บทที่ 168 พวกคุณคือสามีภรรยากัน

มีนาจำครั้งสุดท้ายที่เธอพบเอนได้ เธอถามคุณนอร์ทว่ากันว่า เอน เป็นตัวแทนของแอมทีที่เมือง D หรือว่าที่นั่นก็มีตัวแทนของ บริษัทป๊อปบี้

"ฉันเองก็ไม่แน่ใจ แต่ตามสัญชาตญาณแล้วบริษัทป๊อปบี้ต้องการไปที่ตลาดระดับสูงโดยตลอด ไม่น่าจะมีตัวแทนที่เมือง Dนะ"

เทมป์ขอให้แคชเชียร์เอาใบส่งสินค้าตัวนั้นแยกออกมา จากนั้นพูดเรื่องการส่งสินค้าต่อไปอีก

พวกเขาเลือกใบส่งสินค้าที่น่าจะมีความเกี่ยวข้องกับสินค้าคุณภาพต่ำนั้นออกมาให้หมด แล้วทำการตรวจสอบทีละรายการ

แต่ไม่มีคำตอบที่แน่นอนได้ทันที เมื่อมีนากำลังจะออกจากห้องประชุมพร้อมกับแคชเชียร์ เทมป์ก็เรียกเธอไว้แล้วถาม “เมื่อวานไปโรงพยาบาลเป็นยังไงบ้าง?”

“ไม่เป็นไร แค่เลือดไม่เพียงพอ ฉันเลยซื้อยาจีนมาหน่อย” มีนาหยุด

“คือ...คือเมื่อวานที่ฉันบอกคุณมาร์ชเกี่ยวกับเรื่องบริษัทป๊อปบี้ เขาได้ถามถึงเธอด้วย ฉันก็เลยบอกไปตามตรงว่าตอนบ่ายเธอลาหยุดแล้วไปโรงพยาบาล”

“เขาติดต่อมาทีหลัง ไม่เป็นไร คุณเป็นลูกน้องของเขา คุณไม่จำเป็นต้องโกหกเขาเกี่ยวกับสิ่งที่เขาถามคุณ” มีนาพูดอย่างใจเย็นด้วยรอยยิ้ม

เทมป์ หยุดและพูดว่า “ฉันคิดว่าคุณมาร์ชเป็นคนที่เย็นชามาก แต่เขาสนใจคุณจริงๆ ทำไมคุณถึงไม่บอกเขาว่าคุณกำลังจะไปพบแพทย์”

มีนาพูดด้วยรอยยิ้ม “เขายุ่งเกินไป ฉันไม่อยากรบกวนเขา”

“แต่พวกเธอเป็นสามีภรรยากัน ระหว่างสามีภรรยาต้องสื่อสารกันให้มากๆ”

มีนาไม่ต้องการพูดถึงเรื่องของมาร์ชอีกต่อไป ดังนั้นเธอจึงเปลี่ยนเรื่องและถามว่า "เมื่อวานคุณติดต่อดาวอีกครั้งหรือยัง?ขอโทษกับเธอหรือเปล่า?”

เทมป์ก้มหัวลง มองดูทื่อๆแล้วพูดว่า “เมื่อคืนฉันส่งข้อความถึงเธอ แต่เธอไม่ตอบ ดูเหมือนว่าครั้งนี้เราจะเลิกกันจริงๆแล้ว”

มีนายอมใจเขาแล้วพูดว่า"รุ่นพี่ คุณแค่ส่งข้อความเพียงไม่กี่ข้อความ ก็อยากจะให้เขาหายโกรธคุณทันทีเลยเหรอ?”

“ฉันไม่ได้หลายข้อความ ส่งแค่ข้อความเดียว” เทมป์แก้ไขเธอทันที

“ถ้าอย่างนั้นก็เกินไปแล้ว เพราะไม่ว่ายังไงเขาก็เป็นถึงลูกสาวเศรษฐี เมื่อวานคุณก็พูดแรงขนาดนั้น แล้วส่งแค่ข้อความเดียว ไม่ใช่ว่าเธออยากจะเลิกกับคุณ แต่คุณบังคับให้เธอเลิกกับคุณละมั้ง” มีนารู้สึกว่าเทมป์ที่ทื่อเหมือนกับท้อนไม้ทำให้ดาวชอบได้ยังไงกันแน่ ปาฏิหาริย์จริงๆ

ดูเหมือนต่างคนต่างมีความชอบของตัวเองนั้นมีเหตุผลจริงๆ

เทมป์มองไปที่เธออย่างช่วยไม่ได้และถามว่า "แล้วฉันควรทำยังไง?"

“คุณเนี่ย ถ้าอยากจะยื้อไว้จริงๆ วันนี้หลังจากเลิกงานก็ไปซื้อดอกไม้ช่อหนึ่ง แล้วก็ซื้อเครื่องประดับสวยๆอีกหนึ่งอัน ไปหาดาวไปขอโทษต่อหน้าของเธอ”

เทมป์พูดอย่างไม่เห็นด้วย: “ยุ่งยากขนาดนี้ ฉันว่าช่างเถอะ”

มีนาหัวเราะเยาะเขาและพูดว่า"รุ่นพี่ ฉันคิดว่าคุณควรรู้สึกโชคดีและทะนุถนอมนะที่ได้พบกับดาวนี่มันไม่ง่ายเลย หรือว่าคุณอยากจะโสดไปตลอดชีวิต”

"อย่างดาวเนี่ยนะ เธอให้ฉันทะนุถนอม.......”

มีนาไม่ฟังคำพูดที่แก้ตัวเพื่อหน้าของตัวเอง ทำท่าทางแล้วแต่เขาแล้วหันหลังออกไปจากห้องประชุม

กลับมาที่โต๊ะทำงาน เธอมองไปที่ห้างเอ ที่เขียนไว้ในหนังสือ และอยากจะถามคุณนอร์ท ว่าร้านแฟชั่นของเอนที่อยู่ในเมือง Dอยู่ที่นี่ใช่ไหม?

เธอมาที่แผนกขายในช่วงพักกลางวัน คุณนอร์ทกำลังจะออกไปกินข้าวกับเพื่อนร่วมงาน ก็เห็นมีนาที่ยืนอยู่ข้างนอกแผนกขายอย่างลังเล

เขาให้เพื่อนร่วมงานออกไปก่อนแล้วไปทักทาย "คุณมีนา คุณมาที่แผนกขายมีอะไรหรือเปล่า?"

“บอกแล้วว่าอย่าเรียกฉันว่าคุณมีนา ฉันไม่ได้เป็นนานแล้ว” มีนาพูดอย่างเขินอาย “ฉันมาหานาย เพราะมีเรื่องอยากจะถามนายหน่อย”

“งั้นก็ไปคุยที่ห้องทำงานสิ”