บทที่ 210 อยู่เป็นเพื่อน

วันที่สองเธอก็ฟื้นฟูเต็มที่แล้ว ก่อนออกจากบ้านเพื่อปกปิดความโทรมของตัวเอง ทาแป้งบนหน้าไว้หนาๆ แล้วเลือกเสื้อสีสดใส เพื่อให้ตัวเองดูสดใสขึ้นมาหน่อย

ไม่อย่างนั้นสภาพของตัวเองแบบนี้ ออกไปข้างนอกจะทำให้คนอื่นตกใจ

แก้วเห็นว่าเธอมีสติเหมือนกับปกติแล้ว ก็ดีใจแทนเธอแล้วถามว่า “คุณมีนา นี่จะไปไหนหรือคะ ท่าทางสดใสจังเลย.

“ฉันเองก็ควรไปรับอธิกลับมาแล้ว” มีนายิ้มแล้วพูด

แก้วได้ยินว่าจะรับอธิกลับมา ก็ยิ่งดีใจเข้าไปใหญ่ “ดีคะ ไม่เจอเขานานแล้ว ฉันเองก็คิดถึงเขาเหมือนกัน ในห้องไม่มีเขาแล้วเงียบเกินไป”

“อื้ม แล้วฉันจะพาเขากลับมา” มีนาพูดไปด้วยเอากระเป๋าแล้วเตรียมออกจากบ้าน

แก้วพูดต่อว่า “ถ้าอย่างนั้นฉันต้องเตรียมของที่คุณชายน้อยชอบกิน จริงด้วย ยังต้องไปซื้อนมวัวของเด็ก เขาชอบดื่มที่สุดแล้ว”

“เธอยุ่งก่อนเลย ฉันออกไปแล้ว” มีนาพูดไปแล้วเดินไปถึงหน้าประตู ในกระเป๋ามีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

เธอยืนอยู่หน้าลิฟต์แล้วเปิดโทรศัพท์ดู เห็นว่าป้าโบว์โทรมา ก็รีบรับทันที

“คุณหญิง วันนี้คุณทำไมไม่มาที่โรงพยาบาลคะ ?” อีกฝั่งของโทรศัพท์มีเสียงป้าโบว์

มีนาพูดอย่างกล้าๆกลัวๆว่า “มาร์ชเขา.......เขาไม่ค่อยอยากเจอฉัน ในโรงพยาบาลมีคุณโรซี่ดูแลเขา ฉันเองก็ไม่ดีไปขัดขวางเขา”

“คุณโรซี่ดูแล?ไม่นะ ช่วงเวลาที่คุณไม่อยู่เป็นฉันกับชาร์วีสลับกันดูแลเขา ไม่เห็นแม้แต่เงาของคุณโรซี่คนนั้นเลย คุณหนูไฮโซแบบนั้นจะดูแลคนเป็นได้ยังไง” ป้าโบว์พูด

มีนารู้สึกแปลกๆ “แต่ว่า.......แต่ว่าวันนั้นตอนฉันจากมา เขาบอกว่าจะให้คุณโรซี่มาดูแล เขาพูด..........”

“เฮ้อ คุณชายเขาปากไม่ตรงกับใจนั่นแหละ” ป้าโบว์ขัดเธอแล้วพูดว่า “พวกเราไม่พูดเรื่องนี้แล้ว คุณรีบมาที่โรงพยาบาลเถอะ วันนี้คุณชายจะเข้ารับการรักษากระดูกสันหลังส่วนเอว เป็นการผ่าตัดครั้งใหญ่ ตอนนี้ได้เข้าไปในห้องผ่าตัดแล้ว ฉันว่าหลังจากที่เขาออกมา ต้องอยากจะเจอคุณแน่ๆ”

“การผ่าตัดครั้งใหญ่เกี่ยวกับกระดูกสันหลังส่วนเอว?แต่ฉันไม่เคยได้ยินเขาพูดถึงเรื่องนี้เลย ครั้งก่อนหมอที่โรงพยาบาลก็ไม่ได้พูดนิ” หัวใจที่สงบลงของมีนาก็ถูกกำแน่นอีกครั้ง

ป้าโบว์บอกว่า “การผ่าตัดนี้พึ่งตัดสินใจเมื่อสองวันก่อนเอง หมอก็ตัดสินการผ่าตัดล่วงหน้าตามการเปลี่ยนแปลงของตำแหน่งบนมือของเขา ฉันคิดว่าคุณรู้เรื่องนี้ เห็นว่าคุณไม่มาวันนี้ ที่แท้ก็ไม่รู้นี่เอง”

“ถ้าอย่างนั้นฉันจะไปเดี๋ยวนี้เลย” มีนาไม่ลีลา เปลี่ยนเส้นทางการออกจากบ้านแล้วตรงไปที่โรงพยาบาลทันที

เธอมาถึงหน้าห้องผ่าตัด เห็นแค่ป้าโบว์นั่งเป็นห่วงอยู่ตรงนั้นคนเดียว

“ป้าโบว์ มาร์ชยังอยู่ในห้องผ่าตัดไหม?หมอบอกว่าการผ่าตัดจะใช้เวลานานแค่ไหน คนอื่นๆล่ะ?”

ป้าโบว์เห็นเธอ ก็ไม่ได้ไม่สบายใจขนาดนั้นแล้ว จับมือของเธอไว้แล้วพูดว่า “คุณหญิง คุณมาได้ซะที ที่บริษัทมีเรื่องเล็กน้อย ชาร์วีก็เลยไปจัดการ เดี๋ยวก็น่าจะมาแล้ว”

“แล้วคุณโรซี่ล่ะ?มาร์ชทำการผ่าตัดทำไมเธอถึงไม่มา?” มีนาถามต่อ

ป้าโบว์พูด “คุณชายไม่ให้พวกฉันแจ้งคุณโรซี่。”

มีนาตอบรับทีหนึ่ง ในใจคิดว่าน่าจะกลัวเธอเป็นห่วงละมั้ง

เขาชอบคุณโรซี่。 ก็ต้องใส่ใจความรู้สึกของเธออยู่แล้ว

“คุณหญิง คุณชายเขาไม่ได้ชอบคุณโรซี่เลย คนที่เขาชอบก็ยังเป็นคุณ.........”

มีนาขัดเธอพูด “ป้าโบว์ ไม่ต้องปลอบฉันแล้ว ฉันช่วยอะไรเขาไม่ได้เลย มีแค่คุณโรซี่ที่จะเป็นภรรยาที่ดีของเขาได้”

ป้าโบว์ถอนหายใจแล้วพูดว่า “เฮ้อ.......”

“การผ่าตัดนี้อันตรายไหม?เขาเข้าไปในห้องผ่าตัดนานแค่ไหนแล้ว ทำไมถึงยังไม่ออกมา?” มีนามองไฟที่ยังแดงอยู่ก็เป็นห่วงมาก

“คุณชายเข้าไปหนึ่งชั่วโมงกว่าแล้ว หมอบอกว่าการผ่าตัดนี้ต้องใช้เวลา4-5ชั่วโมง ต้องทำให้สลบ ไม่ว่ายังไงก็ต้องมีความเสี่ยง”

มีนาเดินไปหน้าห้องผ่าตัด มองจากกระจกเล็กๆบนประตูอะไรก็ไม่เห็น ได้แต่คอยภาวนาให้เขาปลอดภัยในใจ