บทที่ 202 เขาปล่อยวางแล้ว

ครีมสนุกมากๆ ดูเหมือนจะสนิทอาจารย์พวกนี้มาก พูดคุยกันสนุกสนาน กินแล้วก็ดื่ม

เธอได้ยินผู้หญิงที่อยู่ข้างๆพูดว่า ในโรงเรียนมีอาจารย์โหดๆท่านหนึ่ง

วิชาที่อาจารย์คนนั้นสอน มีนักศึกษาส่วนใหญ่มักจะสอบตก

ตอนนั้นมีนายังอยู่ปีหนึ่ง ไม่รู้ว่าอาจารย์คนนี้เป็นอย่างไง แต่พอฟังจากผู้หญิงที่ครีมรู้จักพูด ครั้งนี้ครีมก็ไม่ผ่าน อยากขอให้อาจารย์ให้ผ่าน ก็เลยต้องกระตือรือร้นหน่อย

มีนาไม่เคยคิดเลย ครีมบอกคนที่บ้านตลอดว่าเกรดของเธอนั้นดี แต่กลับต้องมาทำอะไรแบบนี้เพื่อให้ผ่าน

เพราะเธอไม่ได้ดื่มด้วย นั่งอยู่เฉยๆ เลยคุยกับผู้หญิงคนข้างๆเธอ ก็รู้เลยว่าครีมไม่ได้เกรดดีขนาดนั้น สอบตกตลอด และไม่รู้ว่าทำอย่างไงให้อาจารย์ปล่อยผ่านตลอด

สิ่งนี้ทำให้เธอประหลาดใจมากขึ้น ครีมรู้ว่าเธอไม่ได้เข้ามาร่วมวงเลย พร้อมกับเอาแก้วยื่นใส่มือเธอ ดึงเธอออกมาดื่มด้วย

มีนาไม่อยากให้เธอขายหน้า ทำได้แค่ว่าเธอดื่มไม่เป็น แต่ว่าคนบนโต๊ะก็เทเหล้าให้เธออยู่ดี บอกว่าดื่มบ่อยๆก็เป็นแล้ว

เธอทำอะไรไม่ได้ หลังจากดื่มไปไม่กี่แก้ว เธอก็เริ่มรู้สึกเวียนหัว จากนั้นไม่นานเธอก็หมดสติไป

หลังจากที่เธอตื่นมา เธอพบว่าตัวเองนอนเปลือยอยู่บนเตียงในห้องรับแขก ทุกมุมมีแต่รอยเลือด

เธอยังถือมีดปอกผลไม้อยู่ในมือ และอาจารย์ที่โหดคนนั้นก็ล้มอยู่ใต้เตียงที่เต็มไปด้วยเลือด

ในตอนนั้นเธอรู้สึกได้ว่าเธอถูกทำร้าย แต่มีดที่อยู่ในมือ และมีรอยมีดที่อยู่บนตัวอาจารย์นั้น เธอจำอะไรไม่ได้เลย

เธอโยนมีดออกไปด้วยความตกใจ เอามือปิดหน้าร้องไห้ ถามกับตัวเองว่าเกิดอะไรขึ้น? มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!

ไม่นานตำรวจก็บุกเข้ามาที่ห้อง และจับตัวเธอ

หลังๆเธอถึงได้รู้ ว่ามีคนโทรแจ้งตำรวจว่าเกิดเหตุฆาตกรรมในห้องนี้ ตำรวจจึงรีบมาทันที

หลังจากรวบรวมหลักฐานเสร็จ ลายนิ้วมือของเธออยู่เต็มห้องไปหมด ในมีดนั้นก็ไม่เว้น

ตำรวจยังมีหลักฐานว่าเหยื่อได้ล่วงละเมิดเธอ อัยการได้หาความจริงของเหตุการณ์นั้น

หลังจากที่ดื่มจนเมา เหยื่อก็พาเธอกลับไปที่ห้อง และมีอะไรกับเธอ

เป็นเรื่องยากมากที่ตรวจเจอว่านี้คือเรื่องจริงจากร่องรอยบนตัวเธอ ฆ่าเหยื่อด้วยมีด จากนั้นพวกเขาก็ทะเลาะกันอย่างรุนแรงเพราะอะไรบางอย่าง และขณะที่เธอไม่รู้สึกตัว ก็ได้ฆ่าคนด้วยมีดนั้น

ในตอนนั้นแม้แต่ตัวเธอเองก็ยังจำไม่ได้ รู้สึกว่ามันก็น่าจะเป็นแบบนี้

เมื่อชาร์วีไม่เห็นว่าเธอจะตอบ สีหน้าไม่ค่อยดี และพูดต่อ “วันนั่นเป็นวันเกิดของมาร์ช พวกเราฉลองกับเขาที่เมืองบี เขาดื่มเยอะ เดินเข้าผิดห้อง ทำเรื่องที่ไม่ควรทำกับผู้หญิงคนนั้น และผู้หญิงคนนั้นก็คือเธอ”

“ฉันเหรอ? นี่...เป็นไปได้ยังไง?” มีนาเริ่มปวดหัว “คืนวันนั้นฉันจำอะไรไม่ได้เลย จะให้นึกยังไงก็นึกไม่ออกอยู่ดี”

ชาร์วีรีบพูด "คุณมีนา คุณไม่ต้องคิดถึงเรื่องที่ผ่านไปแล้ว เรื่องนี้ผมกับมาร์ชได้ตรวจสอบแล้ว มันไม่มีอะไรผิดพลาดแน่นอน"

“คุณจะบอกว่าคืนวันนั้นคนที่ฉันอยู่ด้วยคือมาร์ชงั้นเหรอ?”

“ใช่ เพราะฉะนั้นคุณไม่เคยฆ่าใคร คุณถูกใส่ร้าย ตรงนี้เราสามารถทำให้คดีคุณพลิกได้”

มีนามองดูมือของเธออย่างไม่เชื่อสายตา เธอไม่เคยฆ่าใครเลย มือของเธอสะอาด มือของเธอสะอาด!