บทที่ 203 ฉันไปเจอเขาได้

“คุณไปบอกเขา ฉันไปแน่ และจะไม่เจอเขาอีก แต่ต้องรอเขาหายดีก่อนค่อยพูด”

ชาร์วีไม่รู้จะพูดอย่างไงแล้ว “คุณมีนา คุณก็ปล่อยมาร์ชไปเถอะ คุณก็รู้ว่าพวกคุณไปกันไม่ได้ ถ้าเขารักษาตัวหายแล้วเขาก็ต้องแต่งงานกับคุณโรซี่ทันที เขาต้องการทำตามความฝันเขาโดยไม่มีความช่วยเหลือของตระกูลกรภัควัฒน์ไม่ได้ คุณช่วยอะไรเขาไม่ได้ ยิ่งทำให้เขาลำบาก”

“ฉันรู้ ฉันอวยพรให้เขากับโรซี่ ฉัน....ฉันแค่อยากเห็นเขาหายดีเท่านั้น” คำพูดของมีนาฟังเหมือนสบาย แต่ในใจเจ็บเจียนตาย

“คุณมีนา คุณรู้ความฝันของมาร์ชไหม?”

"ไม่รู้"

ชาร์วีพูดว่า "เพราะคุณ เขายกเลิกการวางแผนไปหลายครั้ง เกือบที่จะล้มเลิกความฝันของเขา"

“ความฝันของเขาคืออะไร?”

“ช่างมันเถอะ คุณไม่อยากรู้เรื่องพวกนี้หรอก มันต่างจากการใช้ชีวิตของคุณ”

“แต่ฉันอยากรู้” มีนาเพิ่งรู้ตัว รู้สึกว่ามีนาไม่เคยสนใจอะไรเขาเลย ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย

“ขอโทษนะ สิ่งที่ผมควรพูดผมได้พูดออกมาแล้ว ผมควรไปแล้ว คุณกับมาร์ชไม่มีทางแล้ว และไม่จำเป็นต้องรู้อะไรมากแล้ว” หลังจากชาร์วีพูดเสร็จก็หันหลังเดินออกไปจากห้องทันที

มีนายื่นอึ้งอยู่กับที่ ถือบัตรในมือไว้แน่น หัวใจเจ็บปวดไปทั่วร่างกาย น้ำตาไหลออกมาทันที

อันดาถือแจกัน เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับฮัมเพลง เห็นมีนาร้องไห้ และถามทันที “นานา เธอเป็นอะไร? ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

มีนาก้มหน้าลงและร้องไห้ เศร้าจนไม่รู้จะพูดอะไรออกมา

“เมื่อกี้ผู้ชายคนนั้นมันพูดอะไร รักแกคุณเหรอ? ฉันจะไปตามเขาเดี๋ยวนี้ จะต้องโดนสักตั้ง!” อันดาพูดและวางแจกันลงกำลังจะเดินออกไป

มีนาจับเธอไว้และพูดว่า "อย่าทำแบบนี้ ไม่มี เขาไม่ได้พูดอะไร แค่ช่วยมาร์ชพูด"

“สามีเก่าของคุณคนนั้นเหรอ ทำเกินไปจริงๆ มีอะไรก็มาพูดกับตรงๆสิ ยังมีหน้ามาฝากคนอื่นมาพูด

“เขาบาดเจ็บมาไม่ได้”

“โอเค ถึงคนจะไม่มา ก็โทรสิ แค่อยากจะติดต่อกับคุณ มีวิธีเยอะแยะไปหมด” อันดาไม่พอใจมากๆ

คำพูดนี้ทำให้มีนาเสียใจมากขึ้น อันดาพูดถูก มันมีหลายวิธีที่จะติดต่อเธอ

ดูเหมือนว่าเขาไม่อยากติดต่อเธอ ไม่อยากเจอเธอ หรืออยากได้ยินเสียงของเธอ

มีนาเหลือบมองที่บัตรในมือของเธอ แล้วมันทำไม บอกเธอว่ามีเงิน เอาเงินไปเลี้ยงลูก ตัวเองก็รู้อยู่แท้ๆว่าคนนี้คือลูกของตัวเขาเองด้วย

พอคิดแบบนี้ใจเธอก็ปวดอีก เธอปาดน้ำตาจากใบหน้า กัดฟันพูดกับอันดา “ฉันไม่เป็นอะไร เขาไม่มาเจอฉัน ฉันไปเจอเขาได้ ฉันต้องเจอเขาให้ได้!"

อันดาไม่รู้ว่าจะปลอมเธอยังไง ความสัมพันธ์แบบนี้มันเหนื่อยจริงๆ ดูเหมือนว่ามีนาจะตกหลุมเข้าไปแล้ว

เช้าของวันที่สอง หลังจากมีนาออกจากโรงพยาบาล เธอไม่เคยพักเลย

กลับมาถึงคอนโด มีนามาเห็นแก้วเลย เธออาจจะกลับไปที่วิลล่าแล้วก็ได้

มีนาเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่งหน้าอ่อนๆ รู้สึกว่าหน้าเธอดูโอเคขึ้นมา เก็บของ เตรียมตัวไปหามาร์ชที่โรงพยาบาล

ขณะที่เธอกำลังจะออกไป เธอเจอกับแก้วที่ไปซื้อผักกลับมาเข้า

“คุณมีนา ออกจากโรงพยาบาลแล้วเหรอคะ? แล้วคุณชายน้อยอยู่ไหนเหรอคะ?” แก้วเดินเข้าไปพร้อมกับผัก เธอมองเข้าไปข้างใน มองไม่เห็นอธิ รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย