บทที่ 201 ผมไม่ได้พูดเล่น

มีนามองไปที่อธิ ฟังคำพูดของเซทท์

ใช่ ต้องมีร่างกายที่แข็งแรงก่อน ถึงจะดูแลลูกได้ ช่วยมาร์ชทำอะไรสักอย่าง

“นายพาลูกกลับไปเถอะ ฉันกลับห้องพักเองได้”

เซทท์พยักหน้า รับเด็กจากมือเธอ เฝ้าดูเธอเดินเข้าไปห้องพักก่อน ค่อยพาอธิออกมา

วันต่อมา มีนาที่ห้องพักโรงพยาบาลวันๆไม่กินก็นอน ไม่คิดอะไรเลย ก็แค่อยากจะให้หายไวๆ จะได้กลับไปมีร่างกายที่แข็งแรง

พออันดามีเวลาว่างก็มาส่งข้าวส่งปลาให้กิน กลัวเธอเหงา เลยมาอยู่เป็นเพื่อนที่เธอ

บางทีก็ให้เซทท์พาลูกมาเล่นบ้าง

เธอเห็นเซทท์ที่ยังหนุ่มยังแน่น แถมยังดูแลเด็กได้ด้วย นับถือจริงๆ

ถ้าให้เธอดูแลเด็กอายุเท่านี้ ทำไม่ได้แน่นอน อาจจะไม่รอดก็เป็นได้

แต่อย่างไรก็ตามรู้แค่เขามาโรงพยาบาลทุกวันหลังเลิกงาน อันดาพยายามหลีกเลี่ยงที่จะเจอเขา ไม่อยากจะมาเห็นตำรวจหน้าโง่ทุกวัน

วันนี้เธอมาเยี่ยม เห็นมีนากินทุกอย่างที่ขวางหน้าจนหมด

“นานา คุณกินแบบนี้ทุกวันไม่จุกบ้างเลยเหรอ?”

มีนารู้สึกอิ่มมาก ลงจากเตียงแล้วพูดว่า "ไม่นะ อยากให้ร่างกายแข็งแรงก็ต้องกินเยอะๆหน่อย คุณดูสิตอนนี้ฉันเป็นอย่างไงบ้าง? อ้วนขึ้นบ้างไหม? "

อันดามองดูเธออย่างจริงจัง จากนั้นพยักหน้าและพูดว่า “ดูดีนะเนี่ย เหมือนจะอ้วนขึ้นด้วย คุณคิดแบบนี้ก็ดี พรุ่งนี้ฉันจะเอามาอีก”

“ใช่สิ หมอบอกว่าฉันหายดีเยอะแล้ว พรุ่งนี้ก็ออกจากโรงพยาบาลได้” มีนาพูดพร้อมยิ้ม “พรุ่งนี้ฉันจะไปซื้อผักและมาทำกับข้าวที่บ้าน คุณจะมาชิมฝีมือของฉันไหมปรุง"

“ฉันต้องไปแน่นอน” อันดา พูดอย่างมีความหวัง “บ้านของคุณอยู่ที่ไหน ส่งที่อยู่มาให้ฉันด้วย”

มีนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วส่งที่อยู่ให้เธอและพูดว่า "งั้นก็ตามนี้นะ"

"โอเค"

“ขอโทษนะครับนายหญิงรองอยู่ที่นี้ไหมครับ?” ในเวลานี้ประตูห้องก็ถูกเปิดออก ชาร์วีพูด ในมือถือของบำรุงต่างๆ

อันดาพูดขัดเขาทันที “นายเป็นใคร มีธุระอะไรกับนานา?”

“คนสวย แล้วคุณเป็นใครครับ?” ชาร์วีถามกลับพร้อมรอยยิ้ม “ไม่เคยได้ยินเลยว่านายหญิงรองจะมีน้องสาวด้วย”

“ฉันดูเด็กเหรอ? ใครบอกกันว่าฉันคือน้องสาวเธอ ฉันกับเธอเป็นเพื่อนรักกัน” อันดาพูดไม่หยุด

“คุณเป็นเพื่อนรักของนายหญิงรอง ทำไมเห็นเข้ากันเลยครับ?” ชาร์วีพูดอย่าไงม่อยากเชื่อ

เช้าขนาดนี้มีนาก็ได้ยินเสียงของชาร์วีแล้ว หรือว่ามาร์ชจะเป็นอะไร?

"อันดา ให้เขาเข้ามา ฉันรู้จักเขา "

อันดาก็ได้เปิดทาง รู้สึกว่าคนนี้มันอย่าไงไม่รู้ แถมไม่รู้ว่าเขามาจากไหน

ในเมื่อมีนาบอกว่าเธอรู้จัก เธอก็ไม่ได้อยากที่จะขัดอีก

ชาร์วีเดินเข้ามาในห้อง วางดอกไม้และอาหารลง กำลังจะเปิดปากพูด

มีนารีบถาม "มาร์ชสบายดีไหม? ผ่านพ้นไปหรือยัง? หรือว่า....หรือว่ายัง.....”

“อืม มาร์ชตายยาก รอดพ้นจากอันตราย บุญได้ช่วยเขาไว้”

มีนาถอนหายใจ "งั้นก็ดี"

อันดาได้ยินพวกเขาพูดถึงมาร์ช ชื่อนี้คุ้นหูมาก เหมือนจะเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน