บทที่ 209 ควรรวมตัวกันหน่อยแล้ว

มาร์ชพูดถูก เธอเทียบกับโรซี่แล้ว ก็เป็นแค่คนงี่โง่ไร้ประโยชน์

เธอไม่พูดอะไรอีก หลับตาแล้วพิงเบาะหลังไว้ พยายามไม่ให้น้ำตาตัวเองไหล

หลังจากชาร์วีส่งเธอกลับไปถึงอพาร์ทเมนท์ กลับขึ้นรถแล้วก็ติดต่อแก้วตามที่มาร์ชสั่ง ให้เธอมาดูแลมีนาที่กำลังเป็นไข้

ไม่รู้ว่าทำไม ในใจของเขาก็รู้สึกผิดกับมีนาขึ้นมาเล็กน้อย ไม่ใช่ว่าเขาอยากจะพรากพวกเขาออกจากกัน เป็นเพราะมาร์ชกับเธอนั้นไม่เหมาะสมกันจริงๆ ถ้าพวกเขาเหมาะสมกัน ก็ไม่มีทางเลิกแล้วคืนดีกันตลอดมา ให้มาร์ชทำการตัดสินใจที่ผิดไปสองครั้ง แทบจะทำลายแผนทั้งหมดของพวกเขาแล้ว

มีนากลับถึงอพาร์ทเมนท์ ปิดประตูแล้วนอนร้องไห้อยู่บนโซฟา คอยปลอบตัวเองในใจ พาอธิไปจากที่นี่เป็นสิ่งที่เธอต้องการที่สุด ในที่สุดตอนนี้เธอได้ให้มาร์ชปล่อยมือแล้ว เป้าหมายของเธอก็สำเร็จแล้ว เธอน่าจะดีใจถึงจะถูก ทำไมต้องร้องไห้ ทำไมยังต้องเอาตัวเองไปให้เขาใช้งาน ฟังคำพูดถากถางดูถูกของเขาด้วย?

ทำไมตัวเองถึงโง่ขนาดนี้?ทำไม........

สองวันต่อมา ไข้ของมีนาถึงจะลด ไข้ครั้งนี้แรงมาก ไม่เหมือนกับที่เธอคิดไว้ว่าหลับคืนหนึ่งก็หาย

ตอนที่มึนหัวเพราะเป็นไข้แล้วจะหลับ แก้วก็คอยเป็นห่วงอยู่ข้างๆ ให้เธอไปโรงพยาบาล เธอก็ไม่ยอม ผ่านมาโดยการกินยาและประคบน้ำแข็งในการลดไข้

หลังจากไข้ลดแล้วเธอถึงจะมีสติและนั่งกินโจ๊กอยู่บนเตียง

แก้วเห็นว่าไข้ของเธอลดแล้ว พูดอย่างดีใจว่า “คุณมีนา สองวันมานี้คุณทำให้ฉันตกใจมากเลยนะ เอาแต่พูดอะไรไม่รู้ อยากจะพาคุณไปโรงพยาบาล คุณก็ไม่ให้”

มีนายิ้มแล้วพูดว่า “ขอบคุณนะ ยังดีที่เธออยู่”

ตอนที่สติของเขาสะลึมสะลือ รู้สึกได้ว่าแก้วป้อนน้ำและเช็ดเหงื่อให้เธอตลอด

“ไม่ต้องขอบคุณฉัน ยังดีที่คุณชายเรียกแพทย์ประจำครอบครัวมา บอกฉันว่าควรทำยังไงให้คุณไข้ลด......”

“มาร์ช?เขาให้หมอมาที่นี่?” มีนาถามเธอ

แก้วพยักหน้าแล้วพูดว่า “ใช่ สองวันก่อนคุณตัวร้อนมาก ให้คุณกินยาลดไข้ก็ไม่ลดสักที ฉันเองก็ไม่รู้ว่าควรทำยังไง ก็เลยขอความช่วยเหลือจาก ป้าโบว์ ไม่รู้ว่าคุณชายรู้ได้ยังไง เขาให้ปาร์ครับแพทย์ประจำครอบครัวมา แล้วเปลี่ยนยาลดไข้ และฉีดยาให้คุณเข็มหนึ่ง”

มีนาตอบรับอย่างไม่มีแรงทีหนึ่ง ไม่เข้าใจว่าในเมื่อเขาอยากจะตัดขาดกับเธอ ทำไมต้องมาเป็นห่วงว่าไข้ของเธอดีขึ้นหรือยัง

ไข้มาเร็วแต่หายช้า ถึงแม้ว่าไข้ของมีนาจะเริ่มดีขึ้นแล้ว แต่ก็ยังไม่มีแรง ยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่

เธอไม่รีบร้อนที่จะไปโรงพยาบาล คิดได้ว่ามีโรซี่อยู่กับมาร์ชแล้ว ความเป็นห่วงและดูแลของเธอนั้นเหมือนจะเป็นความปรารถนาและคิดไปของตัวเอง

ตอนนี้เธอต้องคิดเรื่องที่ร่างกายฟื้นฟูเต็มทีก็พาอธิไปจากที่นี่ ที่ๆยิ่งห่างจากเมืองCยิ่งดี

ผ่านไปอีหหนึ่งอาทิตย์ ร่างกายของมีนาฟื้นฟูเต็มที่แล้ว แต่จิตใจของเธอยังคงเฉื่อยชา ยกเว้นตอนที่โทรคุยวิดีโอกับอธินั้นจะทำให้ตัวเองดูเหมือนมีความสุข เวลานอกจากนั้นก็บูดบึ้ง อะไรก็ไม่อยากทำ ทำอะไรก็ไม่มีความสนใจ

เธอเห็นเซทท์ดูแลอธิเป็นอย่างดี อธิอยู่กับเขาก็เรียนรู้อะไรได้มากมาย และยังเรียนท่าทางที่ตำรวจเดินแล้วเคารพอีกด้วย ทุกครั้งที่วิดีโอกับเธอก็ไม่ถามมาร์ชอีก นี่ทำให้เธอไม่ต้องไปคิดเรื่องพวกน่ารำคาญพวกนั้น

ประมาณสองทุ่ม เซทท์โทรมาเหมือนปกติ ให้เธอพูดคุยกับอธิ

มีนาถามอธิด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มว่าวันนี้เป็นยังไงบ้าง

อธิกลับพูดว่า “แม่ครับ ยุ่งเสร็จหรือยัง?จะมารับผมกลับบ้านตอนไหน ฉันคิดถึงแม่แล้ว”