บทที่ 170 เป็นเธอจริงๆด้วย

เธอเอาโทรศัพท์มือถือออกมาถ่ายรูปที่ทางเข้าร้านรูปหนึ่ง จากนั้นเธอก็พยายามหาวิธีเข้าไปในร้านและถ่ายรูปแฟชั่นราคาต่ำที่ขายภายในร้าน

ตอนนี้ร้านแฟชั่นเงียบเหงาเกินไป ไม่ว่ายังไงเธอก็เข้าไปไม่ได้ ดังนั้นเธอจึงเกาะติดหน้าต่างกระจก หามุมที่เหมาะสม ถ่ายรูปผ่านหน้าต่าง และส่งให้มาร์ชทันที

แต่ก่อนที่เธอจะส่งข้อความตัวหนังสือออกไป ก็รู้สึกว่ามีคนมาตบไหล่เธอจากด้านหลัง “เธอเป็นใคร ทำไมต้องถ่ายรูปลับๆล่อๆที่นอกร้านของฉันด้วย?”

มีนาได้ยินเสียงนี้ก็รู้ว่าเป็นเอน ไม่ได้หันหัวไปตอบเธอ คิดแค่เพียงอยากจะไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

เอน มองที่หลังของเธอและรู้สึกคุ้นเคย คว้าแขนของเธอแล้วตะโกนเข้าไปในร้าน "แม่ เรียกคนออกมาสองคน ฉันเดาถูกแล้ว มาร์ช ได้ส่งคนมาตรวจสอบแล้ว!"

มีนาพยายามสะบัดเธอออก แต่เธอใช้โอกาสนี้คว้าแว่นกันแดดที่มีนาสวมอยู่ ครั้งนี้มั่นใจได้แล้วว่าเป็นมีนา

เอนพูดอย่างรู้สึกตลก: "เป็นเธอจริงๆด้วย ทำไมอยู่ที่เมืองcเบื่อแล้ว ก็เลยวิ่งมาเล่นที่ฉันตรงนี้?”

มีนาเห็นว่าเธอรู้แล้วก็เลยพูดอย่างไม่ปิดบังว่า “เสื้อผ้าที่ขายในร้านเธอมีปัญหา ข้างในที่คอลเลคชั่นใหม่นั้นพวกเธอเอามาจากไหน นี่ไม่ใช่แอมทีส่งให้พวกเธออย่างแน่นอน!”

“ใช่ ชุดพวกนั้นไม่ใช่สินค้าที่แอมทีจัดการ แต่เอามาทางช่องทางอื่น มีปัญหาอะไรไหม?หรือว่าร้านของฉันอยากจะขายอะไรก็ขายอันนั้นไม่ได้!” เอนจับเธอไว้แน่น โกรธมาก

"ที่เธอทำนี่เรียกว่ากินบนเรือนขี้บนหลังคา!" มีนาเองก็ตะโกนอย่างโกรธ

เอนยิ้ม "พูดถึงกินบนเรือนขี้บนหลังคา ใครจะเก่งเท่าผู้ชายของเธอ! นามสกุลของเขาคือธวัชพลังกร ตั้งแต่เล็กจนโตเขาเติบโตมาจากตระกูลธวัชพลังกรแต่แล้วเขาล่ะ?เขาทำลายตระกูลธวัชพลังกรด้วยมือของเขาเอง และบังคับให้พวกเราทุกคนไปสู่ทางตัน!”

ในเวลานี้ มีชายสองคนที่ใส่ชุดแฟนซีออกมาจากร้านแฟชั่น เมื่อมองแวบแรกก็รู้ว่าพวกเขาเป็นพวกอันธพาลในสังคม

มีนาไม่เข้าใจว่าทำไมในร้านของเอนถึงมีคนแบบนี้ อยู่ๆก็มองเอนอย่างเข้าใจอะไรสักอย่าง “เธอรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในวันแถลงข่าวของแอมทีอยู่แล้ว เธอจงใจร่วมมือกับบริษัทป๊อปบี้ อยากจะทำลายชื่อเสียงของแอมที แต่เธอเองก็เป็นตัวแทนจำหน่ายของแอมที ทำแบบนี้เธอจะได้ข้อดีอะไร......”

“เธอว่าล่ะ?หรือว่าเธอไม่รู้ว่าทำไมฉันต้องทำแบบนี้?” รอยยิ้มบนหน้าของเอนสดใสกว่าเดิม

“เธอจัดการมาร์ช เพื่อแก้แค้นมาร์ช!” มีนาพูดด้วยความตกใจ

เอนยอมรับโดยไม่ลังเล “ใช่”

อันธพาลสองคนที่ออกมาจากร้านของเธอ คนหนึ่งคว้าคอเสื้อจากด้านของมีนา อีกคนช่วยของเอนจับมือของเธอไว้แล้วพูดว่า “คนสวย เข้ามาสนุกกับพี่ๆหน่อยดีกว่า”

ดวงตาของมีนาจับจ้องไปที่เอนเสมอ พยายามดิ้นรนและจะพูดว่า “ปล่อยฉัน!”

เอนพูดอย่างรู้สึกตลกว่า: "ขอแค่พวกเราควบคุมตัวเธอไว้ มาร์ชก็จะเชื่อฟังอย่างง่ายดาย คิดไม่ถึงว่าเธอจะมาด้วยตัวเอง วันนี้ฉันจะคิดบัญชีเก่าและใหม่กับเธอและมาร์ชให้หมด”

“เมย์… เมย์เป็นพวกเดียวกับเธอเหรอ?” มีนาถามอย่างไม่กล้าเชื่อ

เอนกระซิบข้างหูของเธอ: “นั้นไม่ใช่ แต่เธอคิดว่าโรงงานของบริษัทป๊อปบี้ทำไมต้องรับแม่บ้านอายุ40กว่าปีเข้ามาเป็นผู้ช่วยล่ะ สองสามีภรรยานั้นไม่มีทางเชื่อฉันแล้ว แต่ว่ากลับรู้สึกขอบคุณพวกแกสองคนซะอย่างนั้น

มีนาไม่สามารถสะบัดพวกอันธพาลสองคนที่จับเธอไว้ แต่ก็เข้าใจแล้ว “เพื่อหลอกล่อให้ฉันมาที่นี่ พวกแกเองก็ลงทุนจริงๆ......”

เธอยังพูดไม่จบ ก็รู้สึกว่าหน้ามืดไปทันที พิมวิ่งมาตรงหน้าเธอแล้วตบเธอไปทีหนึ่งโดยตรง “มีนา แกเองก็มีเวลาที่ตกอยู่ในมือของฉัน เพราะแก แย่งแอมทีที่พวกฉันดูแลมาอย่างดีไปจากพวกฉัน ยังทำให้ฉันต้องขายขี้หน้าอีกด้วย!”

มีนารู้สึกว่าหัวของเธอมึนไปหมด แต่เธอก็ยังยืนกรานอย่างดูถูกพิมสองแม่ลูก พวกแกใช้วิธีการสกปรกขนาดนี้ รอมาร์ชมาแล้วเขาจะไม่ปล่อยพวกแกไปแน่”