บทที่ 172 ทำแผนฉันพังหมด

เดิมทีมาร์ชว่าจะดุเธอต่อ แต่เมื่อเห็นท่าทางน่าสงสารของเธอ จึงทำได้เพียงพูดเสียงแข็งออกมาว่า “พวกเขาแค่ถอดเสื้อผ้าของคุณ ยังไม่ได้ทำอะไรคุณ”

มีนามองมาที่เขาแน่นิ่ง น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่อาจควบคุมได้

“ร้องไห้ทำไม คุณต้องดีใจสิถึงจะถูก แล้วก็นะคนโง่อย่างคุณ ไม่ใช่ว่าจะโชคดีแบบนี้ทุกครั้ง” มาร์ชอยากพูดปลอบเธอ แต่ก็พูดไม่ออก สุดท้ายก็กลายเป็นการพูดประชดประชัน

แต่น้ำตาที่ไหลออกมาในครั้งนี้ไม่ได้มาจากความเสียใจ ซึ่งตัวมีนาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าความรู้สึกคันยิบๆในใจนี้มันคืออะไรกันแน่

เธอสอดมือไว้ในกระเป๋าเสื้อตัวนอกที่ใส่อยู่ แล้วห่อตัวเองเอาไว้แน่น จากนั้นก็ลุกขึ้นมาดูว่าใครกำลังขับรถ แต่ก็เจอแค่กระดานดำเท่านั้น

มาร์ชกดเธอให้นอนลงบนตักตัวเองอีกครั้ง รู้ว่าเธอกำลังอยากรู้อะไร จึงเอ่ยพูดขึ้นมาว่า “ชาร์วีมากับผม สบายใจได้ มีกระดานนี้กั้นอยู่ เราพูดอะไรไป เขาก็ไม่ได้ยินหรอก”

“ครั้งนี้ฉันทำไม่ถูกจริงๆนั่นแหละ ขอบคุณที่มาช่วยนะ” มีนากลั้นน้ำตา รู้สึกแสบร้อนโพรงจมูกไปหมด

มาร์ชเอ่ยพูดอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก “ก็ยังรู้ตัวนี่ว่าตัวเองทำไม่ถูก ผมจะเตือนคุณอีกครั้ง ต่อไปนี้อย่าทำอะไรตามอำเภอใจอีก”

“ได้” มีนาสูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วพูดว่า “ทำไมนักเลงสองคนนั้นถึงไปอยู่ในร้านของเอนได้ล่ะ หรือว่าเธอไม่ได้สมรู้ร่วมคิดกับบริษัทป๊อปบี้อย่างเดียว? แล้วคุณคิดจะทำยังไง?”

“เรื่องพวกนี้คุณไม่ต้องกังวล ผมจะจัดการเอง” มาร์ชใช้มือข้างหนึ่งกอบกุมมือเธอเอาไว้ “กว่าจะถึงเมือง C ก็คงอีกสองชั่วโมง คุณนอนไปก่อนก็ได้”

มีนาขยับหัวไปพิงในอ้อมกอดเขา รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาก

เพราะยังเวียนหัวอยู่ไม่นานเธอก็หลับไป มาร์ชเมียงมองใบหน้าเหมือนนางฟ้าที่กำลังหลับสนิทของเธอ บางครั้งเขาก็ไม่รู้ว่าควรทำยังไงกับผู้หญิงคนนี้ดี

ตอนที่เขาอุ้มเธอออกมาจากร้านเสื้อผ้า ก็พบว่านักเลงสองคนนั้นถูกเขากับชาร์วีเล่นงานจนปางตาย ส่วนพิมพ์กับเอนเขาจะจัดการเองทีหลัง

ตอนแรกเห็นแก่ความเป็นญาติเขาก็ว่าจะปล่อยให้พวกเธอรอดตัวไป แต่คิดไม่ถึงเลยว่า อยู่ดีไม่ว่าดี พวกเธอจะหาเรื่องตายเองแบบนี้

……

วรรณคิดว่าตัวเองต้องได้ของดีที่จะสามารถทำให้มาร์ชยอมก้มหัวขอร้องตัวเองแน่ๆ

เธอกำลังจัดดอกไม้อยู่ในห้องรับแขก รอฟังข่าวดีจากพิมพ์ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้รับสายโทรศัพท์จากพิมพ์ที่กำลังร้องห่มร้องไห้

แม้แต่เธอเองก็ไม่อยากจะเชื่อ วายุรับปากเธอดิบดี ทุกอย่างก็เตรียมการมาซะขนาดนั้น แล้วทำไมจู่ๆถึงได้เปลี่ยนใจ ปล่อยผู้หญิงของมาร์ชไปล่ะ

แค่คิดเธอก็โกรธแล้ว แผนที่เตรียมการมาตั้งหนึ่งเดือนพังลงไม่เป็นท่า ครั้งนี้ปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นรอดไปได้ มาร์ชต้องไม่เอาเธอไว้แน่ๆ

“แม่ ดอกไม้สวยจัง ยังจัดไม่เสร็จใช่ไหม มาเดี๋ยวฉันช่วย” ครีมกลับมาจากข้างนอก จึงเห็นว่าข้างๆแจกันในห้องรับแขกยังมีดอกไม้สดๆวางกระจัดกระจายอยู่

วรรณมองมาที่เธอ วันนี้ครีมแต่งตัวค่อนข้างสวย แถมยังแต่งหน้า ไม่รู้ว่าออกไปทำอะไรมาข้างนอก?

ภรรยาของธารณ์คนนี้ไม่ใช่คนเรียบร้อย แต่ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาสนใจเรื่องของธารณ์ เธอเอ่ยพูดขึ้นมาอย่างเรียบนิ่งว่า “งั้นก็มาช่วยฉัน แกน่าจะรู้เรื่องดอกไม้มากกว่าฉัน”

ครีมหยิบจับดอกไม้อย่างคล่องมือ แต่พอเห็นท่าทางของวรรณ ก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายมีท่าทางแปลกๆ “แม่ อารมณ์ไม่ดีเหรอ? จริงสิ เรื่องที่จะใช้มีนาข่มขู่มาร์ชสำเร็จแล้วหรือยัง? ฉันจำได้ว่าแม่วางกับดักแล้วนี่นา”