บทที่ 169 เธอโกหกฉันอีกแล้ว

“ฮาโหล ฮาโหล!” ทางมาร์ชได้ยินเสียงรบกวนดังขึ้น จากนั้นสัญญาณก็ถูกตัด

เขารู้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ มีนาไม่ได้อยู่ในโรงงานแต่เหมือนจะอยู่บนรถไฟ

เธอนั่งรถไฟทำไม หรือว่าเธอกำลังจะออกหนีอย่างไมตั้งตัวอีกแล้ว?

เขาโทรออกอีกครั้ง แต่โทรศัพท์มือถือของมีนาก็ยังคงไม่มีสัญญาณ ดังนั้นเขาจึงโทรไปที่โทรศัพท์มือถือของครูอนุบาลโดยตรงและถามว่าอธิ อยู่ในโรงเรียนอนุบาลหรือไม่

ครูพูดอย่างรู้สึกประหลาดใจ "คุณมาร์ช ลูกชายของคุณกำลังวาดภาพกับเพื่อนๆในชั้นเรียน"

“ถ่ายรูปแล้วส่งมาให้ฉันเดี๋ยวนี้”

น้ำเสียงของมาร์ชฟังดูน่ากลัวมาก ครูไม่กล้ารอช้าจึงรีบถ่ายรูปอธิที่กำลังวาดภาพส่งให้เขาทันที

เขาเห็นรูปถ่ายความโกรธก็ได้หานไปทันที ขอแค่อธิยังอยู่ มีนาก็จะไม่หนีไปไหน เรื่องนี้เขารู้ดีกว่าใคร

แต่เขารู้สึกเศร้าใจมาก ตัวเองตกต่ำมาถึงขั้นได้ตั้งแต่ตอนไหน ถึงได้ใช้เด็กในการยื้อผู้หญิงคนหนึ่งไว้

หลังจากที่รถไฟแล่นผ่านอุโมงค์ มีนาก็รู้ว่ามาร์ชต้องรู้ว่าเธอไม่ได้อยู่ในโรงงานแล้วแน่ๆ

เธอไม่ได้โทรหามาร์ชในทันที แต่กังวลเรื่องเมย์ และโทรไปหาเมย์

“คุณมีนาสืบอะไรเจอจากใบส่งสินค้าพวกนั้นแล้วเหรอ?ยังต้องการให้ฉันช่วยอะไรอีกไหม” ฟังจากน้ำเสียงของเมย์ไม่มีอะไรผิดปกติ

มีนาบอกว่า:"ใบส่งสินค้ามีประโยชน์มาก ไม่ต้องช่วยฉันสืบอะไรแล้ว เธอ เธอระวังความปลอดภัยของตัวเองด้วย ฉันกลัวว่าถ้ามีคนรู้ จะอันตรายต่อเธอ”

เมย์ลดเสียงของเธอที่ปลายอีกด้านของโทรศัพท์และพูดว่า "คุณมีนาไม่ต้องกังวลฉันระวังมากจะไม่มีใครสังเกตเห็นฉัน"

“ถ้าอย่างนั้นก็ดี ที่บ้านของเธอยังมีเด็กและคนแก่ที่ต้องดูแล ไม่ต้องให้เรื่องของฉันกระทบตัวเธอ” มีนาเตือนเธออีกครั้ง

“โอเค ฉันรู้แล้ว”

ทันทีที่มีนาคุยกับเมย์จบสายของมาร์ชก็เข้ามาอีกครั้ง

ทันทีที่รับสาย มาร์ชก็ตะโกนอย่างโกรธจัด: "มีนาเธอโกหกฉันอีกแล้ว!อยู่ไหน?นั่งรถไปจะไปไหน?"

มีนาถือโทรศัพท์และพูดหลังจากเงียบไปไม่กี่วินาที:"ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะโกหกนาย อยู่บนทางไปเมือง D ฉันแค่ต้องการยืนยันว่าสินค้าคุณภาพต่ำจากบริษัทป๊อปบี้ถูกส่งไปยัง .........ส่งไปยังเอนหรือเปล่า "

“ถึงสถานีแล้วรอฉัน ฉันจะรีบไปหาเธอทันที” มาร์ชสั่งเธออย่างเผด็จการ

มีนาหายใจเข้าลึกๆทีหนึ่ง อยากจะห้ามเขาแล้วพูดว่า "ไม่อยากให้นายรู้ แค่เพราะรู้สึกว่านายไม่ต้องออกหน้าจะดีที่สุด นายกับเอนเป็นญาติกัน ถ้าให้นายมาจัดการ ความแค้นของพวกนายจะยิ่งลึกเข้าไปใหญ่.......”

“หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว เธอคิดว่าเธอเป็นใคร!เธอจัดการเรื่องนี่คนเดียวได้เหรอ?เธอบ้าไปแล้วใช่ไหม!” มาร์ชพูดด้วยน้ำเสียงที่ห้ามสงสัย” รอฉันอยู่ที่สถานี ก่อนที่ฉันจะไปถึง ห้ามไปที่ร้านเอน! “

มีนาตอบรับทีหนึ่งแล้ววางสาย รู้สึกเจ็บใจเล็กเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าผู้ชายคนนี้เดี๋ยวรังเกียจเธอ เดี๋ยวก็เหยียบหยามเธอ เดี๋ยวก็เป็นห่วงเธอ......กลัวว่าเธอจะหนีไปแบบนี้เลยเหรอ?

เมื่อเธอมาถึงสถานีรถไฟเมือง Dก็เป็นเวลา11โมงกว่าแล้ว มาร์ชน่าจะไม่มาเร็วขนาดนั้น

ตอนเช้าออกมาอย่างรีบเกินไปเลยไม่ได้กินข้าวเช้า เธอรู้สึกหิวมาก อยากจะหาอะไรกินแถวสถานีรถไฟหน่อย

เธอเห็นร้านก๋วยเตี๋ยวที่ค่อนข้างสะอาดและเป็นระเบียบ ก็เลยเธอนั่งในร้านและสั่งบะหมี่น้ำใสถ้วยหนึ่ง กินไปด้วยดูแผนที่ในโทรศัพท์เพื่อหาทางไป ห้างเอไปด้วย ดูว่าตรงนั้นห่างจากสถานีรถไฟไกลแค่ไหน

ในเวลานี้ได้ยินผู้หญิงสองคนข้างโต๊ะกำลังคุยเรื่องเสื้อผ้ากันอยู่

“เสื้อบนตัวเธอสวยจริงๆ ซื้อที่ไหนเหรอ?”