บทที่ 197 อย่าให้รอดแม้แต่คนเดียว

มาร์ชลงมาจากฝั่งด้านหลังกำแพง แล้วย้ายไปตรงหัวมุม จากนั้นก็มองเห็นวรรณกับครีมลงมาจากรถ ด้านหลังยังตามมาด้วยลูกน้องอีกสองคนของวายุ

โจรลักพาตัวที่มาเปิดประตู เมื่อได้ยินเสียงโวยวาย ก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นพวกยัยน่ารังเกียจที่จ้างพวกเขาลักพาตัวเด็ก จึงทำการเปิดประตูด้วยความหงุดหงิด มองทางวรรณแล้วถาม：“จะเรียกอะไรกันนักกันหนา เงินงวดสุดท้ายเอามาด้วยไหม”

วรรณเดินไปด้านหน้าแล้วก็ตบโจรลักพาตัวสองทีเข้าให้ จากกล่าวด้วยความโมโห：“ไอ้พวกโง่ ยังอยากจะได้เงินเหรอ ใครให้พวกแกปล่อยข่าวออกไปว่าจะขายเด็ก”

โจรลักพาตัวคนนั้นถูกตบจนมึน คิดไม่ถึงว่าพวกยัยน่ารังเกียจที่ตัวไม่สูงเท่าไร เหยียบอยู่บนรองเท้าส้นสูง เมื่อตบคนแล้วแรงใช้ได้เลย

เขากุมหน้าไว้ และดึงสติกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว จะยอมให้ตัวเองถูกตบฟรีๆ ได้อย่างไร จึงรีบง้างมือเพื่อจะเอาคืน

แต่คนที่อยู่ด้านหลังวรรณได้ก้าวมาด้านหน้าใช้อาวุธขวางหมัดของเขาไว้ จากนั้นกล่าวอย่างเย็นชา：“แกกล้าตบคุณวรรณก็ลองดู”

โจรลักพาตัวคนนั้นดึงมือกลับ กลัวจนตัวสั่นเทา：“ไม่กล้า รีบเก็บอาวุธก่อน เดี๋ยวมันจะลั่นได้”

วรรณหันหน้าไปมองเขม็งลูกน้องที่ตามอยู่ด้านหลังแวบหนึ่ง แล้วใช้อาวุธจ่อที่ลูกน้องของหัวหน้าโจรลักพาตัว จากนั้นก็ไม่ลังเลใจที่จะยิงเขาให้ล้มลง

คนในบ้านต่างได้ยินเสียงราวกับจุดประประทัดดังลอยมาจากหน้าประตู ทุกคนจึงกรูกันไปดูที่หน้าประตู เห็นเพียงโจรลักพาตัวที่ไปเปิดประตูหน้าผากเป็นรูนอนจมกองอยู่กับพื้น

หัวหน้าของคนกลุ่มนี้เมื่อดึงสติกลับคืนมาได้ จึงตะโกนขึ้น：“ไอ้ผู้หญิงคนนี้พกอาวุธมาปิดปากคนเหรอ รีบเก็บอาวุธเข้าบ้านก่อนเร็ว”

ชาร์วีก็สับสนไปหมด เดิมทีเรื่องราวจะราบรื่นอย่างดีโดยแท้ คิดไม่ถึงวรรณจะมาในจังหวะเวลานี้

เมื่อก่อนบางโอกาสตามสถานที่หรูหรา เขาก็เคยเจอวรรณเป็นบางครั้งบางคราวบ้าง และมักจะมาในภาพลักษณ์ของคุณนายผู้สูงส่งสง่างามยืนอยู่ข้างกายณนนเสมอ

เวลานี้เขารู้สึกเป็นเหมือนภาพลวงตา จู่ๆ วรรณก็กลายเป็นคนที่เหี้ยมโหดสุดขีด ราวกับไม่ได้เหมือนการฆ่าคนครั้งแรก

เขารีบอุ้มเด็ก ตามคนกลุ่มคนเข้าไปหลบในบ้านพร้อมกับบอดี้การ์ด

ครีมที่ตามอยู่ด้านหลังของวรรณก็ตกใจสับสนงงงวยไปหมด คิดไม่ถึงว่าลูกน้องที่มาด้วยกันพวกเขาจะพกอาวุธมาด้วย

เดิมทีสองสามวันนี้เธอคอยดูแลธารณ์อยู่ที่โรงพยาบาล วันนี้ตอนที่วรรณมาเยี่ยมธารณ์นั้น ได้ให้เธอไปพาตัวลูกของมีนากลับมาด้วยกัน อย่าให้ไอ้พวกรีดไถนั่นเห็นเป็นอันขาด

เธอก็ไม่ได้คิดอะไรมาก แค่รู้สึกเพียงว่าครั้งนี้จะให้มาร์ชกับมีนามีโอกาสลุกขึ้นมาตั้งตัวอีกไม่ได้ และจะต้องไม่ให้พวกเขาเจอเด็กและช่วยออกไปได้ ก็เลยได้ตามวรรณมาด้วย

ตั้งแต่ที่เกิดเรื่องขึ้นกับธารณ์ เขายังคงนอนหมดสติอยู่ การถูกคนอื่นตีเกือบตายเป็นเรื่องเล็ก แต่เรื่องที่น่ากลัวคือของสงวนของเขาถูกคนอื่นตอนไปเสียแล้ว

และตอนนี้ก็ยังไม่รู้เลยว่าใครเป็นคนทำ ได้ยินแต่คนที่ตามธารณ์ไปด้วยบอกว่า เดิมทีเขาต้องการจะข่มขืนมีนา ขณะที่กำลังจะทำสำเร็จนั้น

มีนาถูกได้ผู้หญิงที่ไม่ทราบว่ามาจากไหนช่วยไว้ ผู้หญิงคนนั้นยังให้ลูกน้องของเธอลงมือตอนของลับของธารณ์ และคนของธารณ์ที่ติดตามไปด้วยยังสู้ลูกน้องของผู้หญิงคนนั้นไม่ได้

เมื่อครีมเห็นธารณ์เป็นเช่นนี้ ภายนอกดูเศร้าโศก แต่ในใจกลับไม่รู้สึกใดๆ แถมยังรู้สึกว่าสมน้ำหน้าเขาด้วยซ้ำ

ตอนเสียได้ก็ดี ดูสิว่าเขาจะออกไปเชยชมดอกไม้อื่นอย่างไรได้อีก

แต่วรรณเห็นลูกชายของตัวเองถูกตอนเช่นนี้ ซึ่งไม่ต่างจากขันทีในสมัยก่อน จึงทั้งโกรธทั้งเกลียด ไปควักลูกตาของลูกน้องคนหนึ่งที่ติดตามธารณ์จนบอดสนิท

ตอนนั้นลูกน้องคนนั้นกุมดวงตาข้างหนึ่งไว้แล้วนอนกลิ้งเกลือกอยู่บนพื้น เธอยังจำท่าทางที่เจ็บปวดนั้นได้ คิดๆ แล้วก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นเทา

วันนี้เห็นวรรณฆ่าคนอีกแล้ว ดูเหมือนว่าเป็นเพราะเรื่องของธารณ์ ทำให้วรรณนั้นบ้าไปแล้ว

เธอไม่อยากจะเข้าไปในบ้านกับวรรณอีกแล้ว แต่เพียงแค่วรรณสาดสายตามาทางเธอแวบเดียว เธอก็รีบเดินตามต้อยๆ

เวลานี้เธอกลัวว่าถ้าวรรณโมโหขึ้นมา แม้แต่เธอก็อาจจะถูกฆ่าก็ได้