บทที่ 167 ฉันไม่ชอบกิน

มาร์ชพูดอย่างไม่กังวลเลยว่า "ถ้าอย่างนั้นไปเล่นเถอะ"

“ขอบคุณครับพ่อ” อธิแทบรอไม่ไหวที่จะวิ่งไปที่สนามเด็กเล่น อยากเล่นกับเด็กๆ ข้างในนั้น

ที่พวกเขานั่งเป็นที่เป็นกระจกใสที่สามารถมองเห็นเหตุการณ์ในสนามเด็กเล่นไม่มีอธินั่งร่วมโต๊ะด้วย พวกเขาทั้งสองคนก็ตกอยู่ในความอึดอัด

มีนาไม่อยากพูดอะไรเลย ตรงหน้าเต็มไปด้วยอาหารทะเล เธอได้ไปอาเจียนที่ห้องน้ำสองรอบแล้ว เห็นอาหารทะเลพวกนี้ไม่มีความอยากอะไรเลย

มาร์ชเองก็คิดว่าเรื่องเมื่อคืนตัวเองทำเกินไปหรือเปล่า อยากจะทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาผ่อนคลายลงหน่อย ก็เลยเอาเนื้อปูที่ปอกเสร็จแล้ววางไว้ที่ถ้วยของเธอ “คืนนี้เห็นเธออะไรก็ไม่กิน เพราะว่าถูกปากเหรอ?เนื้อปูที่นี่สดมากเลยนะ เธอลองชิมดู รสชาติใช้ได้เลย”

มีนาแค่มองเนื้อปูในถ้วย อาหารทะเลจะสดหรืออร่อยแค่ไหน กลิ่นคาวนั้นก็กำจัดไม่ได้ โดยเฉพาะที่ในตอนนี้คลื่นไส้มากเมื่อได้กลิ่นคาว อยากจะอ้วก พยายามทนแล้วพูดว่า “จะอร่อยแค่ไหนฉันก็ไม่ชอบกิน เอาไป อย่ามาไว้ที่ถ้วยของฉัน ฉันไม่ชอบคาว”

มาร์ชเอาเนื้อปูในชามของมีนาออกมาจิ้มวาซาบิแล้ววางไว้ที่ชามของเธออีกครั้ง “กินแบบนี้จะไม่มีกลิ่นคาวเลย”

ทันทีที่มีนาเห็นวาซาบิก็ยิ่งอดไม่ได้ที่จะไปอ้วกที่ห้องน้ำ ลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า “ฉันไม่ชอบกิน ขอโทษนะ ฉันจะไปห้องน้ำ”

มาร์ชรีบจับข้อมือของเธออย่างรวดเร็วและพูดด้วยใบหน้าที่เย็นชามาก "ไม่อยากเจอฉันขนาดนี้เลย เพื่อหลบฉัน มื้อนี้เธอไปห้องน้ำกี่ครั้งแล้ว?”

มีนาหันหลังให้เขา "ฉันปวดท้อง" เธอรีบปิดปากด้วยมืออีกข้างหนึ่งเพื่อระงับความรู้สึกอยากจะอาเจียน

มาร์ชออกแรงดึง มีนาก็ล้มลงไปนั่งไว้บนตักของเขาทันที เขาก็เลยกอดเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา “เธอไม่ใช่บอกว่าเลือดและลมไม่เพียงพอก็เลยไปหาแพทย์แผนจีน ทำไมตอนนี้กระเพาะถึงมีปัญหาอีกแล้วล่ะ

มีนาไม่สามารถตอบเขาได้ ระงับความรู้สึกอยากจะอาเจียน และกลัวว่าเมื่ออ้าปากออก ก็จะอ้วกเต็มที่สาธารณะ

มาร์ชยกคางของเธอ เอาวาซาบิทาที่ริมฝีปากของตัวเองแล้วจูบเธอ

มีนาไม่สามารถหายใจได้สักพัก มาร์ชแงะเปิดปากของเธออย่างง่ายดายและบังคับในการเอาซอสวาซาบิใส่เข้าไปในปากของเธอ

มีนาผลักเขาออกไปอย่างแรง เอามือทั้งสองปิดปากไว้และอ้วกแห้งอย่างรุนแรง

มาร์ชมองเธอไว้ สีหน้ายิ่งอยู่ยิ่งเย็น แววตาโกรธเกรี้ยวปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา “ไม่อยากให้ฉันเตะตัวเธอขนาดนี้เลย ถึงขั้นที่ต้องอ้วก....”

“พ่อครับแม่ครับ ทำอะไรกันอยู่เหรอ?” ไม่รู้ว่าอธิวิ่งออกจากสนามเด็กเล่นตอนไหนและจ้องมองพวกเขาด้วยความสงสัย

มาร์ช ระงับความโกรธของเขาและตบหลังมีนาเบาๆ"แม่ไม่สบายนิดหน่อย"

มีนาพยักหน้าให้อธิด้วยความรู้สึกที่กระเพาะของเธอไม่สบาย และก่อนที่มาร์ชจะจับเธออีกครั้ง ก็รีบลุกแล้วไปที่ห้องน้ำ

อธิถามมาร์ชด้วยใบหน้าที่งงว่า "พ่อครับ ทำไมแม่ไปเข้าห้องน้ำอีกแล้ว เป็นเหมือนผมครั้งก่อนที่กินของผิดแล้วท้องเสียเหรอครับ?”

“ใช่แล้ว” มาร์ชถามเขาอย่างอ่อนโยน “ลูกจะเล่นต่ออีกไหม?”

อธิพูดกับเขาว่า: "ไม่เล่นแล้ว ผมเหนื่อยแล้วอยากจะกลับแล้วครับ"

“ได้เลย ถ้าอย่างั้นรอแม่กลับมาจากห้องน้ำแล้วพวกเราก็กลับบ้านกัน” มาร์ชอุ้มเขาขึ้นให้นั่งที่ขาของตัวเอง ชี้ของหวานบนโต๊ะแล้วถามเขาว่าจะกินไหม

ระหว่างทางกลับอธิหลับอยู่ในรถ มาร์ชขับรถไปที่ประตูอพาร์ตเมนต์แล้วหยุดและพูดอย่างเย็นชาว่า "อุ้มลูกลงจากรถ"

มีนาอ้วกในห้องน้ำสักพัก อ้วกจนกรดในห้องก็ไม่เหลือแล้ว และเอาน้ำเย็นในการบ้วนปากอย่างเดียว ในปากก็ยังมีรสชาติของวาซาบิได้

เธอไม่พูดอะไร เปิดประตูรถ อุ้มลูกลงจากรถแล้วมาร์ชก็เหยียบคันเร่งออกไปอย่างเร็ว