บทที่ 208 มีความฝันดีจริงๆ

อยู่ๆเขาก็ปล่อยมือที่กอดเธอไว้แน่น ปล่อยให้เธอนอนลงไปที่หมอนบนเตียงเอง

เขาใช้แรงตรงแขนในการดันบนเตียง เพื่อให้ตัวของตัวเองขยับเล็กน้อย ออกห่างจากผู้หญิงคนนี้ให้มากที่สุด

ชาร์วีซื้อยาจากข้างนอกกลับมาแล้ว เห็นมีนานอนหดตัวอยู่บนเตียงของมาร์ช รีบถามมาร์ชว่า “คุณชาย เธอเป็นหวัดไม่ใช่เหรอ?ทำไมถึงยังให้เธอนอนบนเตียงของเธออีก ระวังเธอแพร่เชื้อให้นายนะ”

มาร์ชต้องการคนช่วยเหลือพอดี เมินต่อคำพูดของชาร์วีแล้วพูดกับเขาว่า “ช่วยฉันนั่งบนรถเข็น นายมาปลุกเธอ ป้อนยาให้เธอ”

“ฉัน?ป้อนยาให้เธอ?” ชาร์วีชี้ตัวเองแล้วพูดอย่างไม่ยอมว่า “ปลุกเธอ ให้เธอกินยาเองก็ได้แล้ว”

“ไม่เข้าใจที่ฉันพูด?” มาร์ชพูดอย่างเย็นชา

ชาร์วีพยุงเขาไปนั่งบนรถเข็นอย่างช่วยไม่ได้ จากนั้นไปตักน้ำอุ่นมาแก้วหนึ่ง ตะโกนข้างเตียงว่า “คุณมีนาตื่นมากินยา”

แต่มือทั้งสองของมีนากดตัวเองไว้แน่น อื้อทีหนึ่งแล้วหลับต่อ ไม่ลืมตาเลยแม้แต่น้อย

ชาร์วีก็ไม่ดีที่จะลงมือขยับเธอให้ตื่น ได้แต่หันไปบอกกับมาร์ชว่า “เธอหลับสนิทเลย ปลุกไม่ตื่น”

มาร์ชเข็นรถเข็นไปข้างเตียงด้วยตัวเอง ออกแรงตีหน้าของมีนาไปหลายที “เฮ้ย ตื่นมากินยาก่อนค่อยนอน!ไม่กินยาเอาแต่นอนก็ไม่หายดีนะ”

มีนาถึงจะลืมตาขึ้นอย่างลำบาก เห็นว่าตรงหน้าเป็นชาร์วีที่ถือแก้วน้ำและยาไว้ มองมาร์ชอีกทีได้นั่งอยู่บนรถเข็นแล้ว ปล่อยเตียงให้เธอทั้งหมด

เธอรีบลงจากรถแล้วพูดว่า “ขอโทษนะ ฉันง่วงเกินไปแล้ว”

“กินยา” มาร์ชสั่งการอยู่ข้างๆ

มีนารีบยาจากมือของชาร์วี ใช้น้ำอุ่นในการกินแล้วพูดอย่างเขินว่า “ประธานชาร์วี ขอบคุณค่ะ ฉันกลับไปพักผ่อนก่อนดีกว่า เดี๋ยวคุณให้แก้วมาแทนฉันวันหนึ่งละกัน”

“ได้ ถ้าอย่างนั้นเธอกลับไปก่อน” ชาร์วีหาที่ไหนไม่ได้แล้ว มีเธออยู่ที่นี่ อารมณ์ของมาร์ชก็จะแปรปรวนไม่มั่นคง

เดิมทีมาร์ชไม่อยากให้เธอไป แต่หลังจากใจเย็นลงแล้ว รู้สึกว่าในเมื่อคิดดีแล้วว่าจะปล่อยมือ ก็จะยุ่งกับเธออีกต่อไปไม่ได้

“ชาร์วี นายขับรถส่งเธอกลับไป ไม่ต้องให้แก้วมาที่นี่ ให้ไปที่อพาร์ทเม้น ฉันจะเรียกโรซี่มาเอง มีการดูแลของเธอก็พอแล้ว” คำพูดนี้มาร์ชพูดกับชาร์วี ที่จริงคืออยากจะพูดให้มีนาได้ยิน ตอนนี้มีแค่ทำให้เธอรู้ว่ายากแล้วถอยเท่านั้น

ไม่ว่าเธอจะเป็นเพราะสงสารหรือมีเหตุผลอย่างอื่น เขาไม่ต้องการที่จะให้มีนาต้องเข้ามาเกี่ยวข้อง

อารมณ์ของมีนาเหมือนกับนั่งรถไฟเหาะ เมื่อกี้ที่นอนหลับไปในอ้อมกอดของเขา ความอ่อนโยนนนั้นคือความฝันเหรอ?

ผู้ชายนี่โลเลไปมา ไม่มีหลักการที่แน่ชัด เธอมาถึงห้องด้วยตัวเองขนาดนี้ เขาก็แค่ปลอบ แต่คนที่ชอบที่สุดก็ยังเป็นคู่หมั้นที่เขาใส่ใจ รู้สึกน้อยใจ แต่ก็ยืนขึ้น เดินไปข้างๆชาร์วีแล้วพูดกับมาร์ชว่า “ถ้าอย่างนั้นฉันกลับก่อนละนะ นายดูแลตัวเองด้วย”

มาร์ชตอบรับทีหนึ่ง ก็สัญญาณให้ชาร์วีรีบส่งเธอไป

ชาร์วีรู้สึกว่าวันนี้ซวยมากจริงๆ มาถึงก็ถูกใช้เป็นคนขับรถและเด็กวิ่งซื้อของ แต่จะพูดอะไรก็ไม่ได้ เห็นมีนาจะเป็นหนัก เหมือนกำลังมีไข้ ต้งอส่งเธอกลับไปก่อนแล้ว

ถึงแม้ว่ามีนาจะเป็นหวัดและตัวร้อน แต่ตอนไปจากมาร์ชก็ให้ตัวเองยืดตัวตรง แล้วเดินออกจากห้องอย่างมั่นคง

ชาร์วีไม่ได้ตามเธอไปทันที แต่หันไปพูดกับมาร์ชว่า “นายหลอกเธอได้ แต่หลอกฉันไม่ได้ นายไม่มีทางเรียกคุณโรซี่คนนั้นมา ฉันจะให้พยาบาลดูนายไว้ ส่งเธอกลับไปถึงฉันก็จะรีบกลับมาเลย”