บทที่ 205 รู้สึกชินไปแล้ว

เขาตะโกนอย่างหงุดหงิด "ผมเป็นคนไล่งั้นเหรอ? มันก็เพราะพยาบาลพวกนั้นมันไม่ได้เรื่อง!"

มีนาเทน้ำอุ่น แล้วเดินเข้าไปหาเขาพร้อมพูดว่า "ป้าโบว์กับคนอื่นไปเดินไปไกลแล้ว นายบอกอะไรพวกเขาไม่ได้ยินหรอก ดื่มน้ำหน่อย"

มาร์ชยื่นมือออกไปปัดแก้วน้ำตก “คุณจะทำอะไร? ผมให้คุณออกไป ไม่ได้ยินหรือไง”

มีนาตกใจที่เขาทำแบบนี้ น้ำอุ่นหกใส่ตัวเธอ เจ็บปวดมาก

แต่พอเธอคิดว่าเขากำลังอยู่กระบวนการรักษา ก็ไม่อยากพูดอะไรมาก ก้มลงหยิบแก้วน้ำพร้อมพูดว่า “ที่นายบาดเจ็บก็พร้อมนายช่วยอธิไว้ ฉันสมควรต้องมาดูแลนาย"

“คุณพาลูกของคุณรีบออกไปจากที่นี่ซะ คุณหวังตลอดไม่ใช่เหรอว่าไม่อยากให้ผมเข้ามายุ่งกับชีวิตของคุณ วันๆทะเลาะกัน ตอนนี้พวกคุณได้สิ่งที่ต้องการแล้ว ผมก็เบื่อคุณแล้ว ตอนนี้คุณก็ไปได้แล้ว...”

มีนาพูดขัดเขา "เขาก็เป็นลูกของนาย นายไม่ต้องการเขาแล้วเหรอ?"

มาร์ชอึ้งสักพัก แต่ก็เข้าใจทันที พูดอย่างโมโห "ให้ตายเถอะชาร์วี พูดมากจริงๆ"

“นายได้ทำแบบทดสอบแล้ว แล้วก็รู้ด้วยว่าอธิเป็นลูกของนาย ทำไมไม่เห็นบอกฉันเลยล่ะ?” มีนาถามอย่างไม่เข้าใจ “ถ้าชาร์วีไม่บอกฉัน นายก็จะซ่อนมันไปตลอดชีวิตงั้นเหรอ?"

มาร์ชไม่ได้มองหน้าเธอ และพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า “ใช่ ผมไม่อยากได้เด็กคนนี้ ตอนนี้พวกเธอเป็นตัวถ่วงของผม และจะทำร้ายแผนการใหญ่ของผม เพราะฉะนั้นยิ่งไกลจากผมยิ่งดี อย่ามายุ่งกับผม”

“ได้” มีนาตอบอย่างเรียบง่าย “ฉันแค่อยากจะดูแลนาย เพื่อเป็นการขอบคุณที่นายช่วยอธิไว้ นายไม่ต้องคิดมาก แค่คิดว่าฉันคือพยาบาลแล้วกัน ถ้านายหายดีแล้วฉันจะออกไปจากชีวิตนายเอง”

ใบหน้าของมาร์ชไม่ได้เย็นชาอีกต่อไป พร้อมพูดว่า “ไม่ต้องกังวล ก่อนที่คุณจะพาลูกไป ผมจะสะสางเรื่องเก่าๆก่อน ในเมื่อคุณก็เคยเป็นผู้หญิงของผม คืนความบริสุทธิ์ของคุณมันก็ดีต่อผมด้วย”

"อืม" ไม่ได้สนใจว่ามาร์ชจะสะสางเรื่องในอดีตอย่างไง

อาจเป็นเพราะแบกไว้มานาน ตอนนี้ก็เลยรู้สึกชินไปแล้ว

เธอไปเอาไม้ถูพื้น มาเช็ดพื้นให้แห้ง

มาร์ชก็พูดขึ้นมาทันทีว่า “ทำซุปมาไม่ใช่เหรอ? เอามาสิ”

ทันทีที่มีนาได้ยินว่าเขาอยากกินซุป ก็รีบเดินไปเท แล้วถือว่าที่ตรงหน้าเขา ใช้ช้อนกวน จากนั้นก็เป่า และกำลังจะป้อนไปที่ปากของเขา

มาร์ชหันหน้าหนี "ผมขาหัก ไม่ใช่มือหัก ดื่มเองได้"

มีนายื่นซุปทั้งชามให้เขา ดูเขาดื่มเร็วมาก แล้วพูดว่า "ดื่มช้าๆหน่อยสิ เดียวก็สำลักหรอก"

“ไปให้พ้น ผมเรียกคุณถึงเข้ามาได้ อย่ามาจ้องผมตลอดเวลา ยังไม่ใช่คนที่ไร้ค่าขนาดนั้น!”

มีนาถอยหลังออกไป รักษาระยะห่างจากเขา พร้อมพูดว่า "นายจะไม่เป็นแบบนั้นหรอก ฉันถามหมอแล้ว เขาบอกว่าขาของนายมีโอกาสที่จะกลับมาเดินได้ ตอนนี้การแพทย์ก็ทันสมัยแล้ว ไม่ต้องห่วง…...”

“ผมรู้จักขาของตัวเองดี อย่าเกะกะสายตาผม คุณอยากเป็นพยาบาลไม่ใช่หรือไง? งั้นก็ทำตามที่พยาบาลทำ ออกมาก็ต่อเมื่อผมเรียกคุณ” มาร์ชพูดอย่างเหลืออด

มีนาก้มหน้าแล้วตอบอืม ไปอยู่เงียบๆในที่ที่เขามองไม่เห็น ไม่แปลกใจเลยที่ไม่มีพยาบาลคนไหนเต็มใจที่จะดูแลเขา อารมณ์แย่กว่าเมื่อก่อนอีก

ในช่วงสองวันที่ผ่านมานี้มีนาได้ดูแลเขา เรียกก็ออกมา ไม่ยืนเกะกะสายตาเขา

เธอเห็นว่าเขากินเยอะและอารมณ์ของเขาเริ่มดีขึ้นด้วย เธอรู้สึกว่าที่มาดูแลเขาเป็นเรื่องที่ถูกแล้ว

สิ่งเดียวที่เธอกังวลในตอนนี้คือโรซี่จะมาที่นี่ ถ้าเจอเธอเข้า ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้ คิดถึงสิ่งที่มาร์ชเสียสละเพื่ออธิ ทนความกดดันนิดหน่อยก็ไม่เป็นอะไรหรอก

แต่ถ้าจะมามันก็ต้องมา

คืนวันที่สอง มาร์ชเพิ่งกินข้าวเสร็จ มีนาเห็นเขากินยาเสร็จ ประตูห้องก็ถูกเปิดออก

เธอนึกว่าพยาบาลมาตรวจห้อง พอหันหน้ากลับไปคือโรซี่