บทที่ 173 ห้ามใจอ่อน

แต่วายุกลับเอ่ยพูดอย่างไม่ซีเรียสว่า “ผมว่าคุณคงเป็นหม้ายมานาน ความกล้าเลยลดลงแน่ๆ”

วรรณหงุดหงิดที่พูดกับเขาไม่รู้เรื่อง หลายปีที่ผ่านมาวายุใช้ชีวิตอย่างสบายเรื่อยเปื่อย จึงเอาแต่คิดว่ามาร์ชเป็นแค่พวกคุณชายที่มีเงินอย่างเดียว ไม่สามารถพลิกฟ้าอะไรได้

เธอปรายตามองครีมที่ยังจัดดอกไม้อยู่ ไม่มีท่าทีว่าจะไปไหนเลย จึงเอ่ยพูดอย่างอารมณ์ไม่ดีว่า “ครีม แกมีเรื่องอะไรที่ต้องทำไหม? ถ้าไม่มีก็อย่ามัวแต่มานั่งอู้อยู่ที่นี่ ไปตามดูธารณ์ว่าวิ่งแจ้นไปที่ไหนแล้ว อย่าให้เขาก่อเรื่องอีก”

ครีมวางอุปกรณ์ตัดแต่งดอกไม้ในมือลง แล้วขานรับเสียงเบา

ทำไมเธอจะไม่อยากจัดการมาร์ชกับมีนาล่ะ ถ้าไม่ใช่ถูกมาร์ชเล่นงาน ตอนนี้เธอจะตกมาอยู่กับสองแม่ลูกในสภาพนี้ได้ยังไง

อีกอย่างทำไมมีนามักจะโชคดีกว่าเธอเสมอ ทั้งๆที่เป็นแค่คนบ้านนอกที่มาจากชนบท แม้แต่พ่อแม่แท้ๆยังรังเกียดเธอเลย เป็นเพราะเธอปล่อยโอกาสที่จะได้แต่งงานกับคนปัญญาอ่อนให้มีนาเหรอ

คนบ้านนอกอย่างมีนาถึงได้มีบุญวาสนามาเป็นภรรยาของประธานNX Group ให้คนเขาอิจฉากันทั่วบ้านทั่วเมือง ตอนนี้มาร์ชที่โดดเด่นในทุกด้านยังยกนังคนบ้านนอกนั้นให้เป็นที่หนึ่งในใจ หันมามองสามีของเธอที่ไม่มีรัศมีบารมีเหมือนอย่างคุณชายตระกูลธวัชพลังกรเลยสักนิด แถมยังทำตัวไม่ต่างจากพวกนักเลง วันๆเอาแต่ใช้ชีวิตอย่างสำมะเลเทเมา เอาแต่ก่อเรื่อง ทั้งยังให้เธอคอยปรนนิบัติรับใช้อีก

ทำไมเธอต้องมามีชีวิตแบบนี้ แต่มีนากลับได้แต่งเป็นภรรยาของคุณชายตระกูลผู้ดี

วันนี้ที่เธอกลับมาเร็วเป็นพิเศษ ก็เพราะอยากเห็นมีนาถูกถ่ายคลิปอย่างว่า แต่คิดไม่ถึงเลยว่าอีกฝ่ายจะรอดมาได้

เธอก้มลงหยิบกระเป๋าที่วางอยู่หน้าประตู หันกลับมาพูดกับวรรณอย่างไม่อยากยอมว่า “บางทีอาจจะมีวิธี ที่สามารถทำให้มาร์ชกับมีนายอมเชื่อฟังก็ได้”

วรรณไม่รู้ว่าเธออยากจะพูดอะไร คุณหนูที่มีดีแค่หน้าตาแต่ไร้ประโยชน์อย่างเธอจะทำอะไรได้ ปัจจุบันET Groupยังจะเอาตัวเองไม่รอด แทบจะช่วยอะไรเธอกับธารณ์ไม่ได้ด้วยซ้ำ

ถ้ารู้อย่างนี้ตั้งแต่แรก ให้ธารณ์แต่งภรรยาที่ทำมาหากินเป็นยังจะดีกว่า อย่างน้อยจะได้ดูแลความเป็นอยู่ของธารณ์ได้เหมือนคนใช้คนหนึ่ง

คุณหนูอ่อนหัดอย่างครีม แม้แต่เด็กคนหนึ่งก็ยังรักษาไว้ไม่ได้ ร่างกายก็ไม่ค่อยดี จนป่านนี้เธอยังไม่ได้อุ้มหลานเลย

“อย่างแกจะมีวิธีอะไร?”

“ลักพาตัวเด็กที่อยู่กับมีนา ขอแค่เด็กคนนั้นตกมาอยู่ในกำมือของเรา พวกเขาสองคนก็จะยอมเชื่อฟังเหมือนหมาเชื่องๆสองตัว” ครีมเอ่ยพูดพร้อมกับยิ้มออกมาเล็กน้อย

วายุเอ่ยพูดอย่างดูแคลน “ลักพาตัวเด็กมันจะไปมีประโยชน์อะไร”

วรรณได้ยินมาว่าหลังจากที่มาร์ชตามตัวมีนากลับมา มีนาก็พาเด็กกลับมาด้วยคนหนึ่ง ซึ่งเด็กคนนี้อายุประมาณสี่ห้าขวบได้ คำนวณดูยังไงก็ไม่ใช่ลูกของมีนากับมาร์ชแน่ๆ

เพราะรู้ว่ามาร์ชกับมีนาเพิ่งแต่งงานกันเมื่อสามปีก่อน ยิ่งบวกเวลาตั้งท้องอีกสิบสองเดือน ก็ไม่มีทางลูกของสองคนนั้นจะโตขนาดนี้

เด็กคนนี้เป็นลูกของมีนากับผู้ชายคนอื่นก่อนที่จะแต่งงานกับมาร์ชหรือเปล่าก็ไม่รู้ ซึ่งถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ การที่มาร์ชถูกสวมเขาขนาดนี้แต่ยังไม่สนใจ ก็พิสูจน์ได้แล้วว่ามาร์ชชอบมีนาแค่ไหน ดังนั้นเธอถึงได้สร้างกับดักเล่นงานมีนายังไงล่ะ

“หมาเชื่องๆสองตัว? อย่างมากก็คงมีแต่ทำให้ผู้หญิงคนนั้นเชื่อฟังได้ และเด็กคนนั้นไม่ใช่ลูกของมาร์ชสักหน่อย เขาจะมาสนใจเหรอ?” วรรณคิดว่าไอเดียของครีมไม่ค่อยดีเท่าไหร่ อีกอย่างการลักพาตัวเด็กก็มีแต่โทษหนักๆ ยังไงก็สู้วิธีถ่ายคลิปมีนาไม่ได้หรอก

ถ้าวันนี้วางยาและถ่ายคลิปมีนาสำเร็จ ถึงตอนนั้นก็ไม่มีใครพูดได้ชัดว่าเธอเต็มใจหรือโดนบังคับ ถึงจะไปแจ้งความพวกเขาก็จะพ้นข้อกล่าวหาได้ง่ายๆ