บทที่ 179 ไม่สนใจคุณ

มีนารู้ว่ายังมีอีกวิธี นั่นคือให้เมย์ยอมรับผิด แต่เธอไม่ได้บอกมาร์ช เธอไม่อยากให้เมย์ติดคุก

“ฉันคิดมาแล้ว เรื่องนี้ต้นเหตุมันมาจากบริษัทป๊อปบี้ วิธีที่ดีที่สุดคือเกลี้ยกล่อมไม่ให้พวกเขาฟ้องเมย์ ” เธอมองมาที่มาร์ชแล้วพูดว่า “ไม่จำเป็นต้องมีทนาย ตราบใดที่คุณออกหน้าคุยกับประธานบริษัทป๊อปบี้ พวกเขาต้องไม่เอาผิดเรื่องนี้แน่ๆ”

มาร์ชดึงแขนของเธอกลับมา พร้อมมองมาที่เธอ ไม่แปลกใจเลยที่เธอกำลังพูดกับเขาอย่างนุ่มนวลในตอนนี้ เพราะเธออยากขอร้องเขาเรื่องนี้นี่เอง

“คุณเคยคิดบ้างไหม? คุณเจมส์ต้องการให้ผมเจรจากับเขาต่อหน้า ซึ่งมันคือสิ่งที่เขาคาดหวังมาตลอด คุณคิดว่าเขาจะเสนอเงื่อนไขอะไรกับผมเพื่อแลกกับการปล่อยตัวเมย์”

มีนาเอ่ยพูดโดยไม่หยุดคิดว่า : "ไม่ว่าเขาจะเสนอเงื่อนไขอะไร เราก็แค่รับปากเขา ขอแค่เมย์พ้นความผิด ต่อให้ต้องยกเสื้อผ้าที่ฉันออกแบบทั้งหมดให้เขา ฉันก็ยอม!"

มาร์ชจ้องมาที่เธอ ดวงตาของเขาเริ่มทอแววกรุ่นโกรธ "นี่คุณไม่รักงานออกแบบของคุณ ถึงขนาดยอมยกทุกอย่างให้คนน่ารังเกียจอย่างคุณเจมส์ เพียงเพราะคนที่ไม่ได้สลักสำคัญอะไรเลยเหรอ?”

"ฉันออกแบบใหม่ก็ได้ ถ้าบริษัทป๊อปบี้ชอบงานออกแบบอันก่อนก็ให้พวกเขาไป ขอแค่ได้ช่วยเมย์ก็พอแล้ว" มีนาพยายามโน้มน้าวเขา "ก่อนหน้านี้คุณก็เคยช่วยเมย์และลูกๆของเธอไม่ใช่เหรอ? ช่วยเธออีกสักครั้งมันจะเป็นอะไรไป!”

มาร์ชแสยะยิ้มมุมปาก ขนาดงานออกแบบของตัวเองเธอยังไม่สนใจ แล้วเขาก็ต้องยอมบริษัทป๊อปบี้เพื่อเธอด้วยงั้นเหรอ

ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกไร้สาระมาก

“ในกรณีนี้ คุณสามารถพูดคุยกับคนของบริษัทป๊อปบี้ได้ด้วยตัวเอง ทำไมคุณถึงอยากให้ผมออกหน้าให้ล่ะงานออกแบบเป็นของคุณ จะสนหรือไม่สนใจมันก็เป็นเรื่องของคุณ ไม่เกี่ยวกับผม!”

เมื่อมีนาฟังสิ่งที่เขาพูด เธอก็รู้สึกแปลกๆ เจ็บแปลบๆอย่างไม่มีสาเหตุ

“ฉันรู้ว่าคุณยุ่งมาก ฉันเองก็ไม่อยากรบกวนคุณให้ออกหน้าช่วยเท่าไหร่หรอก แต่ฉันไม่สามารถคุยกับเจ้านายของบริษัทป๊อปบี้ได้ เพราะสถานะและตัวตนของฉัน ดีไม่ดีแม้เขาอาจจะไม่มาเจอฉันด้วยซ้ำ”

มาร์ชยืนขึ้นอย่างเย็นชาและพูดว่า “เรื่องทนายผมก็ให้ชาร์วีจ้างให้คุณแล้ว ส่วนเมย์จะเป็นยังไงนั้นมันไม่เกี่ยวกับผม อย่างไรก็ตาม หากคุณต้องการให้ บริษัทป๊อปบี้ปล่อยเธอไป คุณก็ทำได้ แต่คุณคงต้องหาทางเอง ผมจะไม่เข้ามายุ่งแล้ว”

พูดจบเขาก็เตรียมตัวเดินออกไป ไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อ

มีนาคิดหาวิธีรั้งเขาไว้ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะขอให้เขาช่วยได้อย่างไร เธอจึงกอดเขาจากด้านหลังและถามว่า "จะไปแล้วเหรอ ไม่รออธิกลับมาก่อนหรือไง ?"

มาร์ช รู้ดีว่าเธอต้องการจะทำอะไร จึงจะดึงมือเธอออก "คุณไม่รู้เหรอ ว่าคุณเป็นคนบอกให้ผมทำตัวเย็นชาและห่างเหินกับอธิเอง? ไม่เจอกันบ่อยๆก็น่าจะห่างเหินได้แล้วนะ"

มีนากอดเขาแน่นและพูดว่า "เขาน่าจะใกล้กลับมาแล้ว คุณอย่าเพิ่งกลับเลย อยู่ทานข้าวเย็นด้วยกันก่อน"

“ถึงคุณรั้งผมด้วยข้าวเย็น ผมก็จะไม่เปลี่ยนใจ……”

ก่อนที่เขาจะพูดจบ มีนาก็เดินอ้อมไปข้างหน้าเขา คว้าคอของเขาและยืนเขย่งเท้า แตะริมฝีปากลงไปแผ่วเบาราวกับแมลงปอ “แล้วแบบนี้ล่ะ?”

มาร์ชอยากจะผลักเธอออกไปโดยไม่รู้ตัว แต่มีนาก็ใช้ขาเกี่ยวเอวเขาเอาไว้แล้วจูบเขาอีกครั้ง

แต่เขาผลักเธอออกไปอย่างเหลือทน เขาไม่คิดเลยว่าเธอจะยอมเป็นฝ่ายรุกก่อน เพียงเพราะอยากช่วยเมย์แบบนี้ “ศักดิ์ศรีของคุณไปไหนหมด ทำเพื่อเมย์ขนาดนี้ คุณกับเธอสนิทกันมากเลยเหรอ?”

มีนาเบียดตัวเข้าไปใกล้ ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงให้มาร์ชยอมคุยกับบริษัทป๊อปบี้ให้ รู้แต่ว่ามาร์ชชอบร่างกายของเธอ ดังนั้นการริเริ่มเพื่อทำให้พอใจ อาจจะทำให้เขาเปลี่ยนใจ

“ไม่สนิท แต่ฉันสงสารที่เธอต้องมาเจออะไรแบบนี้ อีกอย่างที่เธอต้องมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้มันก็เพราะฉัน คุณอยากได้อะไรฉันทำให้คุณได้ทั้งนั้น ตราบใดที่คุณสัญญากับฉัน ว่าคราวนี้คุณจะช่วยเธอ”

มาร์ชมองออกไปและไม่มองที่เธอ

เขาไม่สามารถต้านทานร่างกายที่บอบบางและสง่างามของเธอได้ แต่เขาไม่ชอบที่เธอสูญเสียความเย่อหยิ่งและอ้อนวอนเขาอย่างลดคุณค่าตัวเองแบบนี้

เขาไม่ชอบมีนาที่เป็นแบบนี้ และเขาไม่ต้องการให้มีนาเป็นแบบนี้

“พอได้แล้ว พอดีวันนี้ผมไม่สนใจคุณ” มาร์ชผลักเธอออกไปอีกครั้ง

คราวนี้เธอยืนไม่ได้และเกือบจะล้มลงกับพื้น แต่โชคดีที่เธอยึดกำแพงไว้ทัน