บทที่ 180 เรื่องนี้แปลกเกินไปแล้ว

เทมป์กลายเป็นหนุ่มใหญ่ขี้อาย เขาเอื้อนเอ่ยขึ้นมาว่า "ผมให้ดอกไม้กับสร้อยคอคริสตัล ราคาไม่แพง แต่ดาวดีใจมากที่ได้รับของพวกนี้"

มีนารู้สึกว่าในที่สุดเขาก็รู้แจ้ง "การให้ของกับผู้หญิงไม่จำเป็นต้องแพง แต่ที่สำคัญที่สุดคือความจริงใจ แต่ว่าไม่เลวเลยนี่นา รู้จักให้ซื้อสร้อยคอให้ด้วย"

เทมป์รู้สึกเขินอายกับคำชมของเธอ เอ่ยพูดว่า "เจ้าของร้านดอกไม้เป็นผู้หญิง แนะนำให้ผมซื้อสร้อยคอแขวนไว้บนช่อดอกไม้ จะยิ่งเซอร์ไพรส์"

มีนาพยักหน้าและกล่าวว่า "ดีแล้วที่คุณจำแล้วนำไปใช้"

ใบหน้าของเทมป์เปลี่ยนเป็นสีแดง เอ่ยถามว่า “ว่าแต่มีธุระอะไรกับผมหรือเปล่า?”

จากนั้นมีนาก็นึกเรื่องขอลางานขึ้นมาได้ จึงพูดว่า "พรุ่งนี้ฉันขอหยุดหนึ่งวันได้หรือเปล่าคะ"

“ไม่สบายอีกแล้วเหรอ?”

“ใช่ ฉันอยากไปตรวจซ้ำที่โรงพยาบาล ครั้งที่แล้วก็นัดเวลากับหมอไว้แล้วด้วย”

"งั้นคุณก็ไปได้เลยไม่ต้องคิดมาก" เทมป์อนุญาต "ช่วงนี้แผนกออกแบบไม่ค่อยมีงานเท่าไหร่ คุณไม่ต้องห่วง”

“ขอบคุณค่ะ งั้นคุณทำงานต่อได้เลย ฉันขอตัวไปเขียนใบลาก่อน” จากนั้นเธอก็ออกจากห้องทำงานของเทมป์ไป

ทันทีที่เธอกลับมานั่งที่โต๊ะทำงาน โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น ซึ่งเบอร์ที่แสดงอยู่บนหน้าจอเป็นเบอร์ที่เธอไม่รู้จัก

"ฮัลโหล"

“คุณมีนา ฉันเอง ตอนนี้ฉันไม่เป็นไรแล้ว บริษัทป๊อปบี้บอกตำรวจว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด และจะไม่ฟ้องฉัน” เมย์กล่าวอย่างตื่นเต้น

มีนารู้สึกว่ามันกะทันหันเกินไป เธอกังวลเรื่องเมย์มาสองสามวันแล้ว เพราะเธอช่วยเมย์ไม่ได้ เธอจึงไม่กล้าถามสถานการณ์ปัจจุบันจากทนายความเพราะกลัวว่าจะได้ยินข่าวร้าย

“เยี่ยมเลย ตอนนี้พี่อยู่ที่ไหน พี่ออกมาจากห้องขังแล้วเหรอ”

เสียงของเมย์เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง "ฉันกลับมาถึงบ้านแล้ว ฉันได้ยินจากแม่ของฉันว่าคุณซื้อของมากมายมาฝากพวกเขา ขอบคุณนะ"

“ไม่เป็นไร ถ้าพี่ไม่ตรวจสอบเอกสารเหล่านั้นให้ฉัน เรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิดขึ้นกับพี่ ” มีนารู้สึกเหมือนเธอกำลังฝันไป “ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ฉันค่อยโล่งใจหน่อย”

หลังจากที่เธอคุยกับเมย์เสร็จ เธอก็คิดทันทีว่ามาร์ชต้องช่วยออกหน้าคุยกับบริษัทป๊อปบี้ และขอให้ ปล่อยเมย์แน่ๆ

แต่เมื่อไม่กี่วันก่อนเห็นได้ชัดว่าเขาโกรธมาก แถมยังแสดงออกชัดเจนว่าจะไม่ประนีประนอมกับบริษัทป๊อปบี้เด็ดขาด แล้วตกลงเขาใช้วิธีไหน?

……

มาร์ชเองก็เพิ่งได้รับข่าว ว่าเมย์ได้รับการปล่อยตัวและตอนนี้ก็สบายดี

ด้านบริษัทป๊อปบี้ ถูกบริษัทร่วมลงทุนระหว่างประเทศเข้าซื้อกิจการโดยฉับพลัน พอคุณเจมส์ได้เงิน ก็ทำเรื่องย้ายถิ่นฐานในทันที ดูท่าคงจะพาครอบครัวย้ายไปอยู่ต่างประเทศแน่ๆ

นอกจากนี้ เขายังแปลกใจที่กลุ่มบริษัทร่วมทุนได้ส่งคนไปติดต่อชาร์วี โดยบอกว่าพวกเขาจะต่อสัญญาระหว่างบริษัทป๊อปบี้กับพวกเขา และจะดำเนินการอย่างเคร่งครัดตามสัญญา

“บริษัทต่างชาติที่ไหน ทำไมอยากได้บริษัทเล็กๆอย่างบริษัทป๊อปบี้?” ชาร์วีนั่งอยู่ในห้องทำงานของมาร์ช คิดเหตุผลร้อยแปดก็ยังคิดไม่ออก

มาร์ชวางมือข้างหนึ่งเท้าคางแล้วถามว่า "นายได้ส่งหลักฐานและเอกสารที่สามารถยืนยันพฤติกรรมน่ารังเกียจของคุณเจมส์ออกไปหรือยัง"

“ส่งไปแล้ว” ชาร์วีกล่าวอย่างกังวล “แต่กว่าทางกองปราบปรามจะได้รับหลักฐานและเริ่มทำการสอบสวน พร้อมออกหมายจับ มันคงสายเกินไป ถึงตอนนั้นครอบครัวของคุณเจมส์คงย้ายไปต่างประเทศกันหมดแล้ว”

มาร์ชซ่อนความโกรธที่น่าสะพรึงกลัวไว้ในความอ่อนโยนของเขา "คิดไม่ถึงเลยว่าจิ้งจอกเฒ่านั่นจะเล่นไม้นี้"

“แต่เขาขายบริษัทตัวเอง แล้วทำไมถึงปล่อยเมย์ไปล่ะ? มันเกี่ยวอะไรกับเมย์เหรอ ถึงเขาจะเจรจาขายกิจการกับบริษัทข้ามชาติ ก็ยังให้เมย์ติดคุกได้เหมือนเดิมนี่นา? ” ชาร์วีไม่เข้าใจตรงจุดนี้