเรียนอนุบาลและเห็นแม่มา บนหน้าก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

มีนาจับมือของเขาไว้ เขายังไม่ลืมที่จะก้มตัวบอกลาคุณครูอย่างมีมารยาท

ออกมาจากโรงเรียนไม่กี่ก้าว อธิก็กอดมีนาอย่างอ้อนและถามว่า “แม่ครับ ทำไมวันนี้แม่ถึงมารับผมล่ะครับ?”

“อยากให้แม่มารับเราไหม?” มีนาลูบผมของเขา

อธิเอนกายพิงขาของเธอแล้วพูดว่า “อยากครับ ตั้งแต่ที่ย้ายมาอนุบาลที่นี่แม่ก็ไม้เคยมารับผมเลย เพื่อนๆเขาคิดว่าผมไม่มีแม่ด้วย”

มีนาลูปหัวของเขาเบาๆอย่างรู้สึกผิด “หลังจากที่ลูกย้ายมาที่นี่มีคนคอยรับส่ง แม่ก็เลยไม่ได้มารับลูก ในเมื่อเป็นแบบนี้ ต่อไปแม่จะมารับเราเป็นประจำดีไหม?”

"ดีครับ" อธิพูดแล้วปล่อยเธอ จากนั้นก็กระโดดคนเดียวอย่างมีความสุข

มีนาเห็นเขามีความสุขมาก ตัวเองก็ดีใจตาม แล้วลืมจับมือของไปชั่วขณะ