บทที่ 204 ไม่อยากเห็นหน้าเธอ

มีนาก็กลัวว่ามาร์ชจะตื่นเลยพูดเบาๆว่า "ฉันไม่เป็นอะไร ดีขึ้นแล้ว มาร์ชเขาเป็นอะไร? ทำไมยังใส่เครื่องช่วยหายใจอยู่?"

ป้าโบว์พูดอย่างเศร้าโศก “เมื่อกี้คุณชายอารมณ์เสีย ทำให้หายใจไม่ค่อยออก หมอก็เลยให้ยาระงับประสาท และใส่เครื่องช่วยหายใจ จากนั้นเขาก็สงบลงผล็อยหลับไป”

มีนาเดินไปที่ข้างเตียง เห็นใบหน้าของเขาขาวซีดเหมือนหิมะ เขาดูอ่อนแอมาก

เธอเอาผ้าห่มคลุมตัวเขา และถามป้าโบว์ว่า “เขาพ้นขีดอันตรายแล้ว ทำไมเขายังดูแย่ขนาดนี้?”

ป้าโบว์พูดทั้งน้ำตา “หมอบอกว่ากระสุนทำให้เส้นประสาทส่วนเอวของคุณชายบาดเจ็บ มันอาจจะฟื้นตัวยากหน่อย คุณชายยอมรับความจริงไม่ได้ เลยทำให้อารมณ์ไม่ค่อยดี”

อัมพาต! มีนายังไม่อยากเชื่อเลย คนที่แข็งแกร่งอย่างเขาจะมายอมรับการนั่งรถเข็นตลอดชีวิตได้อย่างไง?

พอรู้ความจริง ในใจมีนาก็เจ็บปวดมาก

เปลือกตาของมาร์ชอยู่ๆก็เปิดออก และเขาพบว่าคนที่อยู่ข้างเตียงคือมีนา

มองดูเธอว่าเธอจะเจ็บปวดไหม?

“คุณตื่นแล้วเหรอ รู้สึกดีขึ้นไหม?” มีนายิ้มและมองเขา

มาร์ชหลับตาลงและถามว่า "ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่? คำพูดที่ผมฝากชาร์วีไปบอกคุณ เขาพูดไม่เคลียร์เหรอ?

“เขาบอกฉันแล้ว แต่ฉันก็คิดดีแล้ว ตอนนี้ฉันจะทิ้งนายไม่ได้ ฉันต้องดูแลนาย”

มาร์ชมองเธอด้วยความรังเกียจ มองไปที่ป้าโบว์และพูดว่า "ให้เธอออกไป ผมไม่อยากเห็นหน้าเธอ"

เสียงของเขาแหบแห้ง แต่น้ำเสียงของเขายังเหมือนเดิม

“ไม่ว่านายจะไล่ฉันอย่างไง ฉันก็จะอยู่ดูแลนาย” เธอหันไปหาป้าโบว์และพูดว่า “เสื้อผ้าที่จะเปลี่ยน และขอลใช้ประจำวันฉันเอามาหมดแล้ว ต้องไว้ที่ไหนคะ?”

ป้าโบว์ตอบกลับ "ตรงนี้มีที่ไว้ของสำหรับคนเฝ้า เดียวฉันพาคุณไป"

ดวงตาของมาร์ชเบิกกว้าง พูดด้วยสีหน้าที่ไม่ดี “ป้าโบว์ ตอนนี้คุณฟังผมหรือว่าเธอกันแน่? อย่าให้เธอมานอนที่นี่!”

มีนารีบตอบเขา "ป้าโบว์อายุเยอะแล้ว ดูแลนายทั้งวันทั้งคืนมาหลายวันแล้ว ถึงเวลาแล้วที่จะต้องมีคนมาเปลี่ยนเธอให้เธอกลับไป"

มาร์ชพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา “ไปให้พ้น! ผมไม่ต้องการให้คุณอยู่ที่นี่ และไม่ต้องการความเห็นอกเห็นใจจากคุณ”

มีนาแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินที่เขาพูด เธอเดินไปที่ป้าโบว์ชี้ เอาของที่เธอเอามาจัดวางไว้ที่นั่น

“คุณหูหนวกหรือไง? ผมไม่ต้องการให้คุณมาดูแล ออกไป ออกไปจากห้องนี้เดี๋ยวนี้!” สีหน้าของมาร์ชดูไม่ดี

มีนาทำเป็นไม่สนใจเขา พูดกับป้าโบว์และแก้วว่า "อาหารยังอุ่นอยู่ รีบให้มาร์ชกินเลยนะ ฉันจะไปคุยกับหมอสักพัก เดียวกลับมา"

โดยไม่รอให้มาร์ชพูดอะไร เธอเปิดประตูห้องออกไป

เมื่อมองไปที่ร่างของเธอที่ออกจากห้องไป มาร์ชอยากจับตัวเธอไว้มาก

แต่ตอนนี้เขาเป็นแค่คนไร้ค่า ขาของเขาไม่รู้สึกอะไรเลย อยู่แต่บนเตียงขยับไปไหนก็ไม่ได้

เขาหลับตาลงอย่างเย็นชา

ป้าโบว์มองไปที่ด้านหลังของมีนา แล้วมองไปที่มาร์ชด้วย รู้สึกเจ็บปวดหัวใจมาก

“คุณชาย คุณหญิงเป็นห่วงคุณจริงๆนะคะ คุณไม่ควรไล่เขาและทำกับเธอแบบนั้นนะคะ …”

“ต่อไปอย่าเรียกว่าคุณหญิงอีก” มาร์ชเหลือบมองป้าโบว์และพูดว่า “เธอไม่ได้เป็นห่วงผม เธอกำลังสงสารผมตั้งหากที่ผมเป็นแบบนี้”

“ฉันรู้สึกว่าเธอไม่เพียงที่จะเป็นห่วงคุณ แต่ในใจเธอยังมีคุณอยู่นะคะ”

สีหน้าของมาร์ชเปลี่ยนไปเล็กน้อย จากนั้นเขาก็เงียบ