บทที่ 199 คิดถึงแม่ที่สุดเลย

มีนารอข่าวคราวจากพวกเขาอยู่ในห้องผู้ป่วยตลอดเวลา แต่ว่ารอจนฟ้ามืดแล้ว ก็ยังไม่มีใครมาบอกข่าวกับเธอ ว่าอธิได้ช่วยออกมาได้อย่างปลอดภัยหรือไม่

เธอโทรศัพท์ไปหาเซทท์ มีบางครั้งที่โทรติดแต่ไม่มีคนรับ บางครั้งก็ปิดเครื่อง

และเมื่อโทรศัพท์หามาร์ชล้วนปิดเครื่อง จึงโทรไม่ติด

ในใจของเธอมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี มักจะรู้สึกว่าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว หนังตายังกระตุกไม่หยุด

อันดาคอยอยู่เป็นเพื่อนเธออยู่ที่โรงพยาบาล จนกระทั่งกลางดึกหมดเวลาเยี่ยมแล้ว อันดาถึงได้จากไป

เธอให้อันดาไปถามคนอื่น ก็ไม่ได้ข้อมูลใดๆ

หลังจากไฟในห้องผู้ป่วยของโรงพยาบาลดับลง มีนานอนอยู่บนเตียงพลิกตัวไปมา เมื่อหลับตาลง ในหัวสมองล้วนเป็นภาพเลือดเต็มตัวของมาร์ชกับอธิ

เธอคอยบอกกับตัวเองว่าให้คิดไปในทางที่ดี บางทีการไม่มีข่าวคราวก็คือข่าวที่ดีที่สุด เป็นห่วงไปก็เท่านั้น

กลางดึกที่ไม่รู้ว่าเป็นเวลาไหน เธอถึงได้หลับไป และก็มักจะฝันร้าย หลับได้อย่างไม่สงบ

“แม่ครับ แม่!” ได้ยินเสียงอธิเรียกเธออยู่ข้างๆ และเธอราวกับกำลังอยู่ในความฝัน และแยกไม่ออกว่าเป็นความฝันหรือความจริง

“พวกเราให้คุณแม่นอนพักอีกสักแป๊บ อย่าเพิ่งไปกวนคุณแม่”

มีนายังได้ยินเสียงของเซทท์ รู้สึกเหมือนไม่ใช่ความฝัน เมื่อลืมตาขึ้นมา ไม่อยากจะเชื่อเห็นอธินอนอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยของเธอ

คู่ดวงตาอธิกะพริบปริบๆ มองเธอแล้วกล่าว：“คุณแม่ตื่นแล้วเหรอครับ”

มีนารีบเอียงตัวมากอดเขาไว้ทันที กล่าวทั้งน้ำตา：“แม่ไม่ได้ฝันไปใช่ไหม ลูกแม่ หนูไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรแล้วจริงๆ”

“คุณแม่ครับ หนูคิดถึงแม่ คิดถึงแม่ที่สุดเลย……” อธิร้องไห้ออกมาเช่นกัน

พวกเขากอดกันกลมแล้วร้องไห้อยู่ครู่หนึ่ง แล้วมีนาจึงก็กลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล จากนั้นกล่าวปลอบลูก：“ลูกจ๋า ไม่ร้องนะ พวกเราไม่ร้องแล้วนะ หนูไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว”

ขณะที่พูดนั้นเธอได้คลายอธิออก ช่วยเขาเช็ดน้ำตาแล้วมองไปทางเซทท์แต่กลับไม่เห็นมาร์ช จึงอดไม่ได้ที่จะถาม：“เซทท์ ลำบากคุณแล้วนะ เมื่อวานเป็นคุณกับเพื่อนตำรวจที่ช่วยลูกออกมาใช่ไหม มาร์ชเขา……ก็ได้พาคนไปด้วยหรือหรือเปล่า”

“อืม คุณมาร์ชเขาพาคนไปด้วย เพื่อนผมคนหนึ่งสละชีพแล้ว……” ขณะที่เซทท์พูดดวงตาก็แดงก่ำขึ้น แววตาที่เผยออกมาอย่างเห็นได้ชัดว่ากำลังตำหนิตัวเอง

มีนารู้สึกช็อก “สละชีพเหรอ โจรลักพาตัวน่ากลัว เหี้ยมโหดขนาดนี้เลยเหรอ”

“โจรลักพาตัวกลุ่มนั้นมีบางคนที่เป็นพวกไม่รู้จักกลัวตายจริงๆ แต่มีบางคนที่น่ากลัวกว่าโจรลักพาตัวพวกนี้เสียอีก” เซทท์ไม่ได้พูดเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานมากไปกว่านี้ “แต่ว่าในที่สุดก็สามารถช่วยเด็กออกมาได้แล้ว พี่นานาพี่ก็ไม่ต้องเป็นห่วงอีกแล้ว”

มีนารู้สึกโล่งใจจริงๆ เมื่อเห็นอธิปลอดภัย แต่ก็มักจะรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เซทท์เหมือนกับมีอะไรปิดบังเธอไว้

“อย่างนั้นมาร์ชล่ะ เขา……เขากลับไปแล้วเหรอ”

เซทท์ไม่รู้จะตอบกลับเธออย่างไรดี

หลังจากที่มาร์ชถูกรถโรงพยาบาลส่งไปที่โรงพยาบาลแล้ว ก็ได้รับการทำผ่าตัดทั้งคืน จนสามารถรักษาชีวิตไว้ได้ชั่วคราว แต่ยังไม่ผ่านพ้นช่วงขีดอันตราย

ลูกกระสุนที่ทะลุเข้าช่วงเอวของเขา ไปกระทบโดนเส้นประสาทไซอาติก บวกกับเสียเลือดไปมาก สามารถพยุงชีวิตไว้ได้ชั่วคราวถือว่าโชคดีมากแล้ว

“คุณพ่อ……เขา เขาเสียเลือดมาก ถูกคนยกขึ้นไปที่รถสีขาว……” อธิร้องไห้ “คุณพ่อจะขึ้นสวรรค์ไหมครับ เขาไม่ต้องพวกเราแล้วใช่ไหมครับ!”

มีนารู้สึกแต่เพียงว่าสมองดังระเบิดตู้ม มองไปทางเซทท์ด้วยความตระหนกแล้วกล่าวถาม：“มาร์ชเขา……เขาก็สละชีพด้วยเหรอ”

“เขา ยังไม่ตาย ยังมีชีวิตอยู่” เซทท์กล่าวโดยไม่สบตากับเธอ