บทที่ 206 มานอนข้างฉันได้ยังไง

โรซี่มองเตียงเล็กๆที่ห้างจากเขาไม่มาก ดูแล้วแข็งๆ เหมือนจะเป็นแบบเตียงทหารที่เรียบง่ายแบบนั้น จะให้เธอนอนยังไง?

มาร์ชเห็นสีหน้าของเธอรีบพูดขึ้นมาว่า “เธอไม่ชินกับการที่จะอยู่เฝ้าดูแลคนที่โรงพยาบาลก็กลับไปเถอะ ให้เธอมาอยู่เป็นเพื่อนของฉันนั้นลำบากเธอเกินไปแล้ว”

โรซี่รีบลงมาจากเตียงของเขาแล้วไปนั่งบนเตียงเล็กแข็งๆนั้น ยิ้มแล้วพูดว่า “คุณเป็นคู่หมั้นของฉัน ดูแลคุณเป็นเรื่องที่ควรทำ จะลำบากได้ยังไง คืนนี้ฉันนอนที่นี่แหละ คุณต้องการให้ช่วยอะไรก็เรียกฉันได้เลยนะ”

มาร์ชตอบรับอื้มจางๆแล้วนอนลงไปทันที พูดว่า “ฉันจะนอนแล้ว ปิดไฟ”

“นอนเช้าขนาดนี้เลยเหรอ？” โรซี่ยังอยากจะพูดคุยกับเขาอย่างสนิทสนมแต่กลับคิดไม่ถึงว่าเขาจะพักเร็วขนาดนี้

มาร์ชห่มผ้าห่มด้วยตัวเองแล้วพูดอย่างเย็นชาอีกครั้งว่า “ปิดไฟ”

โรซี่ปิดไฟและไปนอนที่เตียงเล็กแข็งๆนั้นของตัวเองอย่างทำอะไรไม่ได้

แต่เธอนอนไม่หลับเลย ตอนนี้ถึงจะรู้ว่าเตียงเจ้าหญิงในห้องของเธอนั้นสบายมากแค่ไหน

เธอพลิกไปพลิกมา รู้สึกว่าทั้งเหน็บและหนาว พูดเบาๆว่า “มาร์ช คุณนอนแล้วเหรอ?”

แต่มาร์ชที่อยู่ห่างจากเธอไม่มากไม่มีการตอบรับอะไรทั้งนั้น เหมือนกับว่าหลับแล้ว

เธอหนาวจนทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ลุกขึ้นนั่งดูโทรศัพท์สักพัก จากนั้นก็เดินไปทางข้างเตียงของมาร์ชอย่างระมัดระวัง มองหน้าที่หล่อเหลาของเขาผ่านแสงที่อ่อนๆ

เธอก็ยังอยู่ข้างกายของเขาอยู่ดี เปิดผ้าห่มระมัดระวังแล้วนอนลงไปข้างๆเขา ขยับเข้าไปในอ้อมกอดของเขาแล้วพูดว่า “มาร์ช ฉันหนาว หนาวมากเลย”

ตอนที่มาร์ชนอนหลับในเวลากลางคืน มีนาจะชอบมุดเข้าไปในอ้อมแขนของเขาตลอด เขาก็เลยกอดโรซี่อย่างแน่นแล้วนอนหลับไป

มีนานั่งอยู่บนเก้าอี้ทางระเบียงตลอด พอนึกถึงท่าทางท่าสนิทสนมของมาร์ชกับโรซี่ ก็เจ็บปวดใจเหลือเกิน รู้สึกว่าค่ำคืนที่เป็นแบบนี้จะหนาวกว่าหน้าหนาวอีก

ไม่ว่าหัวใจจะปวดร้าวมากแค่ไหนในยามราตรี เธอก็เหนื่อยเกินไปจนนอนหลับ

“มีนา ตื่น ตื่นเร็ว”

ได้ยินคนเรียก เธอก็ตื่นขึ้นมา เห็นท้องฟ้าด้านนอกหน้าต่างเริ่มสว่างแล้ว

คนที่มาปลุกเธอคือนางพยาบาลที่มาตรวจห้องช่วงเช้า

“กี่โมงแล้วเนี่ย?” เธอถาม

พยาบาลบอกว่า” หกโมงครึ่งแล้ว ทำไมคุณไม่อยู่ดูแลคุณมาร์ชที่ห้องของเขาล่ะ?หรือว่านอนอยู่ด้านนอกทั้งคืนเลย?”

มีนาใช้มือในการจัดผลแล้วพูดว่า “เมื่อคืนฉันไม่สะดวกที่จะอยู่ด้านใน”

“จริงด้วย เมื่อคืนคุณได้วัดไข้ให้คุณมาร์ชไหม?”

มีนาถึงจะนึกเรื่องการวัดอุณหภูมิ เอาที่วัดอุณหภูมิออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วพูดว่า “ขอโทษนะ เมื่อคืนไม่ได้วัดให้เขา”

พยาบาลเก็บที่วัดอุณหภูมิแล้วพูดอย่างทำอะไรไม่ได้ “เรื่องสำคัญขนาดนี้คุณลืมไปได้ยังไงเนี่ย ต้องคอยวัดอุณหภูมิของคุณมาร์ชตลอดเวลา สามารถรู้เรื่องผิดปกติของการอักเสบพวกนี้ได้”

“ขอโทษ” มีนาไม่รู้จะอธิบายยังไง

พยาบาลถือจานยาแล้วเตรียมจะเปิดประตูเข้า

มีนารีบห้ามเธอไว้ “เดี๋ยวคุณค่อยมาตรวจห้องนะ ตอนนี้คาดว่าจะไม่สะดวกเท่าไหร่”

พยาบาลพูดอย่างไม่เกรงใจเลยว่า “คุณมีนา เมื่อก่อนคุณไม่เคยทำงานที่โรงพยาบาลมาก่อนใช่ไหม?เวลาในการตรวจห้องของพวกเราเป็นเวลาที่คงที่ คุณอย่ามาทำให้ต้องเสียเวลาเลย”

มีนาได้แต่ถอยไปข้างๆ ปล่อยให้พยาบาลเข้าไปตรวจห้อง เพราะไม่ว่ายังไงที่นี่ก็เป็นโรงพยาบาล ไม่ใช่บ้านของตัวเอง

พยาบาลเปิดประตูห้องเข้าไป เห็นภาพด้านในก็ตะลึงเล็กน้อย

บนเตียงผู้ป่วยของมาร์ชมีผู้หญิงนอนไว้ด้วย ทั้งสองคนกอดกันหลับ

พยาบาลไปดึงม่านในห้องออกโดยตรง แล้วไปแห้งสองที จากนั้นก็ปลุกมาร์ชตื่นโดยตรง “คุณมาร์ช ฉันจะทำการวัดอุณหภูมิและเจาะเลือดให้คุณแล้ว”