บทที่ 198 คุณเป็นใครกันแน่

ชาร์วีจึงรีบอุดปากของเขาไว้ แต่ถูกนักฆ่าที่เข้ามาเจอเข้า

พวกเขาจึงชี้ไปทางมุมของชาร์วีพร้อมกันอย่างไม่ลังเล

ชาร์วีรู้สึกแต่เพียงว่าตายแน่ ชีวิตของเขาต้องจบลงด้วยน้ำมือของคนเหล่านี้แน่

“หยุดนะ! ไม่งั้นผมจะฆ่าเธอแน่!”

ชาร์วีฟังออกว่าเป็นเสียงของมาร์ช เห็นคนเหล่านี้มองไปทางลานสนามหน้าบ้าน

หลังจากมาร์ชอ้อมมาแล้ว พบว่าทุกอย่างสายไปเสียแล้ว และก็ไม่รู้ว่าชาร์วีกับอธิจะเป็นหรือตาย

โชคดีที่รอบตัวของวรรณไม่มีคน เขาจึงใช้พลั่วตีเข้าที่ศีรษะของวรรณจากด้านหลัง แล้วล็อกคอของเธอไว้ จากนั้นร้องตะโกนขึ้น

วรรณถูกตีมึนจนสะลึมสะลือ และก็ไม่รู้ว่าเป็นใครกันที่จู่โจมเธอ ด้วยความอยากมีชีวิตรอดจึงกล่าวถามขึ้น：“คุณเป็นใคร ฉันจะไม่ฆ่าคุณ และเงินส่วนที่เหลือฉันมอบให้คุณทั้งหมด!”

มาร์ชไม่สนใจเธอ และล็อกคอเธอให้แน่นยิ่งขึ้น มืออีกข้างหนึ่งถือพลั่วจ่ออยู่บนศีรษะของเธอ ทำท่าพร้อมที่จะจู่โจมตลอดเวลา

“ให้คนของคุณที่พามาด้วยทั้งหมดจงวางอาวุธลง แล้วออกมาคุกเข่าลงโดยหันหน้าเข้ากำแพง”

วรรณจึงรีบออกคำสั่งคนเหล่านั้นทันที：“พวกแกได้ยินหรือยัง ยังไม่รีบวางอาวุธในมือลงอีก!”

นักฆ่าเหล่านี้จึงต้องทิ้งอาวุธลงอย่างจำใจ และออกมาจากในบ้านยืนหันหน้าชนกำแพง

มาร์ชกล่าวอย่างเย็นชา：“คุกเข่าลง”

วรรณสั่งย้ำคำพูดของเขา：“พวกแกคุกเข่าลงให้หมด!”

เมื่อกล่าวจบเธอก็รู้สึกคุ้นเคยกับเสียงคนที่อยู่ด้านหลัง จึงถามขึ้นอีกครั้ง：“คุณเป็นใครกันแน่”

“แม่ เขา……เขาคือมาร์ชค่ะ” ครีมที่วิ่งไปแอบซ่อนอยู่ที่หลังต้นไม้ จำคนที่จับตัววรรณได้ว่าเป็นมาร์ช

วรรณก็ฟังเสียงนี้ออกเช่นกัน จึงกัดฟันด้วยความโกรธ：“มาร์ช แกทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง ฉันเป็นแม่เลี้ยงของแกมาหลายปีขนาดนี้ ฉันไม่ดีกับแกตรงไหน จึงได้ต้องการจะทุบฉันให้ตายเช่นนี้!”

หากว่าการฆ่าคนแล้วไม่ผิดกฎหมาย เขาอยากจะฆ่าหญิงชั่วคนนี้ด้วยมือของเขาเองจริงๆ

แต่เขาไม่ทำให้มือตัวเองสกปรกหรอก เขาจะนำตัวเธอไปส่งมอบให้กับตำรวจ และปล่อยให้กฎหมายลงโทษเธอ

ไม่เช่นนั้นเขาก็ไม่ต่างอะไรจากวรรณ!”

มาร์ชยิ้มแห้งไปสองสามที “ใช่ คุณดีกับผมมากขนาดไหน แม้แต่คนปัญญาอ่อนคนหนึ่งก็คอยคิดที่จะหาเรื่อง ต่อหน้าพ่อผมก็ทำดีกับผมยกยอผม คุณยิ่งทำเช่นนี้ก็ยิ่งทำให้พ่อโกรธผม หน่ายผม ชังผม……ต่อมาผมถึงได้รู้ การกระทำของคุณแบบนี้คือการลูบหัวแล้วตลบหลัง ซึ่งสุดยอดกว่าการทำไม่ดีต่อหน้าผมซะอีก”

“เป็นแกเองที่แสร้งโง่ ถึงได้ทำให้ณนนไม่ชอบขี้หน้าแก” เธอยังคงแก้ตัว

เมื่อสักครู่มาร์ชได้เห็นด้านที่น่าสะพรึงกลัวของเธอมากขึ้น จึงไม่ฟังในสิ่งที่เธอพูดอีก

“ทางที่ดีคุณจงภาวนาให้คนของผมและเด็กปลอดภัย ไม่เช่นนั้นวันนี้คุณก็อย่าคิดที่จะมีชีวิตรอดออกไป!”

วรรณรีบกล่าว：“คนของแก ฉันไม่รู้ว่าที่นี่มีคนของแกด้วย……”

“คุณชาย ผมอยู่ที่นี่ เด็กปลอดภัยดี” ชาร์วีได้อุ้มอธิเดินออกมา

อธิที่ตื่นอยู่ หน้าตามอมแมม เมื่อเห็นมาร์ชก็ร้องเรียกหา：“พ่อ ผมจะเอาพ่อ!”

มาร์ชเจ็บปวดใจสุดขีด แต่ก็รู้ว่าจะคลายมือจากวรรณไม่ได้ จึงกล่าวกับชาร์วีว่า：“นายดวงแข็งจริงด้วย นายกับเด็กไม่เป็นไรก็ดี”

ชาร์วียิ้มให้กับเขา อุ้มอธิเดินมาที่ข้างกายเขา แล้วกล่าวเสียงเบาๆ：“รีบไปกันเถอะ คนพวกนั้นล้วนเป็นนักฆ่ามืออาชีพที่สังหารคนโดยไม่กะพริบตา”

“อุ้มอธิไปที่รถก่อน ผมจะคุมตัววรรณค่อยๆ เดินออกไป”

ชาร์วีพยักหน้าแล้วอุ้มอธิหันหลังเดินออกไปก่อน

มีนักฆ่าคนหนึ่งที่หันหน้าเข้ากำแพง จู่ๆ ได้หยิบอาวุธที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ แล้วหันข้างเล็งไปที่ชาร์วี

มาร์ชเห็นอย่างชัดเจน ตระหนักได้ว่าชาร์วีกับลูกน้อยตกอยู่ในอันตราย จึงปล่อยตัววรรณและพุ่งไปทางชาร์วีอย่างรวดเร็ว