บทที่ 207 กลัวว่าจะติดให้นาย

ตอนที่ดูโทรศัพท์ เธอเห็นว่ามาร์ชโทรมา คิดว่าตอนนี้เขามีเรื่องที่จะให้เธอทำแล้วเหรอ?

เธอรีบกดลิฟต์ขึ้นไปชั้นบนสุดห้องVIP

มาร์ชโทรหาเธอครั้งแรกไม่รับสาย ครั้งที่สองพบว่าเธอไม่ได้อยู่ในพื้นที่ให้บริการ โทรไม่ติด

เขาโกรธจนด่าว่า” ผู้หญิงโง่ เมื่อคืนนอนข้างนอกทั้งคืน ตอนนี้ก็คิดได้แล้ว ไม่เป็นพยาบาลรับจ้างแล้วเหรอ!”

มีนาออกมาจากลิฟต์แล้วรีบวิ่งไปที่ห้องของมร์ชทันที ถามอย่างหอบว่า “ต้องการให้ฉันทำอะไร?จะดื่มน้ำหรือว่าช่วยนายพลิกตัว........”

“เธอ......ยังไม่ไป?” มาร์ชมองมีนาที่ยืนหายใจเข้าออกรวดเร็วหน้าประตูอย่างประหลาดใจ

มีนาจับหัวของตัวเองแล้วพูดว่า “ไม่ได้ไป ฉันเป็นหวัดเล็กน้อย ก็เลยอยากจะไปซื้อยาแก้หวัดที่ชั้นหนึ่ง เห็นสายของนายก็รีบมาเลย”

มาร์ชหายโกรธทันที พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงว่า “แล้วทำไมถึงไม่รับสาย วิ่งทำไม?”

“ฉันจะรับ แต่นายตัดสายแล้ว ต่อมาเข้าลิฟต์ สัญญาณไม่ดี ฉันไม่ได้วิ่ง.......”

“คนโง่ เมื่อคืนทำไมต้องนอนที่ทางเดิน?”

“อ๋า นั่งเก้าอี้ข้างนอกจนเหนื่อยแป๊บเดียวก็หลับไปเลย” มีนาเองก็รู้สึกว่าตัวเองโง่มาก ก้มหน้าบ่น

“เธอเป็นหมูหรือไง ที่เอาแต่นอน!” มาร์ชจ้องเธออย่างโกรธ

เธอเห็นในห้องไม่มีใคร ดูเหมือนว่าโรซี่ไปแล้ว อารมณ์ดีขึ้นเยอะ เอาขวดน้ำขึ้นแล้วพูดว่า “ฉันไปตักน้ำร้อน”

“มานี่!ฉันอยากกินผลไม้ ปลอกแอปเปิลให้ฉัน!” มาร์ชใช้น้ำเสียงการสั่งเหมือนปกติ แต่น้ำเสียงไม่ได้เย็นชาขนาดนั้น

“โอ๋” มีนาจำใจวางขวดน้ำร้อนลง แล้วเอาแอปเปิลที่ทั้งแดงและใหญ่ขึ้นมา นั่งบนเก้าอี้ข้างๆเตียงเพื่อปลอกแอปเปิล

ในห้องเงียบมาก แสงแดดส่องตรงขอบเตียง เหมือนกับว่าปิดทองบนหน้าของมีนาเลย

มาร์ชก้มมองเธอ ใบหน้าดั่งนางฟ้านั้นดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย ขอบตาใต้ตาก็ดำขึ้นมาก

ผมของเธอร่วงลงมาข้างๆ จิตใจมาร์ชสั่นไหวเล็กน้อย เขาลังเลเล็กน้อยที่จะปล่อยเธอจากไป ยื่นมือไปช่วยเธอปัดผมที่จะบังตาของเธอ

มีนาตกใจกับการกระทำกะทันหันของเขาจนหลบไปอยู่ข้างๆ รู้สึกว่าจมูกคัน อยากจะจาม ก็ต้องห้ามไว้ แต่น้ำจมูกกลับไหลออกมาอย่างช่วยไม่ได้

มาร์ชดึงทิชชูออกมาแล้วเช็ดน้ำมูกให้เธอ “อากาศแบบนี้นอนยู่ข้างนอกทางเดินทั้งคืนจะไม่เป็นหวัดได้ยังไง”

มีนาวางแอปเปิลลง เอาทิชชูปิดจมูกด้วยตัวเองแล้ววิ่งไปจากข้างๆ พูดว่า “ขอโทษ ดูเหมือนว่าฉันจะดูแลนายไม่ได้แล้ว ต้องรักษาหวัดให้หายก่อน ไม่อย่างนั้นจะแพร่ให้นาย”

“เธอบอกว่าจะดูแลฉันจนกว่าจะหายดีไม่ใช่เหรอ อยากจะหาข้ออ้างไปไหนอีก?ฉันรู้ว่าเธอแค่แกล้งทำหน้าทำตาเท่านั้น” มาร์ชพูดกับเธอด้วยสีหน้าที่รังเกียจ

ในใจของมีนารู้สึกน้อยใจมาก “ไม่ใช่ ไม่ใช่นะ ฉันกลัวว่าจะแพร่ให้นายจริงๆ........”

ในเวลานี้เองชาร์วีเปิดประตูเข้ามา เห็นมีนาอยู่ในห้องก็พูดอย่างประหลาดใจว่า “ครั้งก่อนบอกเธออย่างชัดเจนแล้วนะ ทำไมเธอยังมารังควานมาร์ชอีก?”

มีนารีบอธิบายว่า “ป้าโบว์ดูแลมาร์ชอยู่ตลอด ร่างกายเริ่มไม่ไหว ฉันมาเปลี่ยนดูแลแทน จะไปเดี๋ยวนี้”

เธอเห็นชาร์วีมาแล้ว คิดแต่จะรีบออกจากห้อง กลับไปกินยาแก้หวัด แล้วนอนพักผ่อนให้ดี พรุ่งนี้ดีขึ้นแล้วค่อยมาดูแลมาร์ช